Ένας πλανητάρχης στο τραπέζι

Ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα στη στήλη μου σήμερα, αλλά
ό,τι και να έκανα, όσο και αν προσπαθούσα, προσέκρουα συνεχώς σε εμπόδια.
Ήλπιζα ότι θα μπορούσα να γράψω για το τι θα φάει κατά την εδώ επίσκεψή του ο
Πρόεδρος Κλίντον και γενικώς να γράψω για αυτά που του αρέσουν ή αυτά που
απεχθάνεται, αλλά και για αυτά που εμείς, ως οικοδεσπότες, θα του ετοιμάζαμε
να φάει κατά τις ώρες της παρουσίας του στο ελληνικό έδαφος.

Όλες αυτές όμως οι πληροφορίες, για λόγους ασφαλείας, είναι άκρως απόρρητες.
Μάθαμε μόνον ότι ανάμεσα στην ακολουθία του θα υπάρχουν και τρεις σεφ, αλλά
τίποτε πέρα από αυτό. Όταν τηλεφώνησα στην αμερικανική πρεσβεία, με παρέπεμψαν
στο γραφείο Τύπου του Λευκού Οίκου. Όταν δοκίμασα εκεί, προσέκρουσα και πάλι
στο τείχος του απορρήτου.

Ακόμα και στο Ίντερνετ δεν βρήκα πολλά… Οτιδήποτε έχει σχέση με τον
πλανητάρχη ή με τον Λευκό Οίκο περνάει από τα σαράντα κόσκινα, εκ των οποίων
τα μισά τα βαστάνε πράκτορες της CIA και τα άλλα μισά πράκτορες του FBI. Το να
ταΐσεις τον Πρόεδρο είναι μία τεράστια παραγωγή που απαιτεί χιλιάδες ελέγχους,
εγκρίσεις κ.λπ. Θυμάμαι, όταν δούλευα σε ένα περιοδικό στη Νέα Υόρκη, είχα
γνωρίσει έναν εστιάτορα, στον οποίο είχαν αναθέσει να φτιάξει την τούρτα για
τη δεύτερη ορκωμοσία του Ronald Reagan.

Κατ’ αρχήν, οι υποψήφιοι για αυτήν τη δουλειά ήταν αρκετοί. Πράκτορες του FBI
είχαν έρθει και ήλεγξαν εξονυχιστικά όλο το εστιατόριο και ιδίως την κουζίνα
και φυσικά τους φακέλους όλων των εργαζομένων εκεί.

Τελικά, ο Λευκός Οίκος ανέθεσε σε αυτόν και σε άλλα δύο εστιατόρια να φτιάξουν
την τούρτα και έτσι και έγινε υπό τη συνεχή και άγρυπνη εποπτεία των
πρακτόρων. Τελικά, την τελευταία στιγμή και ενώ οι τρεις τούρτες και στα τρία
εστιατόρια ήταν έτοιμες, διάλεξαν μια από αυτές, η οποία έτυχε να είναι του
συνομιλητή μου και ούτε και αυτός ήξερε πώς και γιατί έγιναν όλα αυτά. Αλλά,
ούτως ή άλλως, δεν είχε γι’ αυτόν σημασία διότι είχε πληρωθεί αδρά για την
παρασκευή της προεδρικής τούρτας. Φαντάζεστε όλους αυτούς τους
σκληροπυρηνικούς πράκτορες του Κλίντον να συνεργάζονται με Έλληνες ή με
Τούρκους μαγείρους; Μιλάμε για χάος.

Ο Νίξον παρ’ όλη την τρέλα του διέθετε καλή γεύση και είχε ιδιαίτερη προτίμηση
στη γαλλική κουζίνα και αδυναμία στα πανάκριβα γαλλικά κρασιά. Λέγεται ότι
όταν επί 15 ημέρες βομβάρδιζαν την Καμπότζη ισοπεδώνοντας την Κοιλάδα των
Αμφορέων, ο Νίξον ήταν κλεισμένος στο Camp David με έναν Γάλλο σεφ και μια
μεγάλη ποσότητα από σπάνια γαλικά κρασιά. Άλλοι Πρόεδροι δεν είχαν την ίδια
φίνα γεύση με αυτήν του Νίξον. Ο Reagan είχε μανία με ένα συγκεκριμένο είδος
καραμέλας, το οποίο βρισκόταν σε γυάλες στον Λευκό Οίκο, τα λεγόμενα jelly
beans. Ο George Bush, παρ’ όλο που ανήκε εκ γενετής στον αριστοκρατικό κύκλο
της Βορειοανατολικής Ακτής, εν τούτοις ανέπτυξε τη γεύση του στο Τέξας, όπου
ήταν γερουσιαστής. Εκεί έμαθε να μασουλάει τα chitlins, αποξηραμένες τηγανητές
«πέτσες» γουρουνιών, κάτι μεταξύ σίγκλινου και τσιπς! Πέρα από αυτό, όμως,
έκανε μια γενικώς υγιεινή διατροφή, αν και απεχθανόταν το μπρόκολο, και μια
φορά ο δυστυχής τόλμησε να το εκφράσει δημοσίως. Ύστερα από αυτό η κατανάλωση
μπρόκολου στις ΗΠΑ μειώθηκε, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν οι μπροκολοπαραγωγοί
και το lobby τους ζητώντας από τον πλανητάρχη να επανορθώσει. Στον μεγάλο
F.D.R. άρεσαν τα χάμπουργκερ και τα hot-dogs και μάλιστα όταν τον είχε
επισκεφθεί το βασιλικό ζεύγος της Αγγλίας το 1939 τούς προσέφερε hot-dogs,
ψημένα από τα χέρια του, μέσα σε μακρόστενο ψωμάκι με μουστάρδα και κέτσαπ. Οι
βασιλείς έπαθαν ζημιά μόλις το είδαν, αλλά το έφαγαν και είπαν και ένα
τραγούδι!

