ΜΙΡΕΛΑ ΤΖΕΛΙΛΗ Από το Δυρράχιο στην κορυφή

Αγκαλιά με τη σημαία, την οποία δεν αποχωρίστηκε λεπτό στη Σεβίλλη

ΧΙΟΝΙΖΕ πολύ τον Δεκέμβριο του 1983 στο Δυρράχιο. Η Αλβανία περνούσε δύσκολες
ώρες. Η φτώχεια αβάσταχτη. Όποιος είχε ψωμί να φάει, ήταν πλούσιος. Δύσκολα
χρόνια τότε, μα σαν είσαι νέος ανοίγεις τα χέρια σου, αγκαλιάζεις και
συνθλίβεις τον κόσμο! Το αίμα της Μιρέλας Τζελίλη έβραζε. Ήταν μόλις 7 χρόνων
όταν ξεκίνησε να κάνει τα πρώτα της βήματα στον στίβο. Δίπλα στον πατέρα της.
Ύστερα από δεκαέξι χρόνια, το μικροκαμωμένο κοριτσάκι, με τα μεγάλα πράσινα
μάτια και τα πλούσια ξανθά μαλλιά, έγινε γνωστό σε όλο τον κόσμο. Και το
ντροπαλό μειδίαμα μετατράπηκε σε αστραφτερό χαμόγελο!

Πριν από λίγες ημέρες, η Μιρέλα στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια. Και κέρδισε
τους Έλληνες με την απλότητά της. Την αμηχανία της. Τη σεμνότητά της. Ακόμα
και με την ομορφιά της, αν θέλετε. Μπορεί να μην έχει γεννηθεί στην Ελλάδα,
όμως η ίδια νιώθει ότι κυλάει μέσα της ελληνικό αίμα. Και δεν διστάζει να
δείξει αυτή την υπέροχη αίσθηση. Την υπερηφάνειά της για τη νέα της πατρίδα.
Κι εδώ που τα λέμε, αυτό είναι που μετράει πάνω απ’ όλα. Στη Σεβίλλη, κοιμόταν
και ξυπνούσε με τη Γαλανόλευκη. Την είχε μαζί της όπου κι αν πήγαινε. Και δεν
έδινε την παραμικρή σημασία όταν άλλες Ελληνίδες συναθλήτριές της την περιγελούσαν!

Ξεκίνησα με σπριντ

Στις 29 Δεκεμβρίου του 1976, η Μιρέλα Τζελίλη γεννήθηκε στο Δυρράχιο. Από
μικρή ηλικία ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Την προέτρεψε ο πατέρας της, ο
οποίος ήταν προπονητής. «Ξεκίνησα με τα σπριντ. Μου άρεσε ο στίβος και γενικά
ο αθλητισμός. Τα πρώτα βήματα τα έκανα υπό την επίβλεψη του πατέρα μου, που
είχε αρρώστια με τον αθλητισμό. Με ξυπνούσε πρωί πρωί για να τρέχω. Θυμάμαι
ότι έκανε πολύ κρύο», λέει και δείχνει να νοσταλγεί τα ανέμελα αλλά και
δύσκολα παιδικά της χρόνια.

Το ακόντιο μπήκε εντελώς συμπτωματικά στη ζωή της Μιρέλας. Και βέβαια, άλλαξε
την τροπή που είχαν πάρει μέχρι στιγμής τα πράγματα. Όπως αποδείχτηκε, η μοίρα
έπαιξε ωραίο παιχνίδι στην παγκόσμια πρωταθλήτρια. «Δίπλα στο σχολείο μου
βρισκόταν το γήπεδο. Ήμουν 13 χρόνων όταν μία ημέρα, όπως έφευγα, παρατήρησα
κάποιες κοπέλες να ρίχνουν ακόντιο. Μου κίνησε την περιέργεια και ήθελα να
δοκιμάσω. Δεν γνώριζα ότι υπήρχε τέτοιο άθλημα. Πήγα στο γήπεδο και τους
ζήτησα να με αφήσουν να ρίξω μια βολή. Μάλλον ικανοποίησα τον προπονητή, γιατί
μου είπε να ξαναπάω και την επόμενη ημέρα. Έτρεξα στον πατέρα μου. Αυτό κι
αυτό, του είπα. Θέλω να ασχοληθώ με το ακόντιο. Είχα ταλέντο και ήταν κρίμα να
πάει χαμένο. Από εκείνη την ημέρα, το πρόγραμμά μου παραμένει το ίδιο. Σπίτι –
προπόνηση και πάει λέγοντας».

