Όταν ο έρωτας γίνεται πάθος που … κρατάει μαχαίρι

«Ο νεαρός Γεωργιανός είχε έρθει πρόσφατα στην Ελλάδα και από τον
Σεπτέμβριο του 1996 εργαζόταν σ’ ένα εργαστήριο κεραμικών. Τον ίδιο μήνα
προσελήφθη εκεί μια 20χρονη κεραμίστρια, η οποία ίσως ήταν το μόνο άτομο που
έδειξε φιλικές διαθέσεις στον Γεωργιανό, καθώς ήταν πολύ κοινωνική και
καλοπροαίρετη κοπέλα. Οι δύο νέοι έκαναν παρέα, έως τη στιγμή που ο νεαρός
εκδήλωσε τις ερωτικές του διαθέσεις. Τότε η κοπέλα επεδίωξε τη διακοπή της
φιλικής τους σχέσης, πράγμα που εκείνος δεν μπορούσε να αποδεχτεί. Της
τηλεφωνούσε, την παρακαλούσε να συναντηθούν, της χτυπούσε επίμονα το κουδούνι
του σπιτιού της. Κάποιες φορές αναγκαζόταν να του ανοίξει για να μην προκαλεί
φασαρίες στην πολυκατοικία, στον τρίτο όροφο της οποίας έμεναν οι γονείς της,
ενώ η ίδια κοιμόταν στο δώμα. Ένα βράδυ, περί τα τέλη Νοεμβρίου 1996, ο
Γεωργιανός μπήκε λαθραία στο δωμάτιό της και την αιφνιδίασε. Η 20χρονη
κατόρθωσε να τον ηρεμήσει, αλλά από τότε κοιμόταν στο διαμέρισμα των γονιών
της, τους οποίους όμως δεν ενημέρωσε για το συμβάν, όπως δεν ενημέρωσε και την
Αστυνομία. Τα είπε μόνο στην καλύτερή της φίλη και στη συνέχεια έφυγε για την
Ιταλία και επέστρεψε ύστερα από τρεις μήνες, οπότε, πιστεύοντας ότι ο
Γεωργιανός θα την είχε ξεχάσει, επανήλθε στο δώμα. Στις αρχές Απριλίου ωστόσο
ο νεαρός, αποφασισμένος για όλα, σκαρφάλωσε πάλι στην ταράτσα της
πολυκατοικίας, έσπασε το παντζούρι μ’ ένα σίδερο και μπήκε στο σπίτι. Η κοπέλα
αιφνιδιασμένη, αλλά και αγανακτισμένη, άρχισε να φωνάζει και να τον απωθεί. Ο
νεαρός της έσφιξε τον λαιμό και μετά τη χτύπησε στο κεφάλι μ’ ένα βαρύ
σταχτοδοχείο. Αποτελείωσε το έγκλημά του κατακρεουργώντας τη μ’ ένα μαχαίρι.
Έφυγε χωρίς να γίνει αντιληπτός και συνελήφθη αργότερα, χάρη στη μαρτυρία της
φίλης που ήξερε τα πάντα.

Οι δράστες των εγκλημάτων πάθους είναι συνήθως άνδρες. Αυτό συμβαίνει
γιατί το λεγόμενο ισχυρό φύλο εξακολουθεί να θεωρεί τη γυναίκα κτήμα του. Δεν
αποδέχεται την απόρριψη, αδυνατεί να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα της
χειραφέτησης της γυναίκας. Δεν μπορεί, στον ερωτικό τομέα, να την αποδεχτεί ως
ισότιμη με τους άνδρες, ενώ την αποδέχεται σε άλλους τομείς».

Ο κανόνας θέλει τους δράστες των εγκλημάτων πάθους πρόσωπα χαμηλής πνευματικής
στάθμης. Άτομα χωρίς καλλιέργεια, που δεν έχουν τη δυνατότητα άλλων επιλογών.
Κι όμως… Οι εξαιρέσεις είναι πολλές. Γεγονός που αποδεικνύει πως το πάθος
δεν περιορίζεται.

