Ο χρυσός μάς φέρνει πιο κοντά

ΤΟ «ΧΑΡΤΟΦΥΛΑΚΙΟ» του ελληνικού στίβου γίνεται πλέον κερδοφόρο. Κι αυτό το
καλοκαίρι κατέγραψε αξίες που επιφυλάσσουν ακόμα μεγαλύτερη άνοδο στο
παγκόσμιο στερέωμα. Η υποθήκη για το Σίδνεϊ, σε έναν χρόνο, είναι καλά
ασφαλισμένη και όπως φαίνεται δεν κινδυνεύει.

Από τη στιγμή που ο ελληνικός στίβος κατέγραψε και την τιμή του «χρυσού»
(μεταλλίου) ­ αυτό που έλειπε δηλαδή ­ τότε ασφαλώς δικαιούται να ελπίζει στη
μεγαλύτερη δυνατή άνοδο. Στην (ολυμπιακή) χρονιά που ακολουθεί, ο δείκτης του
ελληνικού στίβου μπορεί να σημειώσει αρκετά ρεκόρ.

Η Τσιαμήτα, η Θάνου, η Τζελίλη ανάγκασαν τους Έλληνες να παρακολουθούν συνεχώς
τα δρώμενα στη Σεβίλλη. Όπως άρχισαν να κάνουν ­ πιο δειλά ίσως ­ και δύο
χρόνια πριν, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας. Από τότε, ο δείκτης είχε
δείξει ανοδικές τάσεις, ξεπερνώντας τα φτωχά όρια των προηγούμενων χρόνων.

Η αλήθεια είναι ότι οι Έλληνες λίγο πολύ πάντα παρακολουθούσαν τα αγωνίσματα
του στίβου. Από την εποχή του Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, του Χρήστου
Παπανικολάου, του Σταύρου Τζιωρτζή. Τότε που γέμισε το Στάδιο Καραϊσκάκη.
Όμως, είναι αλήθεια ότι ο «χρυσός μάς φέρνει πιο κοντά». Κι αυτό ακριβώς
γίνεται τώρα.

Κάποτε, το αγώνισμα του ακοντισμού είχε κερδίσει τις καρδιές των Ελλήνων. Ήταν
το 1982, όταν η Άννα Βερούλη και η Σοφία Σακοράφα είχαν ανέβει στο βάθρο του
Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, στο ΟΑΚΑ.

Έναν χρόνο αργότερα, η παγκόσμια ομοσπονδία θεσπίζει μία νέα διοργάνωση που
έμελλε να αποτελέσει το σημαντικότερο (εκτός Ολυμπιακών Αγώνων) ραντεβού των
αθλητών και αθλητριών του στίβου.

Άννα Βερούλη. Πάτησε στο τρίτο σκαλί του 1ου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος

Το 1ο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα διεξήχθη στο Ελσίνκι και στις 13 Αυγούστου 1983 η
Άννα Βερούλη ανεβαίνει στο τρίτο σκαλί του βάθρου, αφού προηγουμένως έχει
στείλει το ακόντιο να «καρφωθεί» στα 65,72 μ. Πρώτη ήταν η Φινλανδέζα Τίνα
Λίλακ, την οποία η Βερούλη είχε νικήσει έναν χρόνο νωρίτερα, στην Αθήνα.

Από τότε πέρασαν δεκατέσσερα χρόνια, μέχρι να δούμε αθλητή ή αθλήτρια να
φοράει στο στήθος μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

Τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα περνούσαν (Ρώμη ’87, Τόκιο ’91, Γκέτεμποργκ ’95),
χωρίς ο ελληνικός στίβος να αναγκάζει το κοινό να παρακολουθήσει με ενδιαφέρον
τις προσπάθειές του. Οι Έλληνες είχαν να θαυμάσουν τον Λιούις, τον Μπούμπκα,
την Ότι, τη Ντρέσλερ, όχι όμως και τις προσπάθειες των δικών μας παιδιών, που
συνήθως έμεναν στη συμμετοχή τους στους προκριματικούς.

Στο διάστημα αυτό είχαμε μονάχα κάποιες εκλάμψεις, με αθλητές ή αθλήτριες που
κατάφερναν να εξασφαλίσουν μία συμμετοχή σε τελικό. Το 1987, στη Ρώμη, ο
Σπύρος Ανδριόπουλος προκρίθηκε στον τελικό των 10.000 μ. Τερμάτισε έβδομος, με
χρόνο 28.07.17. Στην ίδια διοργάνωση, η Άννα Βερούλη είχε βολή 60,60 μ. στα
προκριματικά του ακοντισμού, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να της δώσει την
πρόκριση για τον τελικό.

