Σούσι ακριβό αλλά ευχάριστο

Όλα, τελικά, είναι σχετικά. Δύο ημέρες πριν φύγω για ένα αστραπιαίο ταξίδι
στην Ιαπωνία, μου ήλθε μία ακαταμάχητη όρεξη για sushi, δηλαδή γι’ αυτές τις
λεπτές, τρυφερές φέτες από ωμό ψάρι τοποθετημένες πάνω σε συμπαγή βουναλάκια
από ρύζι (ειδικό ρύζι) που γλυκαίνει ελάχιστα και που κολλάει έτσι, ώστε να
μπορείς να το σηκώσεις όλο μαζί με τα δύο ξυλαράκια ­ chopsticks (τα οποία
είναι τα αντίστοιχα του μαχαιροπίρουνου για πάνω από τη μισή ανθρωπότητα).

Sushi. Οι μη γνώστες δεν μπορούν εύκολα να εκτιμήσουν την υψηλή τέχνη του
γιαπωνέζικου εθνικού φαγητού. Η επιλογή των ψαριών, η φρεσκάδα τους, αλλά και
το συγκεκριμένο κομμάτι και φυσικά το κόψιμό του καθορίζουν το καλό sushi.
Έτσι, λοιπόν, παραμονές του ταξιδιού μου, ίσως για να ετοιμαστώ ψυχολογικά,
παρέσυρα τον Βασίλη και κλείσαμε ένα τραπέζι στο «Sushi Bar» του Νέου Ψυχικού.

Το μαγαζί αυτό είναι παράρτημα του «Sushi Bar» του Παγκρατίου. Άνοιξε πέρυσι,
για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των πολυταξιδεμένων κατοίκων των βορείων
προαστίων. Τώρα, βέβαια, δεν βρίσκεται ακριβώς στα βόρεια προάστια, ούτε στο
Νέο Ψυχικό, αλλά παραδίπλα, στην περιοχή Ελληνορώσων, δηλαδή μεταξύ Κηφισίας,
Κατεχάκη και Μεσογείων, πλησιέστερα δε στη Μεσογείων. Έτσι
αποπροσανατολιστήκαμε ψάχνοντας στο Νέο Ψυχικό, μέχρι που αναγκαστήκαμε να
τους τηλεφωνήσουμε, για να μας πουν πού είναι. Το εστιατόριο είναι ευχάριστο,
και μάλιστα περισσότερο από το πρώτο τους κατάστημα, στο Παγκράτι. Είναι
ευρύχωρο και λιτό, με όμορφα ξύλινα πατώματα και ελάχιστη επέμβαση στους
τοίχους. Αν τύχει και είναι καλοκαίρι, ο εξωτερικός χώρος, το ντεκ δηλαδή,
είναι πολύ ωραίο. Βέβαια, δεν συγκρίνεται ούτε ως περιβάλλον ούτε ως ποιότητα
φαγητού ή σέρβις με το άλλο sushoμάγαζο, το «Kiku», στο Κολωνάκι. Το «S. Bar»
είναι σίγουρα πολύ πιο άνετο και φθηνότερο (παρ’ όλο που δεν είναι φθηνό).
Ήξερα από τις πρώτες φορές που επισκέφθηκα το πρώτο τους μαγαζί ότι αποδίδουν
ελεύθερα την έννοια sushi. Εδώ θα βρει κανείς, για παράδειγμα, ρολά με
μεσογειακό χαρακτήρα ή με φρούτα, κάτι που δεν υφίσταται στην Ιαπωνία.

Εμείς, εκείνο το βράδυ παραγγείλαμε sushi, sashimi (ωμό ψάρι χωρίς ρύζι), μια
σούπα με θαλασσινά και μια μαγειρεμένη σαλάτα από σπανάκι. Πριν από το δεύτερο
ταξίδι μου στην Ιαπωνία ήμουν όλο εγκώμια για το sushi και το sashimi στο
«Sushi Bar». Όπως είπαμε, όμως, τα πάντα είναι σχετικά και μόλις αλλάξεις το
μέτρο σύγκρισης αλλάζει και η εντύπωση που έχεις για κάτι. Μπορεί, δηλαδή, για
τα αθηναϊκά δεδομένα να είναι από τα καλύτερα γιαπωνέζικα εστιατόρια που
έχουμε, διότι ούτως ή άλλως μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Δοκιμάσαμε διάφορα από τα σπέσιαλ της βραδιάς και από τα στάνταρ του μενού,
μεταξύ των οποίων ήταν ο ξιφίας, ο τόνος, το σκουμπρί και ο σολομός. Τα
περισσότερα τα δοκιμάσαμε και σε μορφή sushi και σε μορφή sashimi. Τα ψάρια
ήταν όλα φρέσκα. Το sushi ήταν σαφώς καλύτερο λόγω μεγέθους. Τα κομμάτια για
το sashimi ήταν προσβλητικά μικρά. Μας έπεισε η σερβιτόρα να δοκιμάσουμε και
το τόρο, την κοιλιά του τόνου, φημισμένη για την εξαιρετικά τρυφερή της υφή
και για το γεγονός ότι (όταν είναι σωστά κομμένη) λιώνει κανονικά στο στόμα.
Είχα μια επιφύλαξη, διότι είχα δοκιμάσει ξανά το τόρο στο Παγκράτι και είχα
μείνει απογοητευμένη. Το ίδιο συνέβη και αυτή τη φορά. Απλώς δεν ήταν αυτό που
έπρεπε να είναι. Ήταν κομμένο έτσι, ώστε τα νεύρα της σάρκας του ψαριού να μη
μασιούνται. Η σούπα ήταν ελαφριά και χαμηλών τόνων και θα περνούσε άνετα για
αυθεντική γιαπωνέζικη. Τα χόρτα, σοταρισμένα με σόγια και σουσάμι, ήταν νόστιμα.

Το «Sushi Bar» των Ελληνορώσων είναι ακριβό γι’ αυτό που προσφέρει. Είναι όμως
ευχάριστο. Έχοντας μόλις γυρίσει, βέβαια, από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου,
είμαι σίγουρη ότι δεν θα ξαναπάω εκεί για καιρό, γιατί οι αναμνήσεις μου από
το αυθεντικό είναι ακόμα ολοζώντανες.

«Sushi Bar», Γεωργίου Βλάχου 38.