Η απάντηση του Βιέρι

ΤΟ ΟΝΟΜΑ του κάποτε βρισκόταν κρυμμένο στα μονόστηλα των εφημερίδων,
συνοδευόμενο με σχόλια κάθε άλλο παρά κολακευτικά. Ελλιπής τεχνική,
καταστροφέας ποδοσφαίρου, ασχημόπαπο, ήταν μερικά μόνο από τα χαρακτηριστικά
που συνόδευαν σχεδόν μονίμως τον Κριστιάν Βιέρι.

Οταν πήρε μεταγραφή στη Γιουβέντους, το 1996, όλοι οι ειδικοί είχαν σταθεί
στην εξωτερική του εμφάνιση (δεν υπάρχει ασχημότερος παίκτης στους
«μπιανκονέρι» επέμεναν οι δημοσιογράφοι) και όχι στο (αμφισβητούμενο) ταλέντο του.

Οι Αυστραλοί πιστεύουν πως έχουν εξαγάγει τον πιο επιτυχημένο ποδοσφαιριστή
στην ιστορία τους. Και δεν έχουν άδικο. Σημείωσε το 1000ό γκολ της Ιταλίας σε
επίπεδο εθνικών ομάδων, ενώ πρόσφατα απέκτησε τον τίτλο του πιο
ακριβοπληρωμένου ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.

Η πορεία του Βιέρι στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο αποδεικνύεται πως δεν είναι
φούσκα, όπως τουλάχιστον είχαν πιστέψει ο Μαρσέλο Λίπι και οι συνεργάτες του,
την εποχή που ο ψαρομάλλης τεχνικός ήταν το αφεντικό της Γιουβέντους.

Ο Λίπι κατάλαβε γρήγορα το λάθος του και επανόρθωσε όταν ανέλαβε τα ηνία της
Ίντερ, πιάνοντας στον ύπνο τον Τζιάνι Ανιέλι, που ήταν από τους πρώτους που
μετάνιωσε όταν πουλήθηκε ο παίκτης στην Ατλέτικο Μαδρίτης το 1997.

Ρεβάνς

Στην Ατλέτικο άρχισε να δείχνει τα πρώτα δείγματα της αξίας του

Τη ρεβάνς για όσους τον αμφισβήτησαν, ο Βιέρι την πήρε σε… δόσεις. Πρώτα
ήταν το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, στη Γαλλία, όπου εντυπωσίασε με τις
εκπληκτικές του επελάσεις και ακολούθησε η ανοδική του πορεία στη Λάτσιο, που
εκτόξευσε το κασέ του στα ύψη.

Ο υψηλόσωμος, γεμάτος μυς επιθετικός που λύγισε όταν η Λάτσιο έχασε πέρυσι
στην τελευταία αγωνιστική το Σκουντέτο, έχει έναν και μόνο στόχο: να γίνει ο
πρώτος πρωταθλητής Ιταλίας της νέας χιλιετίας με τα χρώματα της Ίντερ.

Τα μέχρι τώρα αποτελέσματα των νερατζούρι, μόνο αισιόδοξα μπορούν να χαρακτηριστούν.

Τα πρώτα βήματα

Ο Βιέρι μεγάλωσε στην Αυστραλία, όπου ο πατέρας του Ρομπέρτο προπονούσε την
ομάδα Σίδνεϊ Μαρκόνι, ύστερα από μια επιτυχημένη καριέρα στο Καμπιονάτο. Όταν
η οικογένεια Βιέρι επέστρεψε στην Ιταλία, ο έφηβος Κριστιάν έβγαλε δελτίο στην Τορίνο.

Ο τότε προπονητής των εφηβικών ομάδων των Τόρο, Σέρτζιο Βάτα θυμάται την πρώτη
αντίδραση του Κριστιάν: «Μου είπε πως θα φύγει γιατί θεωρούσε πως είναι ο
χειρότερος παίκτης της ομάδας. Του είπα πως πράγματι είναι ο χειρότερος, αλλά
μπορεί να βελτιωθεί γιατί έχει την αίσθηση του γκολ. Του τόνισα πως αν
δουλέψει πολύ θα μπορέσει κάποτε να φτάσει το επίπεδο των άλλων παικτών».

Η συνέχεια για τον Βιέρι ήταν αρκετά σκληρή. Άλλαζε συνέχεια ομάδες, καθώς
όλοι οι προπονητές του συμφωνούσαν πως έχει τεράστια θέληση αλλά στερείται ταλέντου.

Έξτρα προπονήσεις

Ο Πιερλουίτζι Φρόζιο, προπονητής της Ραβένα την περίοδο 1993/94, θυμάται:

«Είχε μεγάλη θέληση να πετύχει. Μια μέρα με ρώτησε αν μπορεί να προπονείται
περισσότερο από τους άλλους παίκτες. Ήξερε πως έπρεπε να βελτιώσει το δεξί του
πόδι, έτσι όταν οι άλλοι παίκτες έφευγαν εμείς συνεχίζαμε την προπόνηση. Θα
ήμουν όμως ψεύτης αν έλεγα πως πίστευα τότε ότι κάποια ημέρα θα γινόταν ο
καλύτερος επιθετικός στον κόσμο».