Αγαπούσε από μικρή τον αθλητισμό. Ήταν λογικό, όμως, να έχει κι άλλες
«τάσεις». «Όπως όλες οι κοπέλες, έτσι κι εγώ, μου άρεσε να βάφομαι και να
φοράω κομψά ρούχα σαν τα τοπ μόντελ. Πρόσεχα πολύ την εξωτερική μου εμφάνιση.
Επίσης, αγαπούσα το τραγούδι. Όταν μαζεύονταν στο σπίτι μας οι θείοι και τα
ξαδέλφια μου, τους τραγουδούσα. Οικογενειακές στιγμές που μου έχουν μείνει χαραγμένες».

Η Μιρέλα, παράλληλα με τον αθλητισμό, φρόντισε να μορφώνεται και να διαβάζει.
Γνώριζε ότι κάποια στιγμή όλος ο κόσμος θα μιλάει για αυτήν και απαιτούσε από
τον εαυτό της να «εφοδιαστεί». Να μπορεί να διευρύνει τον κύκλο της και να
έχει άποψη για όλα. Μιλάει πολύ καλά πέντε γλώσσες, ενώ έχει φοιτήσει και στο
Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα.

Δεν έχω δουλέψει ποτέ

Η σκυλίτσα της Τζένη τής κρατάει πολλές φορές συντροφιά

«Δεν ήμασταν πλούσιοι ούτε όμως και πολύ φτωχοί. Οι γονείς μου φρόντισαν να
μη μου λείψει απολύτως τίποτα. Και εγώ δεν τους απογοήτευσα. Δεν έχω δουλέψει
ποτέ στη ζωή μου! Κι αυτό διότι δεν ήταν δυνατό να κρατήσω δύο καρπούζια στην
ίδια μασχάλη. Αθλητισμός και σπουδές. Τίποτ’ άλλο. Όσα έχουν ακουστεί, είναι
ψέματα!» τονίζει και το πρόσωπο της σοβαρεύει απότομα.

Οι πρώτες εντυπώσεις της Μιρέλας από την Ελλάδα ήταν οι καλύτερες. «Μου έκανε
μεγάλη εντύπωση η ζεστασιά των ανθρώπων. Μου ταίριαζε το κλίμα. Για αυτό και
κοιμήθηκα με τη σημαία στη Σεβίλλη. Τη θεώρησα πατρίδα μου, από τις πρώτες
κιόλας ώρες της άφιξής μου. Μου φέρθηκαν όλοι εξαιρετικά και δεν έχω κανένα
παράπονο». Κανένα; Στη συζήτηση γεννιέται θέμα περί «υποσχέσεων». Και η Μιρέλα
κατεβάζει το βλέμμα, πειράζει αμήχανα τα μαλλιά της και λέει με δισταγμό: «Η
Γραμματεία Αθλητισμού μού υποσχέθηκε πενήντα εκατομμύρια, ενώ από τον ΣΕΓΑΣ
περιμένω είκοσι εκατομμύρια. Μέχρι στιγμής δεν έχει ξαναγίνει κουβέντα. Οι
πράξεις μπορούν να περιμένουν…».