Ψυχολογικά προβλήματα

Πρόσφατα η πράξη του δικηγόρου Γρηγόρη Κούλα αιφνιδίασε το πανελλήνιο.
Δολοφόνησε τη γυναίκα του, τη μητέρα των τριών παιδιών του, επειδή… την
αγαπούσε. Η ζωή του έχασε το νόημά της όταν έμαθε πως εκείνη τον απατούσε.
Έτσι είπε στον ανακριτή. Και έτσι φαίνεται πως ήταν. Ανεξαρτήτως του τι έκανε
εκείνος στη ζωή του. Τα ψυχολογικά προβλήματα τον οδήγησαν στο έγκλημα. Τον
έκαναν να χάσει τον έλεγχο των κινήσεών του, να δώσει τέλος στη ζωή τής
38χρονης δικηγόρου Άντας Σίμου μόνο και μόνο επειδή η σχέση τους δεν πήγαινε
καλά. Γιατί; Γιατί θεώρησε ίσως πως η ζωή της δεν αξίζει αν δεν είναι
αφιερωμένη σ’ αυτόν. Όπως σκέπτονται όλοι ­ άνδρες, γυναίκες ­ που φτάνουν εκεί.

Αφαιρούν μια ανθρώπινη ζωή γιατί δυσκολεύει τη δική τους. Κι αν στριμώχνουν
μετά την ύπαρξή τους σ’ ένα στενό κελί της φυλακής, τους είναι μάλλον
αδιάφορο. Πληρώνουν το τίμημα της λύτρωσης από το βάσανο του πάθους.

Καζάνι που έβραζε

Πολλές φορές το θύμα δεν είναι το άμεσο αντικείμενο της ζήλειας. Είναι ο
ενδιάμεσος, το πρόσωπο που προκαλεί την αναστάτωση. Όπως ακριβώς έγινε την
περασμένη εβδομάδα. Όταν ο Ιωσήφ Γρεκούσης σκότωσε μέσα στο σπίτι τής πρώην
αρραβωνιαστικιάς του τον συνεταίρο του, με τον οποίο εκείνη είχε δεσμό. Κι ας
ήταν φίλος του. Κι ας έκαναν παρέα. Μέσα του «το καζάνι έβραζε». Και την
κατάλληλη στιγμή, τη στιγμή που δεν άντεχε άλλο να υποκρίνεται, έφτασε στον φόνο.

Τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν τα εγκλήματα πάθους χωρίς επιείκεια. Αρνούνται να
αναγνωρίσουν στους δράστες ελαφρυντικά, δεν συμμερίζονται σε καμιά περίπτωση
τον πόνο τους. Όταν αυτό συμβαίνει, σπανίως οφείλεται στην ανάρμοστη
συμπεριφορά του θύματος μόνο κατά τη στιγμή του φόνου. Ο τρόπος της ζωής του
δεν αποτελεί άλλοθι για κανέναν. Είναι δική του και τη χειρίζεται όπως θέλει!

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΤΑΤΣΗΣ

Έγραψε… τέλος με το αίμα της αγαπημένης του

Επαμεινώνδας Τάτσης. Έδωσε τέλος στη ζωή της αγαπημένης του, πριν πάρει τέλος η σχέση τους

«Επιτέλους τέλος». Ανακουφισμένος ο μαθηματικός Επαμεινώνδας Τάτσης
εγκατέλειψε το διαμέρισμα της 25χρονης χορογράφου. Η φωτιά είχε σβήσει τα
πάντα. Μνήμες καλές και κακές…

Η σχέση του μαθηματικού με τη δασκάλα χορού είχε φτάσει στο τέλος της. Εκείνος
όμως δεν ήθελε να το δεχτεί. Προσπαθούσε με κάθε τρόπο να την ξαναφέρει κοντά
του. Χωρίς αποτέλεσμα. Η Χαρά Οικονόμου δεν ήθελε να τον ξαναδεί.

