ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και όπου φύγει – φύγει

Οι θόρυβοι από το διπλανό διαμέρισμα έχουν πάψει. Και η θέση του «Άουντι» στο
γκαράζ πλάι στο δικό μου αυτοκίνητο είναι κενή. Η πολυκατοικία είναι πιο έρημη
κι από το καλοκαίρι. Η μια οικογένεια στο πατρικό νησί, στην Κέρκυρα, η άλλη
στο χωριό κάπου στη Μακεδονία, το ζευγάρι του κάτω ορόφου στο εξοχικό στον
Πόρτο Ράφτη.

Τα τηλέφωνα από φίλους στο γραφείο δεν σταματούν να κουδουνίζουν, αφού λόγω
επαγγέλματος υποτίθεται (τρομάρα μας) ότι γνωρίζουμε τα πάντα: «Εσείς που
ξέρετε, τι θα γίνει;». «Αυτό που είπε ο Κακαουνάκης είναι αλήθεια;». Και μια
«άλλη» αντιμετώπιση: «Αν ξέρεις, μη μου πεις. Δεν θέλω να ξέρω!».

Η κινδυνο – σεισμολογία έχει λάβει απίθανες διαστάσεις. «Εσείς μαγειρεύετε
ακόμα;», με ρώτησε με γνήσια απορία η ιδιοκτήτρια του μικρού μπακάλικου δίπλα
στο σπίτι, βλέποντάς με να αγοράζω τα απαραίτητα για την κλασική μακαρονάδα.
«Εγώ μπαίνω γρήγορα – γρήγορα στο σπίτι, ντύνομαι και φεύγω». Η καθηγήτρια του
πιάνου αρνήθηκε να έρθει για το εβδομαδιαίο μάθημα, αφού έχουμε υποπέσει στο
… θανάσιμο αμάρτημα να μένουμε στον τρίτο όροφο. Και οι καθαρίστριες
σφουγγαρίζουν πια μόνο την είσοδο, άντε μετά βίας και τη σκάλα του πρώτου
ορόφου. Μικρό το κακό, αφού δεν μένει σχεδόν κανείς πια στους πάνω ορόφους.

Για το Σαββατοκύριακο που έρχεται, οι προβλέψεις μιλάνε για… εισπράξεις –
ρεκόρ τα διόδια! Η περιλάληλη «επιστροφή στις ρίζες» γίνεται επιτέλους
πραγματικότητα. Όσοι έλεγαν ότι μόνο μια βόμβα ­ ή ένας μεγάλος σεισμός ­ θα
σώσει την Αθήνα (από τον άσχημο, πολύβουο εαυτό της), ίσως να είχαν δίκιο….