Αγώνας ανασύνταξης του Σρέντερ

Σε επτά συνεχόμενες αναμετρήσεις για τα Κοινοβούλια των ομόσπονδων
κρατιδίων οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) του καγκελαρίου Σρέντερ μετρούν επτά
συνεχόμενες ήττες.

Βερολίνο, Γερμανία. Ο Λόταρ Μπίσκι, πρόεδρος των Σοσιαλιστών (PDS), πανηγυρίζει την επιτυχία του κόμματός του στις εκλογές του Βερολίνου. Οι Σοσιαλδημοκράτες απέκτησαν πολύ επικίνδυνο ανταγωνισμό στο πεδίο της κοινωνικής δικαιοσύνης

Το πρώτο, άμεσο και ορατό αποτέλεσμα είναι ότι ο καγκελάριος Σρέντερ σταμάτησε
να καπνίζει πούρα και να εμφανίζεται με πανάκριβα κοστούμια.

Στις τελευταίες του εμφανίσεις ο Σρέντερ δείχνει την αγωνία του να
αποκαταστήσει την ψυχολογική επαφή με τη βάση του κόμματός του. Τέρμα οι
προβοκάτσιες, τέρμα η αλαζονεία και ουδεμία αναφορά πλέον στο μανιφέστο
Σρέντερ – Μπλερ, που μάλλον πέρασε στα αζήτητα της Ιστορίας. Με τη βοήθεια του
Λαφοντέν, που τελικά μάλλον εκνεύρισε και κούρασε τους συντρόφους, η τακτική
αυτή απέδωσε στο Βερολίνο καρπούς: το SPD κατάφερε να χάσει ελάχιστα, στον
δυτικό τομέα της πόλης μάλιστα δεν έχασε καθόλου. Δεν μπορούσε όμως να πέσει
και πολύ παρακάτω από το ιστορικό χαμηλό τού 1995, σχολίασε πικρόχολα η
«Φρανκφούρτερ Ρουντσάου». Οι Σοσιαλδημοκράτες προσπαθούν, πάντως, να
ερμηνεύσουν θετικά το γεγονός, ότι δεν υπέστησαν πανωλεθρία. «Η τάση ανεκόπη.
Σταθεροποιηθήκαμε στο κατώτατο σημείο», δήλωσε ο γενικός γραμματέας του
κόμματος, Φραντς Μιντεφέρινγκ. Εν όψει των πολύ σημαντικών εκλογικών
αναμετρήσεων του επόμενου χρόνου, η ηγεσία προσπαθεί να αναπτερώσει με κάθε
τρόπο το ηθικό των μελών.

Επτά στα επτά μετρούν και οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU), αλλά σε νίκες. Και
παρά το γεγονός ότι η ηγεσία του κόμματος προσπαθεί να μην αφήσει να την
παρασύρει ο ενθουσιασμός, οι νίκες της δίνουν κάθε φορά μια νέα ευκαιρία να
στριμώξει την κυβέρνηση. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ζήτησε από τον καγκελάριο
Σρέντερ ένα «στρογγυλό τραπέζι» για τα «κεντρικά προβλήματα της γερμανικής
πολιτικής». Ο Μιντεφέρινγκ αρνήθηκε, στο CDU όμως είναι διάχυτη η αισιοδοξία
ότι αυτή η συζήτηση θα γίνει το αργότερο στις 27 Φεβρουαρίου του 2000, μετά
τις εκλογές στο Σλέσβιγκ Χόλσταϊν. Αν τις κερδίσει το CDU, αποκτά την
πλειοψηφία στην Άνω Βουλή (Μπούντεσρατ).

Πονοκέφαλος το PDS για το SPD

Ο μεγάλος πονοκέφαλος για το SPD όμως ακούει στο όνομα PDS. Δεν είναι μόνον το
γεγονός ότι το κόμμα των Σοσιαλιστών έχει υποσκελίσει τους Σοσιαλδημοκράτες
σχεδόν παντού στην πρώην Ανατολική Γερμανία, στο πρώην Ανατολικό Βερολίνο
έφτασε μάλιστα το 40%, αλλά ίσως πολύ σημαντικότερο ότι πρώτη φορά στον πρώην
δυτικό τομέα της πόλης άγγιξε το εκλογικό όριο του 5% (4,4%). Αν το PDS
καταφέρει να σταθεροποιηθεί παγγερμανικά σε εκλόγιμα ποσοστά, η μεταπολεμική
γερμανική Σοσιαλδημοκρατία θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη πρόκληση της
Ιστορίας της. Οι Σοσιαλιστές διεκδικούν με επιτυχία το προφίλ του κόμματος της
κοινωνικής δικαιοσύνης, αποκλειστικό προνόμιο μέχρι στιγμής του SPD. Ίσως
τελικά εκείνο το ασυνάρτητο μανιφέστο Σρέντερ – Μπλερ να έχει κάνει μεγαλύτερη
ζημιά στη γερμανική Σοσιαλδημοκρατία από 7 εκλογικές ήττες μέσα στο 1999.