Κρυφτό με τον Ήλιο

«Άρχισε, Άρχισε», «Έκτακτο παράρτημα!». Η φωνή του μικροπωλητή κάλυπτε
ακόμη και τον θόρυβο από τα λιγοστά αυτοκίνητα που διέσχιζαν χθες το μεσημέρι
την οδό Πανεπιστημίου.

Ήταν μία το μεσημέρι. Πάνω στον πάγκο του είχε στοιβάξει δεκάδες τετράγωνα
φιμέ τζάμια και καλούσε όλους τους περαστικούς να αγοράσουν για να δουν την
έκλειψη. Τα πωλούσε 1.000 δραχμές το ένα και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που μη
έχοντας προμηθευτεί τα ειδικά γυαλιά, σχημάτιζαν έναν μεγάλο κύκλο γύρω του
για να τα δοκιμάσουν. Εκείνος με επιδεξιότητα τα άπλωνε στον πάγκο όπως ο
παπατζής τα χαρτιά και για όσους έδειχναν να αμφισβητούν την αξιοπιστία τους,
είχε φροντίσει να προμηθευτεί και την πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας που έδειχνε
σε φωτογραφία μια γυναίκα να κοιτάει τον ήλιο με τζάμι όμοιο με αυτά που
διέθετε προς πώληση.

Ανάμεσα στους πελάτες και μία υπάλληλος γειτονικής Τράπεζας, η οποία χωρίς
δισταγμό αγόρασε τρία από αυτά και ξαναγύρισε στο γραφείο της περιμένοντας να
σχολάσει και να δει ανενόχλητη την τελευταία έκλειψη Ηλίου της χιλιετίας. Στο
κέντρο της Αθήνας κυκλοφορούσαν ελάχιστοι μία ώρα προτού το εντυπωσιακό
αστρονομικό φαινόμενο φθάσει στην κορύφωσή του. Τα καταστήματα ήταν σχεδόν
άδεια και από τις ανοικτές πόρτες τους οι υπάλληλοι μπαινόβγαιναν κρατώντας
ειδικά γυαλιά. Συνήθως δυο δυο για να κοιτάξουν μαζί το κρύψιμο του Ηλίου .

Στην Ακαδημίας

Όμως σε ένα περίπτερο, λίγο πιο κάτω από την Ακαδημία, ο περιπτεράς δεν είχε
τέτοιες ανησυχίες. Παρακολουθούσε τα πάντα από μια μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση,
την οποία είχε στρέψει και προς τα έξω ώστε να βλέπουν και οι περαστικοί.
Εκείνη την ώρα, 20 λεπτά περίπου μετά τη μία, οι περισσότεροι τουρίστες που
είχαν ξεμείνει στο κέντρο κατευθύνονταν προς την Πλατεία Συντάγματος για να
δουν πιο «άνετα» την έκλειψη. Όμως μια παρέα τριών Νιγηριανών είχαν στριμωχθεί
κάτω από τη στέγη ενός κτιρίου και κοιτάζοντας τον Ήλιο πάνω από το Μέγαρο της
Εθνικής Βιβλιοθήκης φαίνονταν να απολαμβάνουν το φαινόμενο με τον δικό τους τρόπο…

Ο ένας από αυτούς κοιτάζοντας χωρίς προστατευτικά γυαλιά κατ’ ευθείαν τον Ήλιο
πρόφερς ακατάληπτα λόγια, ενώ οι δύο άλλοι έδειχναν να χορεύουν κουνώντας
διαδοχικά τα χέρια τους πάνω από το κεφάλι και στη συνέχεια τεντώνοντάς τα
μπροστά από το στήθος, άλλαζαν την κίνησή τους σε πιο εξωτικούς ρυθμούς.

Λίγο πιο μακριά, στις αρχές της οδού Σόλωνος στο Κολωνάκι, μία άλλη παρέα
αλλοδαπών εργατών ήταν λιγότερο… χαλαροί. Όρθιοι, μπροστά σε ένα κτίριο που
αναδιαμορφωνόταν, γυμνοί και σκονισμένοι από τη μέση και πάνω φώναζαν και
χειρονομούσαν κοιτάζοντας προς το εσωτερικό του κτιρίου. Η απορία για το «τι
κάνουν», λύθηκε αμέσως όταν μέσα από τις σκαλωσιές ξεπρόβαλε μουντζουρωμένος
ένας συνάδελφός τους κρατώντας θριαμβευτικά μια μάσκα οξυγονοκολλητή.

