ΔΡΟΜΟΙ

Ούτε ένας…

… «σκίνχεντ» δεν υπήρχε στο ακροατήριο του Γιεργκ Χάιντερ, στην προεκλογική
συγκέντρωση στο Ίνσμπρουκ. Η αίθουσα ήταν πλημμυρισμένη από καλοντυμένους
μεσόκοπους ανθρώπους, με άψογους τρόπους. Οι περισσότεροι από αυτούς μόλις που
θυμούνταν τον πόλεμο ή είχαν γεννηθεί λίγο μετά το τέλος του. Όσο για τους
νεώτερους, οι πιο πολλοί έμοιαζαν με «γιάπηδες», παρατηρεί ο δημοσιογράφος της
«Ιντιπέντεντ» που βρισκόταν στο ακροατήριο. Το Ίνσμπρουκ είναι η πρωτεύουσα
του Τυρόλου, μιας περιοχής πολύ πατριωτικής, ακόμη και για τα αυστριακά
δεδομένα. Μα ένας πολιτικός δεν μπορεί να κερδίσει τους Τυρολέζους
απαγγέλλοντας εδάφια από τον «Αγώνα» του Χίτλερ. Ο Χάιντερ προτιμάει τα
ανέκδοτα που ταπεινώνουν τους ξένους ­ Αλβανοί τρακαδόροι της κοινωνικής
πρόνοιας, Ρουμάνοι πορτοφολάδες ­ αλλά και τους ευρωκράτες που ταΐζουν με
«σάπιο ολλανδικό κρέας» τους Αυστριακούς. Η Αυστρία κινδυνεύει, προειδοποιεί ο
Χάιντερ. Οι ξένοι κυριεύουν τον «ζωτικό χώρο» της. Ένας στους οκτώ κατοίκους
της χώρας είναι ξένος. Κάτι πρέπει να γίνει γι’ αυτό, πιστεύει το 27,2% των
Αυστριακών που τον ψήφισαν την περασμένη Κυριακή.

Η χώρα…

… που εγκατέλειψε ο Σίγκμουντ Φρόυντ φαίνεται πως χρειάζεται ψυχανάλυση. Οι
Αυστριακοί εμφανίζονται περισσότερο ξενοφοβικοί από τους άλλους
Δυτικοευρωπαίους. Γιατί μια χώρα πλούσια σαν την Αυστρία, χωρίς εμφανή ίχνη
κοινωνικής αναταραχής, είναι πιο επιρρεπής στο αγκάλιασμα της Ακροδεξιάς από
τις άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες; Γιατί ο Χάιντερ κάνει άλλους επίδοξους Φύρερ
σαν τον Ζαν-Μαρί Λεπέν να φαίνονται μπροστά του αστείοι; Η απάντηση είναι
απλή: γιατί στην Αυστρία η ξενοφοβία είναι πιο αποδεκτή κοινωνικά. Το 40% των
Αυστριακών ψηφοφόρων ομολογούν, σύμφωνα με την εφημερίδα «Ιντιπέντεντ», την
αντιπάθειά τους για τους ξένους.

Είναι ειλικρινείς…

…. πολύ περισσότερο από άλλους Δυτικοευρωπαίους: δεν ντρέπονται για την
ξενοφοβία τους. Ίσως αυτό ακριβώς να είναι το πρόβλημά τους. Στην Αυστρία, ο
ρατσισμός είναι κοινωνικά αποδεκτός, γιατί οι Αυστριακοί δεν απέκτησαν ποτέ
ανοσία σε αυτόν. Οι αιτίες βρίσκονται στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Το
μεγαλύτερο μεταπολεμικό επίτευγμα της Αυστρίας, είναι ότι έπεισε τον κόσμο πως
ο Μπετόβεν ήταν Αυστριακός και πως ο Χίτλερ ήταν Γερμανός. Το πίστεψαν ακόμη
και οι ίδιοι οι Αυστριακοί. Πριν από την εμφάνιση του Χάιντερ (φωτ.), δεν
γινόταν καμιά απολύτως συζήτηση για τον ναζισμό. Οι μεταπολεμικοί πατέρες του
έθνους θέλησαν να δημιουργήσουν μια «χώρα-θύμα του ναζισμού». Έτσι, δεν υπήρξε
αποναζιστικοποίηση, δεν ξαναγράφτηκαν τα ιστορικά βιβλία της δεκαετίας του
1930, δεν αναθεωρήθηκαν οι παράδοξες αντιλήψεις του παρελθόντος.

Η Αυστρία…

… από αυτή την άποψη, μοιάζει περισσότερο με την Ανατολική Γερμανία. Βέβαια,
οι (σχεδόν) τρεις στους τέσσερις Αυστριακούς που δεν ψήφισαν τον Χάιντερ είναι
σε θέση να γνωρίζουν καλύτερα. Όμως, οι αξίες μιας ζωής δεν μπορούν να
ξεγραφτούν ούτε μέσα σε μια προεκλογική περίοδο ούτε μέσα σε μια κυβερνητική
θητεία. Οι σοσιαλδημοκράτες, που κυβέρνησαν τη χώρα στο μεγαλύτερο
μεταπολεμικό διάστημα, δεν μπορούν να ζητούν ευθύνες παρά μονάχα από τον εαυτό
τους. Άλλωστε, τώρα είναι ήδη πάρα πολύ αργά για να αρχίσουν την αποναζιστικοποίηση.