Για θυμήσου…

Πάνος ΓεραμάνηςΚΑΤΙ τέτοιες μέρες, κάτι τέτοιες νύχτες, σαν κι αυτές προχτές
στη Νορβηγία, με το μεγάλο Βατερλώ της «ΠΑΕ Ολυμπιακός», αγανακτούν τους
φιλάθλους του συλλόγου και για τους παλιότερους ξυπνούν πιο έντονα οι
αναμνήσεις για τις παλιές δόξες, τα μεγαλεία και τα τρόπαια των
«ερυθρολεύκων». Για να ξεχάσουν εκείνο το απίθανο 2-3 από την ερασιτεχνική
Μόλντε ­ και μάλιστα σε μια μάχη καθοριστική για την πορεία της ομάδας στο
Τσάμπιονς Λιγκ ­ οι φίλοι του Ολυμπιακού θυμούνται τις τρομερές εκείνες
ενδεκάδες (και όχι 18άδες των δισεκατομμυρίων), 1950-1959, που έχτισαν το
οικοδόμημα της ομάδας-θρύλου του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Γιατί δεν μπορεί να σβήσει από τη μνήμη των φιλάθλων ότι πριν από κάθε αγώνα,
επίσημο ή ανεπίσημο, οι τότε ΠΑΙΚΤΑΡΑΔΕΣ του Ολυμπιακού, στα αποδυτήρια,
τραγουδούσαν τον ύμνο του συλλόγου και έλεγαν μεταξύ τους αν τα γκολ που θα
βάλουν στον αντίπαλό τους θα είναι δύο, τέσσερα, πέντε ή έξι. Ιδανικά τους τα
ερυθρόλευκα χρώματα, ο δαφνοστεφής έφηβος, οι μοναδικοί φίλαθλοι, η ιστορία
της ομάδας.

Ο Ολυμπιακός, πρωταθλητής 1955, με την ενδεκάδα των «Λεόντων», όπως την αποκαλούσαν. Όρθιοι από τ’ αριστερά: Στέλιος Κουρουκλάτος, Θανάσης Σούλης, Ανδρέας Μουράτης, Μπάμπης Κοτρίδης, Βασίλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Ιωάννου. Καθιστοί: Ηλίας Ρωσίδης, Γιώργος Δαρίβας, Θέμης Μουστακλής, Θανάσης Μπέμπης και Μίμης Κοκκινάκης. Στην ένθετη φωτογραφία ο ηρωικός Ανδρέας Μουράτης

Έβαζαν όλη τη δύναμη της ψυχής τους ο ΓΙΓΑΣ Ανδρέας Μουράτης, οι Σούλης,
Ρωσίδης, Κοτρίδης, Μπέμπης, Κουρουκλάτος, Ξανθόπουλος, Πολυχρονίου, Υφαντής,
Ιωάννου, Δαρίβας, Μουστακλής, Κοκκινάκης, Θεοδωρίδης, Καραπατής, Στεφανάκος,
αδελφοί Παπάζογλου και τόσοι άλλοι. Ήταν οι ενδεκάδες που σε έξι χρόνια
(1953-59) κατέκτησαν ισάριθμα πρωταθλήματα, πέντε Κύπελλα Ελλάδος, πέντε
Κύπελλα Χριστουγέννων, πέντε Κύπελλα Πάσχα και αργότερα κατέκτησαν και το
Κύπελλο Βαλκανίων (1963). Ήταν οι παίκτες του Ολυμπιακού με υψηλή συνείδηση,
ψυχή και φιλότιμο κι όχι το συνονθύλευμα μετριοτήτων που κοστίζουν αμύθητα
ποσά. Άλλο όμως ψυχή και ιδανικά και άλλο δισεκατομμύρια. Κι αυτό δεν είναι
γραφικότητα ούτε ρομαντισμός. Είναι η ίδια η σκληρή πραγματικότητα που
κραυγάζει στις εμφανίσεις του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία τρία χρόνια.