Παραιτήθηκε με «υπόδειξη» του στρατού ο υπουργός Εσωτερικών της Αρμενίας

Την παραίτησή του υπέβαλε χθες ο υπουργός Εσωτερικών της Αρμενίας, Σουρέμ
Αμπραχαμιάν, στον απόηχο της εισβολής ενόπλων στο Κοινοβούλιο, όπου σκοτώθηκαν
ο πρωθυπουργός της χώρας και άλλοι επτά αξιωματούχοι.

Η κρίση αυτή αποτελεί άλλο ένα πλήγμα για ένα λαό που έχει απογοητευθεί πολλές
φορές από τότε που η χώρα του απέκτησε την ανεξαρτησία της, το 1991. Ο πρώτος
δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος αποδείχθηκε αυταρχικός. Όταν έδειξε ότι θέλει
να συνεννοηθεί με το Αζερμπαϊτζάν, εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί. Ο μηχανισμός
εσωτερικής ασφάλειας της χώρας έχει πολιτικοποιηθεί και η πολιτική σκηνή έχει
στρατιωτικοποιηθεί. Για να ζήσει αυτή η δημοκρατία, επισημαίνει η «Ουάσιγκτον
Ποστ», η Αρμενία χρειάζεται επειγόντως βοήθεια από τις Ηνωμένες Πολιτείες και
τους άλλους συμμάχους της. Ποια ήταν όμως τα κίνητρα των ενόπλων; Επρόκειτο
για συνωμοσία; Ο Γάλλος ερευνητής Σαρλ Ιρζεβίτς, ειδικός για την Κεντρική
Ευρώπη και την πρώην Σοβιετική Ένωση, δεν το πιστεύει. Όπως λέει σε συνέντευξή
του στη «Λιμπερασιόν», το δράμα που έζησε η Αρμενία αποκαλύπτει μια πολύ βαθιά
βία στο εσωτερικό της αρμενικής κοινωνίας. Ο στρατός μιλά φυσικά για
συνωμοσία, αφού ο δολοφονηθείς πρωθυπουργός Βαζγκέν Σαρκισιάν ήταν ένας από
τους αρχηγούς του. Έτσι κι αλλοιώς, όμως, μιλάμε για μια περιοχή όπου ο όρος
«συνωμοσία» χρησιμοποιείται πολύ συχνά απ’ όλες τις πλευρές.

Πού οφείλεται όμως η διαμάχη ανάμεσα στον πρόεδρο Κοτσαριάν και την πλειοψηφία
του Κοινοβουλίου; «Στην Αρμενία υπάρχουν αυτήν τη στιγμή δύο τάσεις. Η μία
υποστηρίζει ακραίες θέσεις τόσο για το πρόβλημα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ όσο και
για το τουρκικό ζήτημα. Η Τουρκία ­ που δεν είναι ασφαλώς υπεύθυνη για όσα
συνέβησαν ­ βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης. Εξαιτίας της γενοκτονίας
του 1915, φυσικά. Επιπλέον, όμως, επειδή η Τουρκία είναι για όλες τις χώρες
της περιοχής μια οδός διαφυγής, ένας διάδρομος προς την Ευρώπη. Για την
Αρμενία, ειδικότερα, ένα άνοιγμα προς την Τουρκία είναι στο προσεχές μέλλον
ένας τρόπος να βγει από την απομόνωσή της. Ο Κοτσαριάν, που ανήκει στη δεύτερη
τάση, προσπαθεί να ξεμπλοκάρει την κατάσταση. Για να το επιτύχει, όμως, πρέπει
να επιλύσει την εδαφική διαφορά με το Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
Εδώ και αρκετές εβδομάδες έχει επαφές για το ζήτημα αυτό με τους Αζέρους. Όπως
είναι φυσικό, ορισμένες δυνάμεις στο Γερεβάν αντιτίθενται σ’ αυτό. Ο
προκάτοχος του Κοτσαριάν, άλλωστε, ο Τερ-Πετροσιάν, έπεσε γιατί ακολουθούσε
μια μετριοπαθή στάση στο ζήτημα του Καραμπάχ και προωθούσε τη βελτίωση των
σχέσεων με την Τουρκία».