Χωρίς οικονομική στήριξη τα στείρα ζευγάρια στην Ευρώπη

ΡΟΔΟΣ

Η στειρότητα δεν είναι ασθένεια, σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία που αφορά
τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά αντιμετωπίζεται σαν τις περιπτώσεις ατόμων που
θέλουν να κάνουν λίφτινγκ στο πρόσωπό τους. Όμως η ίδια κατάσταση επικρατεί
και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, παρά το γεγονός ότι η στειρότητα έχει φθάσει
περίπου στο 15% του συνολικού πληθυσμού της Ευρώπης!

Η διαπίστωση αυτή, όπως και πολλές άλλες, έγιναν κατά τη διάρκεια συνάντησης
που είχαν στη Ρόδο οι κορυφαίοι μαιευτήρες, ειδικευμένοι στις εξωσωματικές
γονιμοποιήσεις, από διάφορες χώρες της Ευρώπης, οι οποίοι συζήτησαν θέματα που
έχουν σχέση κυρίως με τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν εξαιτίας του
αποκλεισμού από τα κρατικά ασφαλιστικά ταμεία της κάλυψης των δαπανών για τη
θεραπεία της στειρότητας, μέσω της μεθόδου αυτής.

«Είναι αδιανόητο, υπογράμμισε ο Γερμανός καθηγητής κ. Hugo Verhoven, τα
διάφορα ευρωπαϊκά κράτη να μην καλύπτουν τις δαπάνες για τις εξωσωματικές
γονιμοποιήσεις και τα ζευγάρια να υποβάλλονται σε τεράστιες δαπάνες
προκειμένου να αποκτήσουν παιδί. Και να σκεφθεί κανείς ότι στις 10 περιπτώσεις
εξωσωματικής γονιμοποίησης, οι 4 είναι επιτυχείς».

Βέβαια, ούτε στην Ελλάδα η κατάσταση είναι καλύτερη. Και όπως τόνισε ο
χειρουργός γυναικολόγος κ. Μηνάς Μαστρομηνάς, ο οποίος είναι ειδικευμένος σε
προβλήματα γονιμότητας, «το ΙΚΑ καλύπτει μόνο ένα ποσό στις 150.000 δρχ., ενώ
τα έξοδα για μια εξωσωματική γονιμοποίηση κοστίζουν γύρω στις 800.000 δρχ.
μαζί με τα φάρμακα».

Το ΙΚΑ

Αλλά και το ΙΚΑ για να δεχθεί να πληρώσει το ποσό αυτό θα πρέπει το ζευγάρι να
είναι παντρεμένο τουλάχιστον πριν από τέσσερα χρόνια και παράλληλα να
υποβληθεί σε διάφορες εξετάσεις, που έχουν και μια ιδιαιτερότητα.

«Το πρόβλημα της στειρότητας και στην Ελλάδα είναι μεγάλο και φθάνει γύρω στο
14%, υπογράμμισε ο κ. Μαστρομηνάς. Και πρέπει η Πολιτεία να το δει με τη
δέουσα προσοχή, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι στη χώρα μας γίνονται κάθε χρόνο
10.000 επεμβάσεις εξωσωματικής γονιμοποίησης. Όμως υπάρχει και το θέμα του
νομικού καθεστώτος, που στην Ελλάδα δεν υφίσταται, με αποτέλεσμα ο κάθε
γιατρός να ακολουθεί έναν δικό του κώδικα δεοντολογίας».

Ο δότης

Πράγματι, σε ολόκληρη την Ευρώπη, η κατάσταση θεωρείται τραγελαφική: σε άλλες
χώρες η νομοθεσία είναι πολύ αυστηρή, όπως π.χ. στη Γερμανία, ενώ στο Βέλγιο
είναι πιο χαλαρή. Έτσι, ορισμένα ζευγάρια αναγκάζονται να πηγαίνουν σε άλλες
χώρες, ανάλογα με την περίπτωση. Όπως π.χ. στη Γερμανία ένα ζευγάρι δεν μπορεί
να κάνει εξωσωματική εάν δεν είναι παντρεμένο, αλλά αυτό δεν ισχύει στην Ελλάδα.

Σε μια άλλη περίπτωση στη Σουηδία, όταν το παιδί φθάσει στα 16 του χρόνια
είναι υποχρεωμένο να μάθει ποιος είναι ο δότης του σπέρματος. Αυτό, όμως, δεν
ισχύει στις υπόλοιπες χώρες.

«Ζητούμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ανέφερε ο κ. Verhoeven, να καθιερώσει μια
ενιαία νομοθεσία ώστε να αντιμετωπίζονται όλες οι περιπτώσεις που θα έχουν ως
αποτέλεσμα να μειωθεί και το κόστος θεραπείας, αφού η στειρότητα θα θεωρηθεί
πλέον ως ασθένεια και θα καλύπτεται από όλα τα ασφαλιστικά ταμεία».