Άλλο άθλημα

* Μπορεί οι Έλληνες φίλαθλοι να μην το πήραν είδηση, αλλά ολοκληρώθηκε
αυτές τις μέρες το Παγκόσμιο Κύπελλο σε ένα μείζον, σε ορισμένες χώρες του
κόσμου, άθλημα. Δεκατεσσεράμισι εκατομμύριο Γάλλοι (περισσότεροι από ό,τι για
τον τελικό του τελευταίου Παγκοσμίου Κυπέλλου ποδοσφαίρου) και όλοι οι
Αυστραλοί (μέσα στ’ άγρια χαράματα, δική τους ώρα) παρακολούθησαν το Σάββατο
τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου ράγκμπι στο Κέρντιφ.

* Για την ιστορία, η Αυστραλία νίκησε τη Γαλλία 35-14 κι έτσι η χώρα
δεν κοιμήθηκε καθόλου. Ήταν, για τους γνωρίζοντες, μια νίκη «α λα Ιωαννίδη»,
του παλιού, εννοείται, Ιωαννίδη. Νίκησε η ομάδα με την πιο σφικτή τακτική, την
καλύτερη άμυνα (για «τοίχο» έκαναν λόγο οι χαμένοι φιναλίστ) και τη μεγαλύτερη
ομοιογένεια (σε ένα άθλημα που είναι μάχη, αλλά όχι μόνο, έχει σημασία να
πολεμάς μαζί με φίλους).

* Όλα τα λεφτά, όμως, σ’ αυτή τη διοργάνωση ήταν ο ημιτελικός του
προηγούμενου Σαββάτου ανάμεσα στη Γαλλία και τη Νέα Ζηλανδία (στον άλλο
ημιτελικό οι Αυστραλοί νίκησαν, πάλι α λα Ιωαννίδη, τους προηγούμενους
παγκόσμιους πρωταθλητές Νοτιοαφρικανούς). Ας φαντασθεί κανείς ένα παιχνίδι
μεταξύ της θεωρούμενης καλύτερης ομάδας του κόσμου, τους ασταμάτητους και
ολόμαυρους Νεοζηλανδούς, με τις πολεμικές τους κραυγές και τη διαρκή επίθεση,
και της ομάδας την οποία, λίγους μήνες πριν, είχαν αναγκάσει στην
ταπεινωτικότερη ήττα της ιστορίας της.

* Σε αυτό το παιχνίδι Δαβίδ και Γολιάθ, κάτι σαν την ποδοσφαιρική
Βραζιλία της μεγάλης εποχής εναντίον μιας Ιταλίας αντιμέτωπης με τους φόβους
της και με συνεχή εσωτερική κριτική, ο Δαβίδ θρίαμβευσε παίζοντας σαν τον
Γολιάθ. Σε ένα παιχνίδι που τα είχε όλα, εναλλαγές στο σκορ, δύο απίθανα
τέρματα του καλύτερου παίκτη του κόσμου, του Νεοζηλανδού οδοστρωτήρα των 116
κιλών και των εννέα δευτερολέπτων στα εκατό Τζόνα Λόμου και μια ξαφνική,
παρατεταμένη ευφορία των Γάλλων στο δεύτερο ημίχρονο, ο αθλητισμός απέδειξε,
για μία ακόμα φορά, το μεγαλείο του.

* Το δίδαγμα που μας ενδιαφέρει όμως ­ εμάς τους Έλληνες φιλάθλους,
άσχετους με το ράγκμπι ­ δεν είναι μόνο αυτό. Είναι, καταρχήν, ότι η ομορφιά
στον αθλητισμό είναι κάτι τελείως σχετικό, μπορεί να προέλθει από ένα άθλημα
φυσικής σύγκρουσης και τεράστιων κορμιών με τη μορφή μιας έμπνευσης που
ανατρέπει τα πάντα (το ράγκμπι είναι παιχνίδι κατάκτησης του χώρου, άρα οι
ιδέες και η ταχύτητα είναι τελικά σημαντικότερες από τη δύναμη). Είναι, ακόμα,
η υπενθύμιση ότι, ιδίως στον αθλητισμό, όποιος πίστεψε πως, ύστερα από ένα
θαύμα, θα έρθει οπωσδήποτε το επόμενο, είναι τις περισσότερες φορές, όπως η
Γαλλία στον τελικό, χαμένος.

* Σε ένα Σαββατοκύριακο όπου τα «παραδοσιακά» σπορ μάς πρόσφεραν σούπες
του τύπου Ιωνικού – ΑΕΚ ή πέρασαν μέσα στη σχεδόν γενικευμένη πια αδιαφορία
του πρωταθλήματος μπάσκετ, οι υπενθυμίσεις αυτές της δύναμης τού αθλητισμού
δεν είναι ίσως άχρηστες. Δεν πρόκειται, βέβαια, να βαλθούμε να παίζουμε ή να
βλέπουμε ράγκμπι. Ας εμπνευστούμε τουλάχιστον από τις συγκινήσεις που μπορεί
κι αυτό να προσφέρει.