ΠΡΟΣΩΠΑ Η «τελευταία ελπίδα» του SΡD

Δεν είχε κλείσει εβδομάδα από την ανακοίνωση του διορισμού του, και η
δουλειά του Φραντς Μυντεφέρινγκ έγινε ακόμη δυσκολότερη.

Φραντς Μυντεφέρινγκ. Έχει οργανωτικές και συντονιστικές ικανότητες, αλλά όχι όραμα

Την περασμένη Τρίτη, ο έως τότε υπουργός Μεταφορών προτάθηκε από τον Γκέρχαρντ
Σρέντερ για τη θέση του γενικού γραμματέα του κυβερνώντος Σοσιαλδημοκρατικού
Κόμματος (SPD). Είχαν προηγηθεί οι εκλογικές ήττες στο Σάαρ και το
Βραδεμβούργο και η αποστολή του 59χρονου Μυντεφέρινγκ ­ να ενώσει ένα κόμμα
διχασμένο από τις αμφιβολίες και τις αντιφάσεις ­ χαρακτηριζόταν ήδη από τους
παρατηρητές «ηράκλειος άθλος». Την Κυριακή ήρθαν και οι νέες ήττες στη
Θουριγγία και τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία: «Ήταν καθαρή ήττα, αποτυχία,
περιττό να προσπαθούμε να χρυσώσουμε το αποτέλεσμα», δήλωσε χθες ο
Μυντεφέρινγκ σχολιάζοντας τα αποτελέσματα. «Αντιμετωπίζουμε ένα γενικό
πρόβλημα», παραδέχθηκε. Προσδιόρισε όμως το πρόβλημα ως επικοινωνιακό μάλλον,
παρά ως πρόβλημα πολιτικής: «Πρέπει να κάνουμε το λαό να καταλάβει ότι δεν
υπάρχει εναλλακτική επιλογή από την πολιτική των οικονομιών και των θυσιών,
όσο επώδυνη κι αν είναι». Και για την «ταμπακέρα» ­ τις κατηγορίες ότι η
πολιτική οικονομιών του Σρέντερ δεν είναι κοινωνικά δίκαιη ­ δεν έκανε κουβέντα.

Ο νέος γενικός γραμματέας (ο διορισμός του θα πρέπει να επικυρωθεί από το
συνέδριο του κόμματος στις 7 Δεκεμβρίου) ήταν ήδη «γενικός αντιπρόσωπος» του
SPD από το 1995 ως το 1998 ­ θεωρείται οργανωτής της εκστρατείας που επανέφερε
τους Σοσιαλδημοκράτες στην εξουσία ­ και ο Σρέντερ πρότεινε να δημιουργηθεί
ειδικά γι’ αυτόν η θέση του γενικού γραμματέα, με αυξημένες αρμοδιότητες σε
σχέση με εκείνη του «γενικού αντιπροσώπου». Ο Μυντεφέρινγκ υπαινίχθηκε πάντως
ήδη από την περασμένη εβδομάδα ότι είναι πολύ αργά για να υπάρξουν από φέτος
αποτελέσματα: «Δεν αυταπατώμαι ότι μπορώ να κάνω θαύματα, αλλά νομίζω ότι
μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε τους στόχους και την πολιτική μας στο προβλεπτό
μέλλον», δήλωσε.

Ο Μυντεφέρινγκ λέγει πως θα είναι οργανωτής και συντονιστής μάλλον, παρά
ιδεολόγος και έχει αποφύγει επιμελώς να πάρει θέση σχετικά με το «μανιφέστο
Μπλαιρ-Σρέντερ» για τον «τρίτο δρόμο», το οποίο έχει προκαλέσει πολλές και
έντονες αντιπαραθέσεις στους κόλπους του SPD. Συμφωνεί με την πολιτική του
Σρέντερ ­ παραδείγματος χάριν για την ανάγκη «συμφιλίωσης» με την εργοδοσία,
αλλά όταν το λέει, δεν δίνει την εντύπωση ότι υποχωρεί στους εργοδότες, όπως
συμβαίνει όταν το λέει ο καγκελάριος. Οι παρατηρητές τον χαρακτηρίζουν
«τελευταία ελπίδα» του SPD, αλλά επισημαίνουν ότι δεν είναι ο οραματιστής που
θα μπορούσε «να ζεστάνει την καρδιά» του κόμματος μ’ ένα πύρινο λόγο ή μ’ ένα
λαμπρό στοχασμό. Και το πρόβλημα είναι πως, στην απουσία οράματος, η
«τελευταία ελπίδα» του SPD μοιάζει πολύ με τον Σρέντερ.