Ένα βράδυ του Ιουλίου του 1993, που η κοπέλα έλειπε από το σπίτι της, ο Επ.
Τάτσης μπήκε από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα και κάθησε στα σκοτεινά να την
περιμένει. Στο χέρι κρατούσε έναν λοστό. Ήταν αποφασισμένος για όλα. Αφού δεν
την είχε εκείνος, δεν θα την είχε κανείς…

Λίγη ώρα αργότερα η χορογράφος ήταν νεκρή. Ο άλλοτε αγαπημένος της τής είχε
πολτοποιήσει το κεφάλι με τον λοστό. Αφού την κοίταξε για λίγο, περιέλουσε το
άψυχο κορμί της με βενζίνη και άναψε ένα σπίρτο. Το θολωμένο από το πάθος
μυαλό του φαίνεται πως είχε συνέλθει και του υπαγόρευε πώς να εξαφανίσει τα
ίχνη της φρικτής πράξης του!

Αφήνοντας το απανθρακωμένο πτώμα στο διαμέρισμα, με τα χέρια «βαμμένα» από το
αίμα της γυναίκας που τόσο είχε αγαπήσει, ο 42χρονος τότε άνδρας βγήκε στον
δρόμο. Πριν ανοίξει την πόρτα συνόψισε σε μία φράση, που έγραψε με αίμα στον
καθρέφτη, ό,τι ακριβώς αισθανόταν: «Επιτέλους τέλος…».

Ο δράστης του αποτρόπαιου αυτού εγκλήματος δεν άργησε να συλληφθεί. Και
αβίαστα ομολόγησε την πράξη του, αποδίδοντάς την στο τρελό του πάθος για τη
Χαρά. «Με κυρίευσε το πάθος. Την υπεραγαπούσα», είπε αργότερα στους δικαστές
προσπαθώντας να τους πείσει για τη μεταμέλειά του. Ποιον ενδιέφερε όμως η εκ
των υστέρων αλλαγή στάσης; «Πρόκειται για έγκλημα ερωτικού μίσους», τόνισε ο
εισαγγελέας του Μεικτού Ορκωτού Εφετείου της Αθήνας κ. Γ. Ζορμπάς,
προτείνοντας στο δικαστήριο να τον καταδικάσει χωρίς ελαφρυντικά.

Και πράγματι, ούτε οι δικαστές ούτε οι ένορκοι μπόρεσαν να βρουν ένα έρεισμα
για να του δείξουν έστω και ελάχιστη επιείκεια. Τόσο στον πρώτο βαθμό όσο και
στον δεύτερο τού επέβαλαν την ποινή της ισόβιας κάθειρξης, συν 7 χρόνια για
τον εμπρησμό, την παράνομη οπλοφορία και την οπλοχρησία.

Στη φυλακή πλέον, έξι χρόνια ύστερα από εκείνη τη μοιραία και για τους δύο
νύκτα, κανείς δεν ξέρει τι σκέπτεται ο μαθηματικός Επαμεινώνδας Τάτσης.
Εξακολουθεί να νιώθει ανακουφισμένος για το τέλος που έδωσε με τον λοστό ή
έχει συνειδητοποιήσει πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να αφαιρεί τη ζωή του άλλου
για κανένα λόγο;

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Τον «τύφλωσε»η διπλή ζωή της Σάλι

Ανδρέας Κοντογεωργακόπουλος: Δεν άντεξε να μοιράζεται την Αιγύπτια φίλη του με άλλους άνδρες

Το ζευγάρι κατευθυνόταν προς το Κορωπί έπειτα από ολονύχτια διασκέδαση. Καθ’
οδόν έκαναν μια στάση και, λίγο αργότερα, ο 26χρονος σερβιτόρος συνέχιζε μόνος
του τη διαδρομή, αφήνοντας πίσω το πτώμα της Αιγύπτιας φίλης του.