Από τους διάσημους προπονητές που δεν είχαν εκτιμήσει σωστά τις δυνατότητες
του Βιέρι είναι και ο Τζίτζι Μαϊφρέντι. Ο Ιταλός κόουτς παραδέχεται πως όταν
τον είχε δει για πρώτη φορά στη Βενέτσια, την περίοδο 1994-95, η πρώτη σκέψη
του ήταν πως «αυτός ο παίκτης δεν γνωρίζει ούτε πώς παίζεται το ποδόσφαιρο».

Στην Εθνική

Το πέρασμα του Βιέρι από τη Λάτσιο ήταν τόσο επιτυχημένο, ώστε η Ίντερ χρειάστηκε να καταβάλει 15 δισ. για να τον αποκτήσει

Ευτυχώς για την καριέρα του Βιέρι, που στο ιταλικό ποδόσφαιρο υπήρχαν και
προπονητές σαν τον Τσέζαρε Μαλντίνι. Ο πατέρας του σημερινού αρχηγού της
Σκουάντρα Ατζούρα ήταν ο πρώτος που πίστεψε στις ικανότητες του Κριστιάν και
τον κάλεσε στις εθνικές ομάδες Ελπίδων και Ανδρών.

«Οι πρόεδροι των ομάδων που αγωνιζόταν ο Βιέρι μου τηλεφωνούσαν και μου
έλεγαν: Όμως Τσέζαρε δεν έχεις καταλάβει ακόμη πως ο παίκτης που καλείς στην
εθνική ομάδα είναι δεύτερης διαλογής;».

Ο Βιέρι είχε συνηθίσει στα αρνητικά σχόλια και δεν έδινε πια σημασία. Το μόνο
που τον ενδιέφερε ήταν η προπόνησή του και η βελτίωση της τεχνικής του. Η
μεταγραφή του στην Αταλάντα ηταν κατά τον Κριστιάν η μεγάλη ευκαιρία στην
καριέρα του. Εκεί τον υποδέχτηκε ο Εμιλιάνο Μοντόνικο, πρώην μέντοράς του στην Τορίνο.

Θυμάται ο Μοντόνικο: «Έπρεπε να χτίσουμε μία ομάδα για την πρώτη κατηγορία και
θυμάμαι πως υπήρχαν πολλές αμφιβολίες για τις πραγματικές του δυνατότητες.
Υπήρχαν άνθρωποι που έλεγαν καλά λόγια γι’ αυτόν, αλλά υπήρχαν και άνθρωποι
που έκαναν τα χειρότερα σχόλια για το ταλέντο του». Ο Βιέρι έμεινε στην
Αταλάντα έναν μόλις χρόνο, για να πάρει μεταγραφή στη Γιουβέντους το καλοκαίρι
του 1996 έναντι 1,5 δισ. δραχμές.

Οι σχέσεις του με τον Μαρσέλο Λίπι, τότε κόουτς στους μπιανκονέρι δεν ήταν
αγαστές. Πολλές φορές τον είχε στείλει στην εξέδρα, γιατί του είχε αντιμιλήσει
στις προπονήσεις.

Σκληρή κριτική

Ο Κριστιάν Βιέρι εν δράσει, κατά τη διάρκεια προπόνησης της Σκουάντρα Ατζούρα

Σε έναν αγώνα Κυπέλλου με τη Νοκερίνα η Γιούβε υποχρεώθηκε σε ισοπαλία,
αποτέλεσμα που χρεώθηκε στον Βιέρι: «Βιέρι ο καταστροφέας. Για μία ακόμη φορά
κατάφερε να χάσει αυτά που δεν χάνονται», έγραφαν την επομένη οι εφημερίδες.

Ένα μήνα αργότερα, η Γκατζέτα έγραψε: «Ο Βιέρι δεν ανταποκρίνεται στις
απαιτήσεις της Γιουβέντους. Δεν έχει καλή τεχνική και διαθέτει άστατο
χαρακτήρα. Θα ταίριαζε καλύτερα σε μία ομάδα που βρίσκεται στη μέση ή στο
τέλος του βαθμολογικού πίνακα του Καμπιονάτο».

Σήμερα οι ίδιες εφημερίδες δεν βρίσκουν λέξεις για να χαρακτηρίσουν τον παίκτη
που σημειώνει γκολ κάθε μία ώρα στο Καμπιονάτο.

Ο Βιέρι δεν κρατάει κακία σε κανέναν. Οι φίλοι του παραμένουν οι ίδιοι, με
πρώτον και καλύτερο τον Φιλίπο Ιντζάγκι. Όσον αφορά το σύνθημα του: «Έχω ακόμη
πολύ δρόμο να κάνω. Τα περιθώρια βελτίωσής μου είναι τεράστια».