Κλείνει τα μάτια στους απαγωγείς του

Μνήμες οδυνηρές ξύπνησε στον 16χρονο σήμερα Κώστα Δαλάκα η δίκη που
ξεκίνησε ενώπιον του Πενταμελούς Εφετείου της Αθήνας για την απαγωγή του, που
είχε γίνει πριν από τέσσερα χρόνια.

Υπόθεση απαγωγής. Ο Κώστας Δαλάκας στην αγκαλιά της μητέρας του νιώθει ασφαλής. Δεν μπορεί να ξεχάσει ακόμη τον εφιάλτη που έζησε στα χέρια των απαγωγέων του

Το 12χρονο τότε αγόρι μπορεί να μεγάλωσε, αλλά δεν ξέχασε. Δεν ξέχασε τις
δύσκολες στιγμές της ομηρείας που πέρασε στα χέρια των απαγωγέων του. Ακόμη
και τώρα κλείνει τα μάτια του και έρχονται μπροστά του όλες εκείνες οι
εικόνες. Μέσα σε λίγα λεπτά άλλαξε ολόκληρη η ζωή του, αλλά και των δικών του
ανθρώπων, που καρδιοκτύπησαν μέχρι να τον ξανασφίξουν στην αγκαλιά τους. Από
τότε που η περιπέτεια του παιδιού τους έληξε προσπαθούν όλοι να τον βοηθήσουν
να ξεχάσει, αν και γνωρίζουν πως σε όλη του τη ζωή θα θυμάται.

Μόλις ο πρόεδρος του δικαστηρίου εκφώνησε το όνομά του ο Κώστας Δαλάκας
κατευθύνθηκε προς το βήμα του μάρτυρα. Δεν έριξε ούτε μία ματιά στο εδώλιο του
κατηγορουμένου. Εκεί όπου κάθονται οι απαγωγείς του. Ο Ιωάννης Χειλάς, ο
ανιψιός του Χρήστος Χειλάς, ο υπάλληλος του πρώτου Ιωάννης Διαγγελάκης και η
θεία του μικρού Φανή Χατζηρουσσέα τον άκουσαν ψύχραιμοι να ξετυλίγει το
κουβάρι της περιπέτειάς του. Οι κατηγορούμενοι έχουν κριθεί ένοχοι σε πρώτο
βαθμό και έχουν τιμωρηθεί με συνολική ποινή κάθειρξης 25 ετών ο καθένας, αλλά
ελπίζουν ότι μπορεί να τύχουν ευνοϊκότερης ποινικής μεταχείρισης στο Εφετείο,
αν οι δικαστές τους αναγνωρίσουν έστω ένα ελαφρυντικό.

Ωστόσο, με την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας οι κατηγορούμενοι υπέβαλαν
το αίτημα να απομακρυνθούν από τη δικαστική αίθουσα οι φωτογράφοι και οι
τηλεοπτικές κάμερες. Το δικαστήριο έκανε δεκτό το σχετικό αίτημα, προκειμένου
να προστατεύσει τους κατηγορουμένους.

«Το μεσημέρι της 14ης Σεπτεμβρίου 1995 ­ θυμάται ο Κ. Δαλάκας ­ την ώρα που
επέστρεφα από το σχολείο με πλησίασε ένας άγνωστος άνδρας με κουκούλα και με
οδήγησε σε ένα φορτηγάκι». Η χροιά της φωνής του αλλάζει: «Εκεί ­ συνεχίζει ­
μου έβαλαν και εμένα κουκούλα για να μην μπορώ να έχω οπτική επαφή με τον χώρο
όπου με οδήγησαν. Τέσσερις μέρες με είχαν συνέχεια δεμένο σαν… σαλάμι. Με
ρώτησαν για τα λεφτά που είχε κερδίσει στο λαχείο η γιαγιά μου. Ακουγα
συνέχεια ανδρικές φωνές».

Στο εδώλιο. Οι κατηγορούμενοι για την απαγωγή του Κώστα Δαλάκα, Ιω. Χειλάς (από αριστερά), Χρ. Χειλάς, Ιω. Διαγγελάκης και Φανή Χατζηρουσσέα (πίσω), δικάζονται από χθες σε δεύτερο βαθμό

Και μετά τέσσερις μέρες ομηρείας είχε επιτέλους φτάσει η ώρα της απελευθέρωσής
του. Φοβόταν. Δεν ήξερε πώς θα τελείωνε αυτή η ιστορία. Το μόνο που ήθελε ήταν
να βρεθεί κοντά στην οικογένειά του. «Ύστερα από μέρες» είπε ο Κ. Δαλάκας στην
κατάθεσή του «με έβγαλαν έξω από το σπίτι όπου με κρατούσαν, μου έδεσαν τα
μάτια με ένα μαντίλι και μου ζήτησαν να μετρήσω μέχρι το εκατό. Ύστερα από
λίγο ήρθε η μητέρα μου και με πήρε από εκεί όπου με είχαν αφήσει».

Στο ψυχολογικό κόστος που πληρώνει όχι μόνο το παιδί της αλλά ολόκληρη η
οικογένειά της αναφέρθηκε η μητέρα του κ. Ευθαλία Δαλάκα, στην οποία οι
απαγωγείς είχαν στείλει δακτυλογραφημένη επιστολή στην οποία απειλούσαν πως
εάν δεν τους έδιναν τα 130.000.000 δραχμές, θα μόλυναν το παιδί τους με τον ιό
που προκαλεί το AIDS.

Τελικά, ύστερα από πολλά παζάρια, οι απαγωγείς συμφώνησαν να αφήσουν ελεύθερο
τον μικρό έναντι 41.000.000 δραχμών. Χθες μάλιστα ο πατέρας του κατηγορουμένου
Χρ. Χειλά κατέθεσε στο δικαστήριο, διά του δικηγόρου του, επιταγή 8.000.000
δραχμών στο όνομα της οικογένειας Δαλάκα, ενώ και ο Ιω. Χειλάς έχει υποχρεωθεί
με δικαστικές αποφάσεις να καταβάλει 25.000.000 δραχμές ως αποζημίωση στην
οικογένεια του παιδιού. Η δίκη συνεχίζεται με καταθέσεις μαρτύρων.