Η Σάλι ζούσε στην Ελλάδα με την οικογένειά της και εργαζόταν ως μοντέλο. Η
σχέση της με τον Ανδρέα Κοντογεωργακόπουλο πήγαινε καλά έως τη στιγμή που
εκείνος ­ όπως ο ίδιος ισχυρίστηκε εκ των υστέρων ­ έμαθε πως η 19χρονη κοπέλα
συναντούσε σχεδόν καθημερινά έναντι αμοιβής, οικονομικά εύρωστους κυρίους με
τους οποίους έκλεινε ραντεβού μέσω γραφείου ή απευθείας.

Η πληροφορία αυτή τον συγκλόνισε. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως η γυναίκα με
την οποία ήταν τόσο ερωτευμένος έκανε διπλή ζωή. Έτσι, αποφάσισε να την
παρακολουθήσει για να βεβαιωθεί μόνος του αν όσα τού είχαν πει ήταν αλήθεια ή
ψέματα. Μια μέρα, ύστερα από τη συνάντησή τους, δεν έφυγε όπως έκανε πάντα.
Την ακολούθησε. Και είδε αυτό που αρνιόταν να παραδεχθεί. Είδε τη Σάλι να
μπαίνει σε ξενοδοχείο της Γλυφάδας…

Ο Ανδρέας κατόρθωσε να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Δεν της είπε τίποτε για
όσα γνώριζε. Ούτε την ίδια μέρα, ούτε τις επόμενες. Βλέπονταν όπως πριν,
διασκέδαζαν μαζί. Η κοπέλα δεν είχε αντιληφθεί το παραμικρό.

Τα ξημερώματα της 6ης Νοεμβρίου 1996, η Σάλι και ο Ανδρέας έφυγαν από το
κέντρο όπου διασκέδαζαν έως εκείνη την ώρα, με προορισμό το εξοχικό σπίτι του
νεαρού στο Κορωπί. Και οι δύο είχαν πιει αρκετά. Γι’ αυτό ίσως και δεν άργησαν
να ανάψουν τα αίματα. Οι αντιστάσεις του νεαρού είχαν πλέον εξαντληθεί. Η
ζήλεια τον είχε τρελάνει.

Σταμάτησε το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και κατέβηκαν και οι δύο.
Διαπληκτίστηκαν έντονα. Ο Ανδρέας ήταν εκτός εαυτού. Το αλκοόλ είχε φουντώσει
το πάθος του. Έσπρωξε την κοπέλα, που προσπαθούσε να αντισταθεί, να τον πείσει
ότι τίποτε από όσα πίστευε γι’ αυτήν δεν ήταν αλήθεια. Πεσμένη στο έδαφος η
Σάλι, ήταν αδύνατον να αντιδράσει.

Η πέτρα έδωσε το τέλος. Ο Ανδρέας πολτοποίησε με αυτήν το κεφάλι της
αγαπημένης του. Μπήκε στο αυτοκίνητο αφήνοντας το πτώμα της Σαχάρ Σαράφ, της
Σάλι όπως τη φώναζαν οι δικοί της, στην ερημιά…

Ο Ανδρέας Κοντογεωργακόπουλος ομολόγησε το έγκλημα όταν βρέθηκε το πτώμα της
άτυχης κοπέλας. Έως εκείνη τη στιγμή, που την αναζητούσαν οι δικοί της με
αγωνία, δήλωνε άγνοια. Τον Μάρτιο του 1998 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη.
Το δικαστήριο δεν του αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό. «Ο έκλυτος βίος που διήγε
το θύμα δεν έδινε σε καμιά περίπτωση το δικαίωμα στον κατηγορούμενο να
αναγορεύσει τον εαυτό του σε ταγό της ηθικής και της ευπρέπειας. Ακόμη κι αν
τη θεωρούσε πόρνη, η ζωή της είχε την ίδια αξία με οποιονδήποτε άλλον
άνθρωπο», τόνισε ο εισαγγελέας της έδρας.