Για θυμήσου…

Είναι πολύ άσχημες οι στιγμές που περνά αυτή την περίοδο ένα από τα πιο
ιστορικά ποδοσφαιρικά σωματεία της χώρας μας, ο Εθνικός Πειραιώς. Στην 75χρονη
ιστορία του ποτέ άλλοτε δεν είχε πέσει τόσο χαμηλά, ποτέ δεν είχε αγγίξει τα
όρια του εξευτελισμού και του διασυρμού, εξαιτίας φυσικά της διοίκησης που
ασκούν σήμερα κάποιοι κατεργάρηδες που, αν μη τι άλλο, δεν έχουν τις
στοιχειώδεις δυνατότητες να διοικήσουν έναν σύλλογο που η ιστορία του ως το
1989 ήταν γεμάτη επιτυχίες και παλαιότερα γεμάτη δάφνες. Η ομάδα του Τσιριτάκη
και των Φερλέμηδων, προπολεμικά, και των Μανταλόζη, Λαιμού, Κοζομπόλη,
Καρανασόπουλου, Καραουλάνη, μεταπολεμικά, τώρα βρίσκεται στον βυθό της Β’
Εθνικής, ένα σκαλοπάτι πριν από τον γκρεμό της Γ’ Κατηγορίας.
Όμως μια ιστορία σαν κι αυτή του Εθνικού δεν μπορεί να σβήνει μέσα σε λίγους
μήνες, σε μια μόνο ποδοσφαιρική σεζόν, χάριν του ψυχρού και απρόσωπου
επαγγελματισμού και κάποιων μικροσυμφερόντων. Ο «Δεύτερος Μεγάλος» του
Πειραιά, που προήλθε το 1925 από τη Φαληρική Ένωση και τον Πειραϊκό, κουβαλάει
στη μεγάλη πορεία του στο ελληνικό ποδόσφαιρο έναν τίτλο. Κατέκτησε το Κύπελλο
Ελλάδος την περίοδο 1932-33, ύστερα από ένα διπλό τελικό (1-1 και 2-1) με τον
Άρη Θεσσαλονίκης, στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Το έπαθλο για τους
ποδοσφαιριστές του Εθνικού τότε ήταν ένα γερό τραπέζι σε μπιραρία του Νέου
Φαλήρου, με μία μερίδα ψητό σούβλας και ένα μεγάλο ποτήρι μπίρα.
![]() |
|
Ο Εθνικός με τη σύνθεση που αγωνίστηκε στο πρώτο πρωτάθλημα Α’ Εθνικής |
Ο Εθνικός διέπρεψε μεταξύ 1950-1960, με την τρομερή ομάδα επί διοικήσεως των
Δημήτρη Καρέλλα και Νίκου Μαυράκου, όταν όμως επρόκειτο να στεφθεί πρωταθλητής
Ελλάδος απεκλείσθη από το πανίσχυρο ΠΟΚ (Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός – ΑΕΚ).
Πέρασε πολλές κρίσεις στην ιστορία του ο Εθνικός, αλλά στο σημερινό κατάντημα
δεν έφτασε ποτέ. Χρέος όσων αγαπούν την ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου, να
βοηθήσουν αυτόν τον ιστορικό σύλλογο. Τον άλλο θρύλο του Πειραιά. Είναι ανάγκη
για το γόητρο του ποδοσφαίρου μας.














