[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αύριο στην Κύπρο γιορτάζουν την 39η επέτειο της ανεξαρτησίας. Παρελάσεις,
δοξολογίες, επίσημοι από την Αθήνα, το διπλωματικό σώμα, όλοι θα είναι εκεί,
στη Λευκωσία. Μαζί τους θα είναι και οι πρόσφυγες από τα Κατεχόμενα, αλλά και
οι συγγενείς των προσφάτως δολοφονημένων Ισαάκ και Σολωμού…

Το μόνο που θα λείπει από τον εορτασμό θα είναι η ίδια η ανεξαρτησία του
νησιού, που καταλύθηκε… άπειρες φορές, και όχι μόνον το ’74, όταν έγινε η
εισβολή του «Αττίλα», η οποία έστειλε στην προσφυγιά 200.000 Ελληνοκύπριους.

Αλλά η ιστορία στράβωσε από την αρχή… Από τον ίδιο τον εορτασμό της
«κυπριακής ανεξαρτησίας». Γιατί ενώ το σύμβολο της αποικιοκρατίας κατέβηκε από
τον ιστό τού κυβερνείου στις 16 Αυγούστου του 1960, πέρασαν… τρία χρόνια για
να αποφασίσει το Υπουργικό Συμβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας ότι θα έπρεπε
να εορτάζεται η «κυπριακή ανεξαρτησία» όχι τον Αύγουστο, αλλά την 1η Οκτωβρίου.

Και το θέμα δεν είναι ότι… απλώς στις 16 Αυγούστου του 1960 έγινε η υποστολή
της αγγλικής σημαίας ή ότι αναγκάσθηκε η αποικιοκρατία να υποχωρήσει… Στην
Αίθουσα του Μεταβατικού Υπουργικού Συμβουλίου ­ σημερινό κτίριο της Βουλής των
Αντιπροσώπων ­ έγινε, εκείνη την ημέρα, η επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής
Δημοκρατίας, παρουσία του αποχωρούντος Βρετανού κυβερνήτη σερ Χιου Φουτ και
του πρώτου εκλεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.

Αλλά για τον Ελληνισμό η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το ίδιο είχε γίνει με τη
Δωδεκάνησο… Ενώ όλες οι ελληνικές και ξένες εφημερίδες έγραφαν πρωτοσέλιδα,
τις δύο τελευταίες ημέρες του Μαρτίου του 1947, ότι έγινε η επίσημη ενσωμάτωση
των νησιών με τη «μητέρα Ελλάδα» και η αποχώρηση των αγγλικών στρατευμάτων, το
εμφυλιοπολεμικό κράτος καθιέρωσε ως ημέρα του επίσημου εορτασμού την 7η
Μαρτίου του 1948! Κι αυτό γιατί κατέβηκαν τότε στη Ρόδο, και γιόρτασαν την
απελευθέρωση των νησιών, οι βασιλείς Παύλος και Φρειδερίκη!

Ίσως, τελικώς, πολύ λίγοι να θυμούνται όλα αυτά. Και δεν έχουν άδικο, αφού στο
Χρηματιστήριο της Αθήνας και της Κύπρου… αλέθονται τα πάντα. Μ’ άλλα λόγια,
λίμιτ ντάουν στη μνήμη…