Υπόθεση βιασμού, μια καθημερινή υπόθεση

Η οθόνη σκουραίνει. Οι θεατές του κινηματογράφου σηκώνουν αμέσως τα κεφάλια
τους από το πόπκορν που τρώνε και κοιτάνε την οθόνη, έκπληκτοι. Μια βαριά,
λυρική μελωδία αρχίζει να ακούγεται. Βλέπουμε τις φιγούρες δύο νέων ­ ενός
άνδρα και μιας γυναίκας ­ που γελούν και χορεύουν. Είναι πλαισιωμένοι από
τίτλους που περνούν συνεχώς μέσα από την εικόνα.

Νταϊάνα Τσάλονερ. Μια ζωντανή νέα γυναίκα, η οποία πριν από δύο χρόνια, ενώ έκανε ειδυλλιακές διακοπές σε νησί, έπεσε θύμα μιας ανατριχιαστικής επίθεσης: αυτής του βιασμού

«Ραντεβού», μας ενημερώνει ο ένας τίτλος. Και μετά, συνεχίζονται οι τίτλοι ­
εναλλασσόμενοι συνεχώς. «Συναντιέστε», «πίνετε μαζί ποτά», «φλερτάρετε»,
«αποχαιρετίζεστε», «χαϊδεύεστε», «φιλιέστε». Έπειτα, η μουσική γίνεται όλο και
ισχυρότερη και οι δύο πρωταγωνιστές της ταινίας, των οποίων τα πρόσωπα σχεδόν
δεν τα βλέπουμε καθόλου, αρχίζουν να παλεύουν. «Εκείνη δεν θέλει και
σταματάει. Εσύ, όχι», λένε οι τίτλοι. Και μετά, η πικρή κατάληξη: «Βιασμός»,
λένε απλώς και ωμά οι τίτλοι. «Δύο στα τρία θύματα βιασμού γνωρίζουν τον θύτη τους».

Αυτή η σύντομη ταινία προβάλλεται από σήμερα, και για δύο εβδομάδες, σε
κεντρικό κινηματογράφο του Λονδίνου.

Σκοπός της είναι να αφυπνίσει τη συνείδηση του κόσμου γύρω από το θέμα του
βιασμού σε ερωτικό ραντεβού· να φανερώσει ότι ο βιασμός σε ραντεβού είναι πολύ
πραγματικός και αληθινός, παρ’ ότι γίνεται κατά τη διάρκεια ραντεβού· ότι ο
βιασμός δεν είναι ένα απίστευτο και ασυνήθιστο έγκλημα που πραγματοποιείται
από κτήνη, μία φορά στα χίλια χρόνια· και ότι απλοί και συνηθισμένοι άνδρες
βιάζουν συνηθισμένες, κανονικές γυναίκες, υπό εντελώς καθημερινές και
συνηθισμένες συνθήκες.

Αυξάνονται συνεχώς οι καταγγελίες για βιασμό γυναικών από γνωστούς τους και,
παράλληλα, συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι περισσότεροι βιαστές,
εξαιτίας της αποτυχίας του νομικού συστήματος. Γι’ αυτό λοιπόν και η καμπάνια
αυτή με τη σύντομη ταινιούλα είναι περισσότερο από ποτέ επίκαιρη, επειδή
ανησυχητικά πολλοί νέοι άνδρες απλούστατα δεν μοιάζουν να κατανοούν την
αληθινή σημασία του όρου «συναινετικό σεξ».

Απτή απόδειξη αυτού του πράγματος είναι μία έρευνα που πραγματοποιήθηκε πέρυσι
από το Zero Tolerance Trust (Ένωση Μηδενικής Ανοχής). Ερωτήθηκαν 2.000 νέοι
ηλικίας 14- 21 ετών, από τη Σκωτία και την Αγγλία, εάν πιστεύουν ότι «υπό
κάποιες συνθήκες» θα ήταν αποδεκτό να χτυπήσουν μία γυναίκα ή να την
αναγκάσουν να κάνει έρωτα μαζί τους. Ο ένας στους δύο απάντησε καταφατικά! Και
όταν τους ζητήθηκε να προσδιορίσουν τις «συνθήκες» αυτές, μνημόνευσαν μεταξύ
άλλων περιπτώσεις όπου ένας άνδρας νομίζει ότι έχει παρασυρθεί από τον πόθο ή
έχει ξοδέψει πάρα πολλά χρήματα για τη συνοδό του!

Η μικρή αυτή ταινιούλα με θέμα την ενημέρωση γύρω από τον βιασμό που γίνεται
από πρόσωπα που είναι οικεία στο θύμα, έχει ήδη προκαλέσει σάλο αντιδράσεων.

Καμία εκπαιδευτική εκστρατεία δεν θα απαλείψει αιφνιδίως την άγρια και βίαιη
συμπεριφορά των ανδρών. Ακόμα έχουμε πολλή δουλειά προκειμένου να επιφέρουμε
τις αναγκαίες αλλαγές στην πολιτική, που θα οδηγήσουν περισσότερους βιαστές
στο εδώλιο του κατηγορούμενου και, επομένως, θα προστατέψουν τις γυναίκες από
τη βία. Αλλά, δεδομένης της κρισιμότητας του θέματος, αξίζει να γίνει
οποιαδήποτε προσπάθεια που να αντιτίθεται στη βαθιά ριζωμένη αποδοχή της βίας
που χαρακτηρίζει πολλούς νέους άνδρες.

Όπως δήλωσε την περασμένη εβδομάδα ο Μάικλ Μασέι, ο σκηνοθέτης της σύντομης
ταινίας που έχει ως θέμα της τον βιασμό που γίνεται στα ραντεβού, «εάν η
ταινία αυτή καταφέρει να αλλάξει τις αντιλήψεις έστω και ενός μονάχα άνδρα,
τότε λοιπόν άξιζε».