ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο δράκος και η έκλειψη

«Λοιπόν, είμαι στη λίμνη. Μετά τη λίμνη είναι οι κρύσταλλοι. Αυτό το πράσινο
που λες, δεν μου το βγάζει σ’ αυτή την πίστα… Όχι. Δεν τον έφαγα τον δράκο.
Μου ‘βγαζε το κεφάλι συνέχεια. Δεν έχει σημασία. Σηκώνω όλα τ’ άλλα και
προχωράω. Παίρνω το δισκοπότηρο, πηδάω απέναντι, ανοίγω την πόρτα και φεύγω.
Παρακολουθείς; Εντάξει. Πέφτω μαλακά, γιατί, σου λέω, έχω πάρει το δισκοπότηρο.

Στην άλλη πίστα τώρα. Βγαίνω στο φαράγγι, στη σπηλιά με τις μούμιες. Εκεί που
συναντάς τα δύο φίδια και τη φωτιά. Σου λέει, λοιπόν, ότι πρέπει να περάσεις
από την προηγούμενη πίστα εκεί. Οπότε τι κάνεις; Ξαναπαίζεις. Αν γλιτώσεις από
τα φίδια, αφού έχεις και το σπαθί που έχεις πάρει από πριν, βγαίνεις
κατευθείαν στο επόμενο. Δεν έχω καταλάβει τι γίνεται με τις μούμιες. Να ανοίξω
την πόρτα που τις έχουν ή να συνεχίσω μετά τα φίδια;».

Δεν φαντάστηκα ούτε λέξη. Ειπώθηκαν όλα. Σε ένα τηλεφώνημα απ’ όπου
παρακολουθούσα τη μία άκρη της γραμμής. Και δεν ξέρω τι δράκους είχε
συναντήσει η άλλη. Ούτε ξέρω τι είχαν περάσει για να φτάσουν εκεί και η μία
και η άλλη. Στο μεταξύ, κάτι τρέχει εκεί πάνω. Δεν πρέπει, λέει, να κοιτάξεις
τον ήλιο παρά μόνο με ειδικά φίλτρα από πολυεστέρα και φύλλα αλουμινίου,
γυαλιά σαν από το Διάστημα και με έμμεση μόνο παρατήρηση της έκλειψής του. Αν
δηλαδή δεν θέλεις να τυφλωθείς. Από την πανσέληνο στην έκλειψη και από εκεί,
αν συνεχίσεις με την ίδια φόρα, στο τέλος του αιώνα που έχουμε παγκόσμια
συμφωνήσει να φέρουμε έναν χρόνο πριν. Πίσω στο παιχνίδι: να τος πάλι ο δράκος
στην επόμενη πίστα. Και τώρα τι κάνω; Που δεν τον «πιάνει» το σπαθί; Κάτι
ξέχασα; Αποκλείεται. Εκτός κι αν μπέρδεψα τις πραγματικότητες. Πώς μπορείς στ΄
αλήθεια να εξοντώσεις τον δράκο φορώντας γυαλιά από πολυεστέρα;