[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Εντυπωσιάζονται πολλοί που η αντιπολίτευση ακολουθεί χαμηλούς τόνους έναντι
της κυβέρνησης στο θέμα της ανακούφισης και της αποκατάστασης των πληγέντων
από τους σεισμούς. Ορισμένοι απορούν κιόλας. Τους λείπουν ίσως από τα παράθυρα
των καναλιών οι κήρυκες της ορθής στάσης, έναντι της λανθασμένης πολιτικής που
ακολουθεί η κυβέρνηση ­ σπανίως άλλωστε στην Ελλάδα η κυβέρνηση κάνει κάτι
καλό, και η αντιπολίτευση το αναγνωρίζει. Συνηθέστερα, ό,τι κάνει η κυβέρνηση,
θα μπορούσε να το πράξει καλύτερα και αποτελεσματικότερα η αντιπολίτευση.

Άλλοι πάντως, που γνωρίζουν ότι στην πολιτική δεν υπάρχουν καλοσύνες, αλλά όλα
είναι ζήτημα τακτικής, εκτιμούν ότι «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Είναι
εκείνοι που δεν παγιδεύονται από θέσεις του στυλ «τα μέτρα είναι στη σωστή
κατεύθυνση» ή ότι «οι αποφάσεις της κυβέρνησης έχουν ορισμένα θετικά στοιχεία».

Αυτοί λοιπόν οι τελευταίοι, που φυσιολογικά βρίσκονται πλησιέστερα στην
πραγματικότητα, «ανιχνεύουν» ότι πίσω από τέτοιες δημόσιες τοποθετήσεις
κρύβεται η τακτική τού «τους αφήνουμε να εξαντληθούν κι έπειτα τους δίνουμε να
καταλάβουν». Ξεκινούν από την εκτίμηση ότι δεν μπορεί, σύντομα, πριν καν
εκπνεύσει η προθεσμία που έθεσαν οι ίδιοι στον εαυτό τους για αποκατάσταση των
σεισμοπαθών μέσα σε οκτώ εβδομάδες (άλλο πάλι και τούτο ­ ποιος το
εμπνεύσθηκε; Μέσα σε οκτώ εβδομάδες πώς θα αποκατασταθούν 100.000 άνθρωποι;),
η κυβέρνηση θα εξαντληθεί. Και τότε θα την περιμένουν στη γωνία. Ήδη, μάλιστα,
άρχισαν στο εσωτερικό της (Πάγκαλος, Μπένος) τα όργανα…

Κανείς όμως δεν μπορεί να ψέξει την αντιπολίτευση γι’ αυτό. Και το ΠΑΣΟΚ
ενδεχομένως τα ίδια να έκανε, αν κυβερνούσε η Νέα Δημοκρατία. Εκείνο για το
οποίο όμως μπορεί να αποδώσει κανείς ψόγο στην αντιπολίτευση είναι αυτή η εκ
του ασφαλούς αφειδώλευτη παροχή υποσχέσεων. «Εμείς θα σας δίναμε, όχι το 1/3
του δανείου δωρεάν, αλλά το μισό του δανείου». «Εμείς, σ΄ αυτό εδώ το μαγαζί,
δεν θα σας δίναμε 200.000 έκτακτο βοήθημα που σας δίνει η κυβέρνηση, αλλά
500.000». Και πάει λέγοντας. Χαϊδεύουν τα αυτιά των άτυχων σεισμοπαθών,
εκμεταλλεύονται την ταραχή και τον πανικό τους, τους ανοίγουν την όρεξη, αλλά
στην πραγματικότητα είναι «έπεα πτερόεντα». Γιατί έξω από τον χορό πολλά
τραγούδια ξέρει κανείς. Μέσα όμως;