Ο πιο μεγάλος, αλλά πραγματικός, γευσιγνώστης απ’ όλους τους Αμερικανούς
Προέδρους ήταν ο δεύτερος και πιο σοφός (και ιδιαιτέρως καρπερός), ο Thomas
Jefferson. Αυτός, εκτός από πολιτικός, φιλόσοφος και εφευρέτης, ήταν και
εξαιρετικός βοτανολόγος. Στο τεράστιο κτήμα του, στο Monticello της Νέας
Υόρκης, καλλιεργούσε εκατοντάδες διαφορετικά φυτά τα οποία τα μελετούσε, τα
βελτίωνε, τα μπόλιαζε, έφτιαχνε υβρίδια κ.λπ. Είναι γνωστό ότι καλλιεργούσε
πάνω από 30 διαφορετικά είδη μπιζελιών. Ο Jefferson ήταν ένας μεγάλος άνδρας,
απ’ αυτούς που σπάνια ξεπηδούν μέσα από τη ρουτίνα της ανθρώπινης ιστορίας.

Ο σημερινός Πρόεδρος των ΗΠΑ λέγεται και αυτός Jefferson (William Jefferson
Clinton), αλλά απέχει πολύ από τον ένδοξο προκάτοχό του. Ο Thomas Jefferson
έψαχνε την αλήθεια μέσα στη φύση, τον προβλημάτιζαν φιλοσοφικά ερωτήματα. Ο
Bill Jefferson Clinton είναι γνωστό ότι προβληματίζεται μόνο με τα γκάλοπ.
Όσον αφορά το επίπεδο της γεύσης του, είναι επίσης γνωστό πως λατρεύει το
σκουπιδοφαγητό και μάλιστα οι imagemakers προσπαθούν να τον συγκρατούν
συνέχεια, ώστε να μην τον συλλάβει ο φωτογραφικός φακός την ώρα που
καταβροχθίζει… τα σκουπίδια του. Βέβαια, ο Κλίντον δεν φημίζεται για το
γούστο του ούτε σε άλλες απολαύσεις…

Τι ελληνικό φαγητό να προτιμήσει

Ας ελπίσουμε ότι οι μάγειροι τού Προέδρου Κλίντον θα φροντίσουν να δοκιμάσει
τα καλύτερα προϊόντα της χώρας μας, όπως το αυγοτάραχο, τα νησιώτικα τυριά,
μια καλή φέτα, τα ελληνικά ψάρια… Ας ελπίσουμε ότι στο μενού του θα
βρίσκονται πιάτα όπως το χοιρινό με κυδώνια, τα οποία είναι στην εποχή τους
τώρα, ψάρι ή κρέας με σέλινο (άγριο ελληνικό και όχι αμερικανικό!) και
αυγολέμονο, χόρτα, πατάτες λεμονάτες, αλλά και τηγανητές σε παρθένο ελληνικό
ελαιόλαδο, ελιές πολλών ποικιλιών και γεύσεων, πίτες από τα χέρια κάποιας
Ελληνίδας νοικοκυράς. Ας ελπίσουμε ότι οι οργανωτές τέτοιων δείπνων θα
φροντίσουν επίσης να γευθεί ο πλανητάρχης ορισμένα από τα φρούτα της εποχής,
κυρίως τα ρόδια και τους λωτούς. Και, τέλος, εάν όλα αυτά δεν ικανοποιούν τα
γούστα του πλανητάρχη και θέλει κάτι, πώς να το πούμε, πιο σαρκώδες, μπορεί
πάντα να πεταχτεί στον «Κάβουρα», στα Εξάρχεια, για κάνα δυο σουβλάκια (απ’
όλα βέβαια)!