Στους δύο, τρίτος δεν χωρεί; «Όχι, αυτή τη στιγμή», υποστηρίζει η Μιρέλα
Τζελίλη όταν η κουβέντα πηγαίνει στον πρωταθλητή των πρωταθλητών! «Είμαι μικρή
ακόμα για να γίνω μητέρα. Κι εγώ και ο Γιώργος έχουμε μεγάλες υποχρεώσεις.
Μετά το Σίδνεϊ θα σκεφτόμαστε για παιδί. Τώρα με περιμένει άλλο παγκόσμιο
πρωτάθλημα. Αυτό της άρσης βαρών που θα διεξαχθεί τον Νοέμβριο…».

ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ

Το ‘σκασα από το σπίτι για να βρω τον Γιώργο

Το ζευγάρι των πρωταθλητών ποζάρει με το χρυσό μετάλλιο. Ακολουθούν νέες επιτυχίες…

ΤΑ ΕΤΕΡΩΝΥΜΑ έλκονται. Σίγουρα όμως και κάποια… ομώνυμα. Πρωταθλητής στην
άρση βαρών ο Γιώργος Τζελίλης, πρωταθλήτρια στον ακοντισμό η Μιρέλα. Βίοι
παράλληλοι; Όχι ακριβώς. Οι ώρες προπόνησης διαφέρουν, όσο και… οι
διοργανώσεις. Πρωινή προπόνηση η Μιρέλα, απογευματινή ο Γιώργος και πάει
λέγοντας. Το σίγουρο είναι ότι μόνη δεν μένει ποτέ η όμορφη… σκυλίτσα Τζένη,
την οποία υπεραγαπούν. Και πιο σημαντικό απ’ όλα, ότι υπάρχει κατανόηση.
Είπαμε. Ο πρωταθλητισμός θέλει θυσίες. Παρ’ όλα αυτά, η Μιρέλα δεν σηκώνει
κουβέντα για την ευτυχία του συζυγικού της βίου.

«Είμαστε ακριβώς όπως όταν πρωτογνωριστήκαμε. Η φλόγα αντί να σβήνει,
φουντώνει», λέει και αστράφτει από χαρά. «Είμαστε περίπου τρία χρόνια
παντρεμένοι και η ζωή μας είναι γεμάτη από ευτυχία. Ακούω πολλά ζευγάρια που
λένε ότι τα πρώτα χρόνια είναι τα δύσκολα. Εμείς ζούμε υπέροχα».

Η γνωριμία της Μιρέλας με τον Γιώργο ήταν καταλυτικός παράγοντας για να έρθει
η παγκόσμια πρωταθλήτρια του ακοντισμού στην Ελλάδα. Και μοιάζει με «λαβ
στόρι». Η ίδια διηγείται την ιστορία: «Ο Γιώργος με πλησίασε το 1993 στους
Μεσογειακούς Αγώνες που διεξάγονταν στο Μονπελιέ της Γαλλίας. Ήταν
διακριτικός. Εγώ ήμουν μόλις 17 χρόνων, αλλά είχα καταλάβει ότι κάτι έτρεχε.
Όμως, έπρεπε να αφοσιωθώ στον αθλητισμό. Τη χρονιά ’95-’96 σπούδαζα με
υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα, στην Αμερική. Ήμουν ερωτευμένη και ο
μόνος τρόπος να πάω κοντά του ήταν να το σκάσω από το Πανεπιστήμιο, αφού δεν
με άφηναν. Και αυτό έκανα. Στην Ελλάδα ήρθα στις 15 Αυγούστου του 1996. Όταν
έφθασα στα Γιάννενα, τους τηλεφώνησα να τους ειδοποιήσω. Αυτοί έψαχναν ακόμα
το σπίτι μου! Την ίδια χρονιά ο Γιώργος μού έκανε πρόταση γάμου. Και από τότε
είμαστε αχώριστοι».

ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

Ήταν να μη γίνει η αρχή, είμαστε οι καλύτεροι!

