Πρόδρομοι των Ατλάντων

Ο μεγάλος Νίκος Ηλιάδης, από τους κορυφαίους Έλληνες αθλητές σε όλα τα σπορ στη δεκαετία του ’70

Μπορεί η άρση βαρών να είναι άθλημα που “ανακάλυψε” το ελληνικό φίλαθλο κοινό
μετά το χρυσό μετάλλιο του Πύρρου Δήμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης
το 1992, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες και πριν
από την τελευταία δεκαετία, στην οποία η Ελλάδα καθιερώθηκε ως παγκόσμια
δύναμη.

Πριν από τους σύγχρονους Άτλαντες της ελληνικής άρσης βαρών που με τις
επιτυχίες τους έχουν πάρει θέση στην “ελίτ” (από κάθε άποψη) του αθλητισμού
μας και που αναμένεται να εντυπωσιάσουν και μπροστά στο ελληνικό κοινό στο 70ό
Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ανδρών και 13ο Γυναικών (ξεκινά το Σάββατο 20 Νοεμβρίου
στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας με την υψηλού καλλιτεχνικού επιπέδου τελετή
έναρξης ­ με συναυλία του Σταύρου Ξαρχάκου), υπήρξαν αθλητές που σημείωναν
διακρίσεις υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Από τους 1ους κιόλας Ολυμπιακούς Αγώνες της νέας εποχής, το 1896, στην Αθήνα,
η Ελλάδα κατέκτησε μετάλλια χάρη στην άρση βαρών: χάλκινα με τον Αλέξανδρο
Νικολόπουλο στην κίνηση με ένα χέρι και στην κίνηση με δύο χέρια στα 90 κιλά
και ένα επίσης χάλκινο με τον Σωτήρη Βέρση στα δύο χέρια.

Αργότερα ήλθαν τα χρυσά μετάλλια από τον Περικλή Κακούση στους Ολυμπιακούς
Αγώνες 1904 στο Σεντ Λούις των ΗΠΑ στα δύο χέρια και τον Δημήτρη Τόφαλο στη
Μεσοολυμπιάδα της Αθήνας το 1906, που για τους Έλληνες έχει περάσει στην
ιστορία ως διοργάνωση ισότιμη Ολυμπιακών Αγώνων.

Σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, διοργάνωση της οποίας η ιστορία αρχίζει νωρίτερα από
εκείνη των Ολυμπιακών Αγώνων, αφού το πρώτο έγινε στο Λονδίνο το 1891, ο
Χρήστος Ιακώβου ήταν εκείνος που έκανε αρχή στα μετάλλια και μάλιστα “χρυσή”.

Ο προπονητής που δημιούργησε το “ελληνικό θαύμα” στην άρση βαρών κατέκτησε το
χρυσό μετάλλιο στην κίνηση ντεβελοπέ (έχει καταργηθεί εδώ και αρκετά χρόνια)
στα 82,5 κιλά στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Λίμας, το 1971.

Ακολούθησε ακόμη ένα μετάλλιο του Χρήστου Ιακώβου, ασημένιο, πάλι στο
ντεβελοπέ, στο Μόναχο, το 1972, και μετά χρειάστηκαν 18 χρόνια για να φτάσει η
ελληνική άρση βαρών σε μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Ήταν το 1990 στη Βουδαπέστη που ο Παύλος Σαλτσίδης κατέκτησε ασημένιο μετάλλιο
στο ζετέ, χάλκινο σε αρασέ και σύνολο στα 110 κιλά και έγινε ο προάγγελος των
επιτυχιών που πήραν διάσταση… επιδημίας μετά το “χρυσό ” του Πύρρου Δήμα στη
Βαρκελώνη.

Ένας άλλος μεγάλος Έλληνας αρσιβαρίστας πριν από το 1992 ήταν ο Νίκος Ηλιάδης
που κατέκτησε το πρώτο χάλκινο μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, στο ζετέ των
90 κιλών, στο Χάβιροφ της Τσεχοσλοβακίας το 1978.

Ακολούθησε ο Παύλος Σαλτσίδης με χάλκινο στο ζετέ των 110 κιλών στο Σέκσαρντ
Ουγγαρίας, διοργάνωση στην οποία άρχισε τη συγκομιδή μεταλλίων με την Ελλάδα
και ο Πύρρος Δήμας κατακτώντας τρία χάλκινα στα 82,5 κιλά.

*** Θετικό ήταν και το δεύτερο δείγμα των αθλητριών Αγγελοπούλου και Κυσσίδου,
στις οποίες είχε εντοπιστεί, κατά το πρώτο δείγμα, η χρήση απαγορευμένων
ουσιών. Του θέματος θα επιληφθεί η Ομοσπονδία και βέβαια οι δύο αθλήτριες δεν
πρόκειται να αγωνιστούν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.