[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι σχεδόν υστερικές αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις του υπουργού
Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου, την περασμένη εβδομάδα, για τη μουσουλμανική
μειονότητα της Θράκης, καθώς και οι τοποθετήσεις του αν. υπουργού Εξωτερικών
Γ. Κρανιδιώτη, λίγο νωρίτερα, για τις σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την
Τουρκία πιστοποιούν αντιφατικά και παθολογικά πολιτικά και κοινωνικά
φαινόμενα. Πιστοποιούν την αδυναμία να συζητήσουμε νηφάλια και ψύχραιμα, χωρίς
αφοριστικές, απλοποιητικές εκρήξεις τα πραγματικά προβλήματα που επωάζονται ή
που αντιμετωπίζει η χώρα και που μπορούν να επιλυθούν ή και να προληφθούν με
το ελάχιστο δυνατό κόστος για τα εθνικά συμφέροντα.

Πιστοποιούν τις δυσκολίες που υπάρχουν για τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής
εξωτερικής πολιτικής, εκσυγχρονισμός που επιχειρείται μέσα σ’ ένα
πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο, που τροφοδοτείται συνήθως με συνθηματολογικές,
υπεραπλουστευμένες, κινδυνολογικές, ξενόφοβες τοποθετήσεις. Πιστοποιούν μια
αδικαιολόγητη ανασφάλεια από την πλευρά μας, από την πλευρά δηλαδή μιας χώρας
ισχυρής και ικανής να προσαρμοσθεί πλήρως στις απαιτήσεις και τις προϋποθέσεις
του σύγχρονου Διεθνούς Δικαίου και του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος στο οποίο ανήκει.

Η Ελλάδα, όπως και κάθε σύγχρονη ευρωπαϊκή κοινωνία, δεν μπορεί παρά να είναι
μια πολυπολιτισμική κοινωνία, μια κοινωνία ανοχής που σέβεται τα δικαιώματα
όλων των ατόμων, ομάδων και μειονοτήτων. Οφείλει να είναι μια ανοικτή κοινωνία
και μια χώρα του απόλυτου σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου και των Συνθηκών.
Κανένας δεν αγνοεί τα προβλήματα που η χώρα αντιμετωπίζει στην ευαίσθητη
γεωγραφική περιοχή που βρίσκεται και με τους συγκεκριμένους γείτονες που έχει.

Αλλά θα αποτελούσε λάθος να θεωρηθεί ότι τα προβλήματα αυτά μπορούν να
αντιμετωπισθούν με τις «συνταγές του παρελθόντος» ή με την άγνοια και την
παράκαμψή τους. Η άποψη ότι «από τη στιγμή που δεν αμφισβητούνται τα σύνορα
ποσώς ενδιαφέρει το πώς αυτοπροσδιορίζεται κάποιος» είναι μια απόλυτα ορθή
αντίληψη, που συμβιβάζεται με τη σύγχρονη πραγματικότητα αλλά και με την
ταυτότητα που η Ελλάδα θα πρέπει να προβάλει ως ευρωπαϊκή χώρα. Η Ελλάδα
οφείλει να διδαχθεί τόσο από τις δικές της οδυνηρές εμπειρίες (π.χ. Κυπριακό)
όσο και από τις εμπειρίες της ευρύτερης περιοχής.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.