ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αιχμάλωτοι του Καυκάσου

Ο δρόμος ήταν γεμάτος στροφές και το τοπίο άγριο. Απόγευμα και ο ήλιος προς τη
δύση του πυρπολούσε βράχια και αιωνόβια δέντρα. Ήταν άλλη μια καμπή του
δρόμου. Και ξαφνικά, απλώθηκε μπροστά μας ένα θέαμα που αφήνει άφωνους τους
ανθρώπους εδώ και χιλιάδες χρόνια: ο Καύκασος. Με χιονισμένες και απρόσιτες,
ακόμα και στο βλέμμα, τις υψηλότερες κορυφές του ­ μνημείο της φύσης, διαρκής
υπενθύμιση της μηδαμινότητας άλλων πραγμάτων, μυθικός τόπος βασανισμού του
Προμηθέα, σύγχρονος τόπος κακουχιών για πολλούς άλλους.

Περάσαμε από την Ιγκουσετία, φθάσαμε στα σύνορα της Οσετίας, είδαμε από μακριά
το Νταγκεστάν και από κοντά τους πρόσφυγες του αιματηρού πολέμου στην
Τσετσενία. Ονόματα περίεργα, περιοχών που δεν ξεχώριζαν μεταξύ τους, αν δεν
ήταν οι αντάρτες με τα αυτόματα στη μέση του δρόμου ή οι πιτσιρικάδες Ρώσοι
φαντάροι με την αγωνία για το άγνωστο στα μάτια.

Και ο Καύκασος αγέρωχος και δύστροπος, με τους υπεραιωνόβιους και τα παιδιά
που πεθαίνουν αναίτια από όλμους και οβίδες, με τους σκληροτράχηλους κάτοικους
και μια κεντρική εξουσία πολλούς κόσμους μακρύτερα, γίνεται μάρτυρας για άλλη
μια φορά συγκρούσεων και δοκιμασιών. Στο μυαλό μου φέρνω βουνοκορφές,
χαράδρες, βράχια, πρόσωπα και βλέμματα ­ εικόνες που δεν βρίσκεις εύκολα
γλυκανάλατα επίθετα για να τις περιγράψεις.

Αυτές τις ημέρες οι βασανισμένες περιοχές της Νότιας Ρωσίας πλημμύρισαν και
πάλι τις ειδήσεις. Δεν είναι τόσο μακρινές όσο μας κάνουν να φανταζόμαστε οι
ασυνήθιστες ονομασίες τους. Την επόμενη φορά που θα πάτε στο βίντεο κλαμπ,
ζητήστε τον «Αιχμάλωτο του Καυκάσου», μια από τις συγκλονιστικότερες ταινίες
των τελευταίων ετών. Για πρόσωπα, ζωές και τόπους αλαργινούς αλλά και τόσο κοντινούς…