Αρχίζει ο αιώνας του στίβου

Το χρυσό χαμόγελο της Τζελίλη, ο ενθουσιασμός της Τσιαμήτα, το πάθος της Βασδέκη και η δύναμη της Θάνου έδειξαν ένα πιο καθαρό μέλλον για τον ελληνικό αθλητισμό

ΜΕ ΤΟΝ καλύτερο δυνατό τρόπο έκλεισε τον εικοστό αιώνα ο ελληνικός στίβος,
πραγματοποιώντας ίσως την καλύτερη εμφάνιση στην ιστορία της παρουσίας της
Ελλάδας στις αθλητικές διοργανώσεις όλων των σπορ και δίνοντας το μήνυμα ότι
μπαίνει με φόρα στον 21ο αιώνα.

Η 4η θέση στον πίνακα των μεταλλίων σε μια αθλητική εκδήλωση, που θεωρείται
από τις τρεις κορυφαίες σε δημοτικότητα και εμπορικότητα (μαζί με τους
Ολυμπιακούς Αγώνες και το Μουντιάλ ποδοσφαίρου) και στην οποία πήραν μέρος 204
χώρες δείχνει ότι η Ελλάδα λέει «αντίο μιζέρια» και ατενίζει με μεγαλύτερη
σιγουριά παρά ποτέ το μέλλον.

Με την «εμφάνιση του αιώνα» ο ελληνικός στίβος μπαίνει στη νέα εποχή, ως
πρωταγωνιστής και φιλοδοξεί να πορευθεί σ’ έναν αιώνα στον οποίο οι επιτυχίες
θα είναι πολύ περισσότερες απ’ ό,τι σ’ αυτόν που φεύγει. Σ’ έναν αιώνα που θα
δικαιώσει προσδοκίες και οράματα γενεών και θα κάνει τους Έλληνες ν’
αποκτήσουν σιγουριά σε όλους τους τομείς με εφαλτήριο το σφρίγος του αθλητισμού.

Η Ελλάδα προκάλεσε το θαυμασμό για την τεράστια πρόοδό της στο Παγκόσμιο
Πρωτάθλημα, που είναι αναμφισβήτητη όσο κι αν βλέπεις στα μάτια ξένων
εκπροσώπων του Τύπου και κάποιων προπονητών και αθλητών τη δυσπιστία και την αμφισβήτηση.

Πρόκειται ασφαλώς για υποκρισία και ανεπίτρεπτη ζηλοφθονία τη στιγμή που αν μη
τι άλλο, ο πρωταθλητισμός είναι περίπου ίδιος σε όλο τον κόσμο και επιπλέον η
Ελλάδα δεν διαθέτει το παρασκήνιο των ισχυρών πολιτικά και αθλητικά χωρών που
θα την κρατήσει στο απυρόβλητο αν παραβεί τους κανόνες.

Ας εξακολουθήσουμε, όμως, εμείς να είμαστε πιο ψηλά από χώρες όπως η Μεγάλη
Βρετανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία και… άσ ‘τους να λένε.

Στο 7ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα δεν αποδείχθηκε όμως μόνο το ότι η Ελλάδα είναι
πλέον μια μεγάλη δύναμη στον αγωνιστικό τομέα, αλλά ­ για μια ακόμη φορά ­ και
το ότι είναι ίσως η καλύτερη στον οργανωτικό.

ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ…

Σε σύγκριση της διοργάνωσης της Σεβίλλης με εκείνη της Αθήνας η συντριπτική
πλειονότητα των ξένων συναδέλφων απαντά ότι η δική μας ήταν πολύ ανώτερη σε
όλους τους τομείς. Τόσο στην ταχύτητα και ορθότητα των αποτελεσμάτων και των
στατιστικών όσο και στη φιλοξενία η Αθήνα ήταν πιο ψηλά. Η προσπάθεια των
Ισπανών αναλώθηκε σε μέτρα ασφαλείας ­ ειδικά μετά το εθνικιστικό περιστατικό
που παραλίγο θα τίναζε στον αέρα την τελετή έναρξης ­ ενώ και οι κριτές
έδειξαν μια πρωτοφανή «ωμότητα» στην παραμικρή παράβαση, αποκλείοντας πολλούς
αθλητές χωρίς επαρκείς εξηγήσεις.

