ΔΡΟΜΟΙ

Ο κόσμος…

… όπως τον φανταζόταν ο Τζων Κέννεντυ την εποχή της ισορροπίας του τρόμου με
τη Σοβιετική Ένωση δεν απέχει πολύ από τον κόσμο που θέλουν να φτιάξουν οι
Αμερικανοί γερουσιαστές. Ο Αμερικανός πρόεδρος φοβόταν πως αργά ή γρήγορα,
χρόνο με το χρόνο, ολοένα και περισσότερες χώρες θα αποκτούσαν πυρηνικά όπλα,
οδηγώντας την ανθρωπότητα σε ένα ζοφερό μέλλον. Εκείνη την εποχή, υπήρχαν
πολλοί λόγοι που δικαιολογούσαν τη δυσοίωνη προφητεία του. Αν είχε
επαληθευτεί, σήμερα θα ζούσαμε σε έναν κόσμο όπου δεκάδες χώρες θα είχαν
αποκτήσει τη «Βόμβα» και θα τη δοκίμαζαν κάθε χρόνο πλημμυρίζοντας τον αέρα,
τη γη και τη θάλασσα με ραδιενεργό ακτινοβολία, δηλητηριάζοντας τις
επερχόμενες γενεές με το φαρμάκι της απειλής ενός πυρηνικού πολέμου.

Η προφητεία…

… ευτυχώς δεν έχει επαληθευτεί ­ μέχρι τώρα ­ χάρη σε μια συντονισμένη
διεθνή προσπάθεια για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων. Όμως, οι «μουλάδες» της
αμερικανικής Γερουσίας δεν είναι ευχαριστημένοι και μοιάζουν να αναπολούν με
νοσταλγία τα περασμένα. Ιδιαίτερα τώρα που οι ΗΠΑ έχουν πυρηνική υπεροπλία.
Πιστεύουν πως πρέπει να τη διατηρήσουν και πως ο κόσμος θα είναι πιο ασφαλής
μολονότι και άλλες χώρες θα διαθέτουν πυρηνικά όπλα ­ φτάνει βέβαια οι ΗΠΑ να
μπορούν να κατασκευάζουν και να δοκιμάζουν περισσότερα από αυτές. Γι’ αυτό
υπονόμευσαν την επικύρωση της Συνθήκης για τη Συνολική Απαγόρευση των
Πυρηνικών Δοκιμών. Αν κανείς σήμερα δεν μπορεί να πει με σιγουριά πως η
προφητεία του Τζων Κέννεντυ έχει οριστικά διαψευσθεί, είναι γιατί η Αμερική
έχει τρεις εξωτερικές πολιτικές, που είναι όλες τους αλλήθωρες: κοιτάζουν σε
διαφορετικές κατευθύνσεις. Η επίσημη πολιτική της κυβέρνησης Κλίντον που
εκφράζεται από τον πρόεδρο και την υπουργό Εξωτερικών. Η πολιτική του
Πενταγώνου. Και η εξωτερική πολιτική του Κογκρέσου.

Η «κόντρα»…

… ανάμεσα στην εξωτερική πολιτική του Κογκρέσου και της κυβέρνησης ευθύνεται
για το ναυάγιο της επικύρωσης. Ο κόσμος του προέδρου είναι διαφορετικός από
τον κόσμο της Γερουσίας που είναι διαφορετικός από τον κόσμο του Πενταγώνου. Η
εξωτερική πολιτική του Κογκρέσου υποκύπτει σε εσωτερικές και του προέδρου σε
κομματικές σκοπιμότητες. Η εξωτερική πολιτική του Πενταγώνου, που αποσκοπεί
στη διατήρηση της αμερικανικής στρατιωτικής υπεροπλίας, συμμαχεί κατά
περίπτωση και με τις δύο. Στο σημερινό Κογκρέσο κυριαρχεί ο απομονωτισμός που
χαρακτήρισε την αμερικανική εξωτερική πολιτική μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα.

Σοβινιστική…

… εθνικιστική, μονομερή και ξενοφοβική χαρακτηρίζει τη Γερουσία ο Ουίλιαμ
Πφαφ στους «Λος Άντζελες Τάιμς». Από τη μια, οι γερουσιαστές θέλουν να
τραβήξει η Αμερική τον δικό της δρόμο και από την άλλη εννοούν να περνάει
παντού και πάντα το δικό της: με πυρηνικά, με κυρώσεις, με μποϊκοτάζ, με
εκβιασμούς και στην ανάγκη με Τόμαχοκ. Τους αρέσει η ιδέα να κρατούν τον
υπόλοιπο κόσμο σε απόσταση, όση και η κάννη του όπλου. Βέβαια, ο απομονωτισμός
δεν ταιριάζει καθόλου με τους πρωταθλητές της παγκοσμιοποίησης. Κάνει κακό
στην οικονομία και ίσως και στην παγκόσμια ασφάλεια. Όταν οι τρεις
αμερικανικές εξωτερικές πολιτικές δεν κάνουν μία, η προφητεία του Τζων
Κέννεντυ έρχεται ακόμη πιο κοντά.