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ είναι η Μιρέλα Τζελίλη όσον αφορά την «άνοιξη» του ελληνικού
στίβου. Μιλάει για μετάλλια-δώρα και θεοποίηση αθλητών. Όλα αυτά, όμως,
σύμφωνα με την άποψή της, είναι παρελθόν. «Οι Ελληνες αθλητές ξύπνησαν και
μπορούν να φτάσουν ψηλότερα» υποστηρίζει και το πρόσωπό της λάμπει από
υπερηφάνεια. «Πολλές φορές χαρίζαμε μετάλλια. Όλα αυτά τέλειωσαν. Δεν βλέπουμε
κανέναν σαν Θεό. Είμαστε καλύτεροι! Στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ θα πάρουμε
περισσότερα μετάλλια. Ήταν να μη γίνει η αρχή. Και οι άντρες μπορούσαν να
διακριθούν, αλλά στάθηκαν άτυχοι». Για τη Μιρέλα, η κατάκτηση του χρυσού
μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σεβίλλης ήταν χρέος της προς τους
Έλληνες, τους οποίους απογοήτευσε ­ όπως λέει η ίδια ­ δύο χρόνια νωρίτερα
στην Αθήνα. Ίσως ήταν και η πιο άσχημη στιγμή στην καριέρα της. «Ήμουν άτυχη.
Δεν είχα κάνει καλή προετοιμασία και το πλήρωσα. Άκουγα τους φιλάθλους που με
παρότρυναν, αλλά στενοχωρήθηκα όταν απέτυχα. Τους απογοήτευσα και πόνεσα γι’
αυτό. Πείσμωσα και ήθελα να κάνω κάτι για να ανταποδώσω την αγάπη τους».

Εφέτος, λοιπόν, το κατάφερε με τον καλύτερο τρόπο. Και από την αρχή ήταν
σίγουρη για την επιτυχία. Δεν το έλεγε ούτε το έδειχνε. Το γνώριζε, όμως, καλά
μέσα της. Αγαπούσε τη νέα της πατρίδα και ήταν περήφανη γι’ αυτή. Διηγείται
συγκινημένη: «Ο κ. Σεβαστής μού είχε δώσει την ελληνική σημαία. Να την έχω
πάντα μαζί μου. Κι εγώ κοιμήθηκα με αυτήν πριν τον αγώνα που μου έδωσε το
χρυσό μετάλλιο. Κάποιες κοπέλες με κορόιδευαν. Εγώ, όμως, ανατρίχιαζα!
Θυμάμαι, όταν έβγαινα στον αγωνιστικό χώρο για τον τελικό, η αντίπαλός μου,
Νορβηγίδα Χάντεσταντ, με ρώτησε ειρωνικά γιατί κουβαλάω συνέχεια μαζί μου τη
σημαία. Της απάντησα ότι γνώριζα ότι θα νικήσω και τη χρειαζόμουν για να
πανηγυρίσω. Τόσο σίγουρη ήμουν. Όταν άκουσα τον Εθνικό Ύμνο στο βάθρο, μού
ερχόταν να κλάψω, αλλά συγκρατήθηκα. Βέβαια, μετά τον τελικό, κοιμόμουν
αγκαλιά με το μετάλλιο».

Μεγάλο μέρος της επιτυχίας της Μιρέλας οφείλεται στον προπονητή της, Βασίλη
Κοκόλη, ο οποίος πολλές φορές την… κλέβει, όπως λέει χαριτολογώντας η ίδια:
«Ήθελα να συνδυάσω το χρυσό μετάλλιο με την κατάρριψη του παγκοσμίου ρεκόρ.
Πολλές φορές στην προπόνηση έχω ξεπεράσει ακόμα και τα 70 μέτρα. Όμως, ο κ.
Κοκόλης, δεν μου λέει την αλήθεια. Ρίχνω το ακόντιο στα 67 μέτρα και μου λέει
ότι πέτυχα τα 65μ., για να μην πάρει το μυαλό μου αέρα. Άλλες φορές, φτάνω τα
69 μέτρα και μου λέει ότι η επίδοση ήταν στα 66μ. Είναι ήρεμος και αυτό με
βοηθάει. Του χρωστάω πολλά».