ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Κουνήθηκε, μήπως, το φωτιστικό;

Ιδέα δεν έχω πότε θα πάψουμε να μιλάμε για τους σεισμούς. Φοβάμαι ­ και μακάρι
να διαψευσθώ ­ πως η 7η Σεπτεμβρίου 1999 θα αποδειχθεί ημερομηνία-ορόσημο για
πολλούς και όσα σεισμολαγνικά την ακολούθησαν θα μπερδεύονται του λοιπού στις
συζητήσεις μας και στο ασυνείδητό μας. Σεισμικές δονήσεις μικρού μεγέθους, που
δεν περνούσαν καν στην ειδησεογραφία, στο εξής θα καταγράφονται, οι πικρές
μνήμες θα ζωντανεύουν για όσους πληγώθηκαν και ο φόβος της καταστροφής θα
παραμονεύει κάθε φορά που το κρεμαστό φωτιστικό θα κάνει μιαν ανεπαίσθητη
ταλάντωση, σαν και αυτές που τόσες φορές στο παρελθόν έχουμε δει δίχως να
δώσουμε σημασία.

Σκέφτομαι όλους εκείνους που έφυγαν το Σαββατοκύριακο, κατανοώ πως ο πανικός
δεν ελέγχεται άπαξ και βρει πρόσφορο έδαφος, ξέρω πως και όλοι όσοι δεν
εγκατέλειψαν τη στέγη τους μετρούσαν ­ άθελα έστω ­ τις ώρες. Μήπως δεν
ξέρουμε πως ο προικισμένος από τη φύση τόπος μας είναι σεισμογενής; Πάντα το
ξέραμε.

Τι θα γίνει λοιπόν; Θα… μεταναστεύσουμε; Και ποιος μας βεβαιώνει ότι ως
μέτοικοι, σε όποια γωνιά, θα είμαστε ασφαλείς;

Μήπως να πάρουμε τροχόσπιτα, όπως συζητάει η Ρένα, για να κάνουμε τη ζωή μας
υποφερτή, να κοιμόμαστε τουλάχιστον δίχως έγνοια; Μοιρολάτρισσα δεν είμαι,
κάθε άλλο. Αλλά το σπίτι μου είναι το σπίτι μου, η πόλη μου είναι η πόλη μου,
και ό,τι είναι νά ‘ρθει θε να ‘ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει. Άντε πια…