Η Νίκη Ξάνθου 14 χρόνια μετά σηματοδοτεί την άνοιξη του ελληνικού στίβου

Η ίδια αθλήτρια, το ’91 στο Τόκιο, με βολή 63,02 μ. προκρίνεται στις
καλύτερες, αλλά δεν καταφέρνει να συνεχίσει έως και την έκτη προσπάθεια στον
τελικό. Με 59,12 μ. μένει στη 10η θέση. Στο Τόκιο, εμφανίζεται ο Κώστας
Κουκοδήμος. Με άλμα στα 8,12 μ. προκρίνεται στον τελικό του μήκους. Τελικά, με
7l, 92 μ. κατατάσσεται δωδέκατος και βλέπει στη συνέχεια τα μεγάλα άλματα του
Πάουελ (8,95 μ.) και του Λιούις (8,91 μ.). Δύο χρόνια αργότερα, στη
Στουτγάρδη, ο Κουκοδήμος έμεινε στο 7,90 μ. που δεν του έδινε το εισιτήριο για
τον τελικό.

Ο Έλληνας πρωταθλητής έχει «φυλάξει» ένα καλό άλμα για το Γκέτεμποργκ. Με 7,91
μ. προκρίνεται στον τελικό και εκεί με 8 μ. κατατάσσεται έκτος. Στο
Γκέτεμποργκ, κάνει την εμφάνισή της και η Τασούλα Κελεσίδου. Ρίχνει τον δίσκο
στα 59,88 μ. και προκρίνεται στον τελικό. Τελικά, καταλαμβάνει την 11η θέση,
με 58,96 μ.

Ο ελληνικός στίβος έχει αρχίσει να δείχνει σημεία ανόδου. Έχει μεσολαβήσει το
χρυσό μετάλλιο της Βούλας Πατουλίδου στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης ­
το «σύνθημα» για την έναρξη της προσπάθειας ­, ένα χάλκινο μετάλλιο του
Κουκοδήμου στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Ελσίνκι (’94), οι επιτυχίες στον
κλειστό στίβο (Παπακώστας, Θάνου, Κόφα κ.ά.), ακολουθούν οι σπουδαίες
εμφανίσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα (ασημένιο η Μπακογιάννη,
τέταρτη η Ξάνθου, πέμπτη η Βασδέκη, έκτος ο Παπακώστας). Όλοι δουλεύουν με
στόχο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Αθήνας, το καλοκαίρι του ’97.

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ο Κώστας Γκατσιούδης άρχισε με χάλκινο, προχώρησε στο ασημένιο και ελπίζει πια σε χρυσό

Στο Ολυμπιακό Στάδιο, οι ημέρες του Αυγούστου κυλούν με αγωνία και
ενθουσιασμό: ο Παυλακάκης στα 100 μ. από την πρώτη ημέρα προσπαθεί να
κοντράρει όλους τους μεγάλους σπρίντερ. Ο Παναγιωτόπουλος «σπάει» τα
χρονόμετρα στον τελικό των 200 μ. με 20.32 και κατατάσσεται στην 5η θέση. Ο
καλύτερος λευκός σπρίντερ. Ο Μελέτογλου με άλμα στα 17,12 μ. στην τρίτη
προσπάθεια σημειώνει πανελλήνιο ρεκόρ και κατατάσσεται έβδομος στον τελικό του
τριπλού. Είναι φανερό ότι η ώρα του μεταλλίου πλησιάζει. Η Όλγα Βασδέκη στο
τριπλούν με 14,62 μ. χάνει για πέντε πόντους το χάλκινο μετάλλιο από την Γκοβόροβα.

Τελικά, έρχεται η Νίκη Ξάνθου να κατακτήσει το ασημένιο μετάλλιο στο μήκος, με
6,94 μ. και ο Κώστας Γκατσιούδης το χάλκινο στον ακοντισμό, με 86,34 μ. Ακόμα,
ο Παπακώστας με 2,32 μ. στο ύψος είναι έκτος, ενώ η Τσικούνα με 61,92 μ.
έβδομη στη δισκοβολία.

Στα νερά του Γουαδαλκιβίρ καθρεπτίζονταν για δέκα ημέρες όλες οι ελληνικές
ελπίδες. Και στη Σεβίλλη, στην πρωτεύουσα της Ανδαλουσίας, ο ελληνικός στίβος
γνώρισε τις πιο μεγάλες ημέρες δόξας. Ας επαναλάβουμε ακόμα μία φορά τις
ελληνικές επιτυχίες: χρυσά μετάλλια η Τσιαμήτα στο τριπλούν και η Τζελίλη στον
ακοντισμό. Ασημένια ο Γκατσιούδης στον ακοντισμό και η Κελεσίδου στη
δισκοβολία. Χάλκινα η Βασδέκη στο τριπλούν και η Θάνου στα 100 μ. Κι ακόμα,
μία έκτη θέση στη σφυροβολία με τον Πολυχρονίου. Κι ακολουθούν, οι Ολυμπιακοί
Αγώνες του Σίδνεϊ, του χρόνου, τέτοια εποχή. Με τον ελληνικό στίβο να
υπόσχεται ότι θα συνεχίζει «siempre asi» (πάντα έτσι), όπως τραγουδούσε στην
τελετή έναρξης της διοργάνωσης το ομώνυμο συγκρότημα.