Κλεφτές ματιές

Η ώρα προχωρούσε, είχε πάει δύο παρά. Πότε πότε κάποιοι μοτοσυκλετιστές
εκμεταλλευόμενοι τη στάση τους στα φανάρια έριχναν μια κλεφτή ματιά προς τα
πάνω σε αντίθεση με δύο εργαζόμενες σε σουβλατζίδικο στην αρχή της Ερμού, που
κοιτούσαν μανιωδώς το πεζοδρόμιο. Περικυκλωμένες και αυτές από περαστικούς
είχαν επιχειρήσει να εφαρμόσουν τη μέθοδο της έμμεσης παρατήρησης. Κρατούσαν
ένα χαρτόνι με δύο τρύπες πάνω του, μέσα από τις οποίες περνούσε το φως του
Ηλίου και κατέληγε σε μια λαδωμένη εφημερίδα στο πεζοδρόμιο. Η πορεία της
έκλειψης όμως μάλλον δεν γινόταν και πολύ κατανοητή. Αυτό προκάλεσε την
απογοήτευση μιας κυρίας που, εγκαταλείποντας την ομάδα των περαστικών που
είχαν μαζευτεί, αναφώνησε με προσοχή. «Αμ οι τρύπες στο χαρτόνι θέλει να
γίνουν με καρφίτσα όχι με καλάμι από σουβλάκι…».

Ζητούσαν βοήθεια και από το «100»

«Μήπως είναι καλύτερα να μπω στην ντουλάπα»; Η ηλικιωμένη γυναίκα, από τα
Πατήσια, νωρίς χθες το πρωί έσπευσε να τηλεφωνήσει στο Κέντρο της Άμεσης
Δράσης, το γνωστό «100», ζητώντας με αγωνία να μάθει για τις επιπτώσεις της
έκλειψης του Ηλίου και τους ιδανικούς τρόπους προφύλαξης.

Δεν ήταν η μοναδική. Οι δεισιδαιμονίες που συνοδεύουν το μοναδικό φαινόμενο,
σε συνδυασμό με τον καύσωνα, έκαναν πολλούς Αθηναίους να χάσουν τον ύπνο τους.
Με τη αυγή, όσοι από τους ανησυχούντες έβλεπαν ότι οι φοβίες τους δεν έλεγαν
να κοπάσουν, αναζητούσαν την υποστήριξη στην Άμεση Δράση.

«Τελείωσε η έκλειψη; Να ανοίξω τα παράθυρα;» ζητούσε να μάθει μια πενηντάχρονη
γυναίκα που είχε κλειστεί στο διαμέρισμά της. Ο σύζυγος και τα παιδιά της
έλειπαν από το σπίτι και η ίδια αισθανόταν περίεργα. «Δηλαδή μπορώ να βγω έξω
από το σπίτι μου;». Όταν οι αστυνομικοί του τηλεφωνικού κέντρου της Άμεσης
Δράσης της απάντησαν καταφατικά, η ανακούφιση επανήλθε στη φωνή της.

Σε ετοιμότητα

Με γνώμονα το «ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί», η Ελληνική Αστυνομία χθες
βρισκόταν σε διακριτική ετοιμότητα. Εκτός από τα έκτακτα κυκλοφοριακά μέτρα
που ελήφθησαν τόσο στην Πεντέλη όσο και στον Λόφο του Φιλοπάππου, όπου η
προσέλευση του κοινού ήταν μεγάλη, σε… εγρήγορση βρισκόταν και το προσωπικό
του τηλεφωνικού κέντρου της Άμεσης Δράσης.

«Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε περισσότερα τηλεφωνήματα, αλλά δεν συνέβη κάτι
τέτοιο. Λιγοστά ήταν τα τηλεφωνήματα ατόμων που είχαν καταληφθεί, θα λέγαμε,
από αδικαιολόγητο πανικό», σημειώνουν Αξιωματικοί της Άμεσης Δράσης.

Είχε απορίες

Σε μία άλλη περίπτωση, ένας άνδρας ζήτησε να μάθει εάν, ελλείψει των ειδικών
γυαλιών, θα ήταν σκόπιμο να βάλει τρεις ή τέσσερις φακούς γυαλιών ηλίου μαζί,
προκειμένου να σηκώσει το βλέμμα του στον Ήλιο. Για παν ενδεχόμενο ο ίδιος
κύριος ρώτησε τους αστυνομικούς της Άμεσης Δράσης να του υποδείξουν τα
νοσοκομεία που εφημερεύουν.

Μόλις, μάλιστα, η Σελήνη άρχισε να κρύβει τον Ήλιο, δύο νεαρά κορίτσια
θεώρησαν σκόπιμο να τηλεφωνήσουν στο «100» για να ξεγελάσουν τις ανησυχίες
τους. Αν και δεν ήθελαν να παραδεχθούν ότι τις είχε κυριεύσει ο φόβος,
κατάφεραν να κρατήσουν ανοιχτή τη γραμμή με το 100 για περισσότερη από μισή ώρα!