Βασικό ατού της διοργάνωσης ήταν το πανέμορφο και λειτουργικό «Εστάδιο
Ολύμπικο» με τις 60.000 σκεπαστές θέσεις, που θύμιζε κλειστό στίβο.

Αποδείχθηκε ότι μία πόλη με λιγότερους από ένα εκατομμύριο κατοίκους, από τους
οποίους οι περισσότεροι ενδιαφέρονταν ακόμη και στη διάρκεια του Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος για τα «μαγικά πόδια» του Βασίλη Τσάρτα και την κόντρα των
τοπικών ομάδων Σεβίγια και Μπέτις, δεν μπορεί να γεμίσει στάδιο. Ίσως είναι
καιρός να αναθεωρηθούν τα κριτήρια με τα οποία δίνονται οι μεγάλες
διοργανώσεις του στίβου και η IAAF (αν θέλει να διατηρήσει την αίγλη του
αθλήματος), να επιλέγει μόνο πρωτεύουσες χωρών ή πόλεις με πάνω από δύο – τρία
εκατομμύρια κατοίκους.

Για Ολυμπιακούς Αγώνες ούτε πρέπει να το συζητά η ΔΟΕ για ανάθεση της
διοργάνωσης του 2008. Όσο και αν μια πανέμορφη πόλη, όπως η Σεβίλλη δικαιούται
να έχει τέτοιο όραμα, δεν είναι λογικό να φιλοξενήσει η Ισπανία τη μεγαλύτερη
διοργάνωση μόλις 16 χρόνια μετά τη Βαρκελώνη.

ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ

Όμως ξεφύγαμε πολύ από τον αγωνιστικό τομέα, αφού σε οποιαδήποτε περίπτωση οι
πρωταγωνιστές των διοργανώσεων είναι οι αθλητές.

Στη Σεβίλλη οι Έλληνες πρωταθλητές έδειξαν με τα έξι μετάλλια ότι στον
αθλητισμό όλοι μπορούν να νικήσουν σε μεγάλη διοργάνωση, αρκεί να αγαπήσουν το
στίβο, να δουλέψουν σκληρά και να πιστέψουν στον εαυτό τους. Οι Τσιαμήτα,
Τζελίλη, Θάνου, Γκατσιούδης, Κελεσίδου, Βασδέκη και ακόμη οι Πολυχρονίου (6ος
στη σφυροβολία), Τσικούνα (8η στη δισκοβολία), Σταματόπουλος (12ος στα 50.000
μ. βάδην), Πολλιάς (22ος στον Μαραθώνιο), Ιακωβάκης (49.63 και παραλίγο
πρόκριση στα ημιτελικά των 400 μ.), Χοΐδης (2 εκατοστά από την πρόκριση στα
ημιτελικά των 100 μ.) έδειξαν ικανοί και για μελλοντικές επιτυχίες και δεν
είναι οι μόνοι.

Από πλευράς τεχνικής και στατιστικής η Σεβίλλη αποδείχθηκε «τέλος εποχής» για
πολλούς μεγάλους (νίκησαν μόνο 15 από τους πρωταθλητές της Αθήνας σε 44 αγωνίσματα).

Στα σπριντ οι Αμερικανοί διατήρησαν την κυριαρχία τους με σούπερ σταρ τους
Γκριν (100 μ.), Τζόουνς (100 μ.) και πάνω απ’ όλους τον απλησίαστο Μάικλ
Τζόνσον (με δύο πλέον «ρεκόρ του αιώνα», αφού μετά το 19.32 της Ατλάντα στα
200 μ. έφτασε και στο επίσης δυσπρόσιτο 43.18 στα 400 μ.).

Οι Αφρικανοί κυριάρχησαν ξανά στις μεγάλες αποστάσεις με Μαροκινούς (κυρίως)
και Αιθίοπες να κερδίζουν έδαφος εις βάρος των Κενυατών που πήραν μόνο ένα
χρυσό μετάλλιο (στα 3.000 μ. στιπλ). Οι Ευρωπαίοι αποδεικνύεται ότι δεν
μπορούν πλέον να ακολουθήσουν…