ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτοψία

Συνήθως τα όνειρα που βλέπω δεν τα θυμάμαι το πρωί.

Εκτός από τους εφιάλτες.

Τότε ξυπνάω απροστάτευτη.

Χώνομαι νευρικά στη ζωή, σε εύθυμους ανθρώπους, σε συναρπαστικά σήματα κινδύνου.

Θέλοντας να ξεφύγω από τον τελευταίο εφιάλτη, βγήκα να περπατήσω και ν’
αποφύγω σκέψεις και εικόνες.

Τα πεζοδρόμια είχαν γίνει κυλιόμενοι διάδρομοι που οδηγούσαν στο κενό.

Τα σπίτια γκρεμίζονταν. Οι άνθρωποι πονούσαν, χάνονταν, χώριζαν, πριν
προλάβουν να αποχαιρετιστούν.

Στο βάθος του ουρανού κανείς.

Ενώ βάδιζα κάτω από ένα χλωμό ήλιο, ένα ξαφνικό αεράκι φύσηξε, ο ουρανός
σκοτείνιασε κι άρχισε να βρέχει.

Συνήθως, μ’ αρέσει η βροχή.

Στο πεζοδρόμιο οι πεσμένοι σοβάδες από το τρίπατο βεβαίωναν τον εφιάλτη που ζήσαμε.

Δεν βρίσκω τρόπους να ξεχαστώ.

Κάθησα στα σκαλοπάτια και κοίταζα την κόκκινη ένδειξη κινδύνου.

Πού πήγαν οι άνθρωποι;

Πήρα αργά το δρόμο του γυρισμού.

Αυτή η διαδρομή δεν ήταν μια φθινοπωρινή βόλτα. Φυγή ήταν. Να κουραστώ. Να μη
σκέφτομαι την οδύνη από τις ανθρώπινες απώλειες του σεισμού και την
εγκληματική συμπεριφορά των υπευθύνων, για τα χάρτινα κτίρια.

Πότε θα ξοφλήσει η ψυχή μας τις ενοχές του κόσμου;

Πότε θα ησυχάσει από τον κίνδυνο που αγρυπνά;

Τώρα όμως βράδιασε. Έπιασε ψύχρα.

Το αίσθημα του φόβου κρυώνει.

Η πραγματικότητα υπάρχει στον εφιάλτη.

Κι όμως, ο αέρας μυρίζει όμορφα σ’ αυτή τη λατρεμένη ματαιότητα της ζωής.