[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Θα έπρεπε να έχει συνηθίσει. Στη βία, στην κακοποίηση της μητέρας του από τον
πατέρα του, στις καθημερινές εικόνες βαναυσότητας που διαδραματίζονταν στο
μικρό δυάρι ενώπιον του 10χρονου αδελφού του και του ίδιου.

Θα έπρεπε να παραμείνει απαθής όταν ο πατέρας του χτύπησε για πολλοστή φορά τη
μητέρα του επειδή δεν υπέκυπτε στις σεξουαλικές ορέξεις του, αλλά και όταν στη
συνέχεια τής έκλεισε το στόμα κατεβάζοντας συγχρόνως το παντελόνι του,
πεσμένος πάνω της.

Θα έπρεπε να εξακολουθήσει να βλέπει τηλεόραση ο 18χρονος τότε Γιάννης
Κολόβης, αδιαφορώντας για ό,τι συνέβαινε δίπλα του. Για την άγρια σκηνή που
παιζόταν στο κρεβάτι τού ζεύγους, όπου καθόταν και ο μικρός γιος της οικογένειας.

Αυτά μας λέει η εισαγγελέας που χειρίστηκε την υπόθεση. Μία υπόθεση
πατροκτονίας με τόσες ιδιαιτερότητες, η οποία αντιμετωπίστηκε χωρίς καμιά
ευαισθησία. Ούτε η εισαγγελέας ούτε όμως και τα μέλη του δικαστικού συμβουλίου
μπήκαν, έστω για μια στιγμή, στη θέση αυτού του παιδιού, που, αγανακτισμένο
πια από την τόση κτηνωδία, δεν άντεξε. Πήρε ένα σφυρί και, αφού ζήτησε από τον
πατέρα του να αφήσει ήσυχη τη μητέρα του, αφού προσπάθησε ματαίως να τον
τραβήξει από πάνω της, άρχισε να τον χτυπάει στο κεφάλι.

Τον σκότωσε. Κανείς δεν επικροτεί την πράξη του. Ούτε ζητεί να μη δικαστεί.
Αλλά το έγκλημα τού Γιάννη Κολόβη δεν μπορεί να συγκριθεί με μια εν ψυχρώ
δολοφονία. Δεν είναι δυνατόν να μην του αναγνωρίζεται καν ο βρασμός ψυχικής
ορμής, γιατί «η σκηνή που είδε ήταν κάτι συνηθισμένο για τα οικογενειακά
δεδομένα», γιατί «εύκολα μπορούσε να συμπεράνει ότι σκοπός του πατέρα του ήταν
να συνουσιαστεί με τη μητέρα του και όχι να την πνίξει». Τέτοια μονοτονία…

Τόσο απλά ήταν τα πράγματα για τους δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι τον
παραπέμπουν τώρα να δικαστεί για ανθρωποκτονία από πρόθεση. «Αποφάσισε σε
ήρεμη ψυχική κατάσταση να δολοφονήσει τον πατέρα του», λένε. Ναι. Φαίνεται πως
ήθελε να αλλάξει παραστάσεις. Ε, τόσα χρόνια τα ίδια και τα ίδια…