ΔΡΟΜΟΙ

Οι καταπιεσμένες…

… μνήμες είναι τα πυρομαχικά της ιστορίας: επιστρέφουν κάθε τόσο, την ώρα
που κανείς δεν το περιμένει, για να τινάξουν στον αέρα τη μακαριότητα του
παρόντος. Οι Αμερικανοί πολίτες έμειναν εμβρόντητοι όταν έμαθαν ­
καθυστερημένα ­ για το μακελειό εκατοντάδων αμάχων Κορεατών από Αμερικανούς
στρατιώτες, το 1950, κάτω από μια γέφυρα κοντά στο χωριό Νογκούν. Η αποκάλυψη
της μαζικής εκτέλεσης από το Ασοσιέιτεντ Πρες μπήκε στα πρωτοσέλιδα των
μεγάλων εφημερίδων. Κάποιες από αυτές, όπως η «Ουάσιγκτον Ποστ», έσπευσαν να
δικαιολογήσουν τη σφαγή σαν ένα ατυχές γεγονός που συνέβη από ανεκπαίδευτους
στρατιώτες, οι οποίοι αντιμετώπιζαν έναν άγνωστο εχθρό. Όμως δεν ήταν ένα
μεμονωμένο επεισόδιο. Το μακελειό στο Νογκούν μπορεί να βοηθήσει τους
Αμερικανούς να καταλάβουν τι ήταν πραγματικά εκείνος ο «ξεχασμένος πόλεμος».

Οι άμαχοι…

… που έπεσαν θύματα του πολέμου της Κορέας έχουν σβηστεί από τη συλλογική
μνήμη, που γι’ αυτήν τα «Μάι Λάι» δεν μπορούσαν να συμβούν παρά μόνο στο
Βιετνάμ. Όμως, ήδη από το 1950, ήταν γνωστή η σφαγή των ανθρώπων με τις
«λευκές πιτζάμες». Βέβαια, το Πεντάγωνο δεν είχε διαβάσει το ρεπορτάζ του Τζον
Όσμπορν στο περιοδικό «Λάιφ» της 21ης Αυγούστου 1950, που έγραφε ότι
Αμερικανοί αξιωματικοί διέτασσαν τους στρατιώτες τους να πυροβολούν τους
αμάχους. «Όταν μας βάζουν να πυροβολούμε παιδιά, αυτό παραπάει», είχε πει ένας
Αμερικανός στρατιώτης στον Όσμπορν. Ήταν ένα νέο είδος πολέμου, έγραφε ο
Όσμπορν. Ολόκληρα χωριά σβήνονταν από τον χάρτη, επειδή «ίσως» να κρυβόταν
εκεί ο εχθρός. Χιλιάδες πρόσφυγες βομβαρδίζονταν, επειδή «ίσως» να ήταν
ανάμεσά τους αντάρτες.

Οι Αμερικανοί…

… δεν παραδέχτηκαν ποτέ επισήμως ότι έγιναν σφαγές αμάχων σε εκείνον τον
τριετή πόλεμο, γράφει το περιοδικό «Νέισον». Η επίσημη στρατιωτική ιστορία
ρίχνει το φταίξιμο για όλες τις ωμότητες στους Βορειοκορεάτες. Αν το Πεντάγωνο
αποφασίσει κάποτε να ανοίξει την πραγματική ιστορία του πολέμου της Κορέας, το
αμερικανικό περιοδικό τού «υποδεικνύει» πού πρέπει να ψάξει. Μία εβδομάδα πριν
από τη σφαγή στο Νογκούν, Αμερικανοί στρατιώτες συγκέντρωσαν στα βουνά κοντά
στο Γιονγκντόνγκ (φωτό) δύο χιλιάδες αμάχους και τους εκτέλεσαν μαζικά.
Προηγουμένως είχαν φροντίσει να βιάσουν πολλές γυναίκες. Δύο μήνες αργότερα,
μνημόνιο των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών, που απευθύνεται στον υποστράτηγο
Κλαρκ Ράφνερ, υποδεικνύει ότι οι αντάρτες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν παρά
μόνο από «αποσπάσματα θανάτου», τα οποία θα εφαρμόζουν τις θανατικές ποινές
που θα επιβάλλει ερήμην η κυβέρνηση της Κορέας.

Οι αποκαλύψεις…

… για το μακελειό στο χωριό Νογκούν επιβεβαιώνουν όλα όσα ισχυρίζονταν εδώ
και πολλά χρόνια οι θαρραλέοι που είχαν επιζήσει από τη σφαγή. Όπως η Τσουν
Τσουν Για, δωδεκάχρονο κοριτσάκι εκείνη την εποχή. Είχε δει με τα μάτια της
τους Αμερικανούς στρατιώτες «να παίζουν με τη ζωή μας, όπως παίζουν τα αγόρια
με τις μύγες». Τώρα είναι η σειρά άλλων να πάρουν στα χέρια τους αυτά τα
λόγια, να τα κάνουν αλήθειες, σαν ένα ρέκβιεμ στον «ξεχασμένο πόλεμο» που θα
μπορούσε να οδηγήσει τις δύο Κορέες στη συμφιλίωση. Σε αυτήν που τους
αρνούνται από τότε που ο Ντιν Ρασκ χάραξε μια γραμμή στον 38ο παράλληλο, πάνω
στον χάρτη, τον Αύγουστο του 1945.