ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αlien

Όταν ήμουν παιδί, το αίσθημα αυτό ήταν συνεχές, αδιάλειπτο, συστατικό στοιχείο
μου: ότι δεν ανήκω πουθενά, σε κανέναν και τίποτα, ότι όση προσπάθεια και να
καταβάλω δεν θα πάψω ποτέ να είμαι μια κουκκίδα εκτός κύκλου ­ και δεν
έφταιγε, βέβαια, το εύρος της περιφέρειας του κύκλου, έλεγα, μονάχα η δική μου
εκ γενετής αναπηρία, που με έκανε εσαεί ξένη…

Αργότερα, στην εφηβεία, έμαθα να υποκρίνομαι, στον εαυτό μου και τους άλλους,
ότι δεν διαφέρω σε τίποτα, ότι ανήκω και γω όπως όλοι κάπου, έγινα φοβερά
επιμελής στο να κρύβομαι, ασχέτως πόλης ή τόπου. Κι έπειτα, έμαθα και να
συνυπάρχω ειρηνικά με την αναπηρία μου, την πήρα απόφαση κι έπαψα και να
προσπαθώ να τη θεραπεύσω ­ αποδέχθηκα το καθεστώς της παράταιρης κουκκίδας…

Κι έπειτα όλα άλλαξαν, δεν ήμουν πια ούτε ανάπηρη, ούτε ξένη, η κοιλιά μου
άρχισε να μεγαλώνει κι ύστερα ήρθε η Άννα κι εγώ κοίταζα τα μάτια της κι ήξερα
ότι ανήκα, εκεί, μικροσκοπικά δακτυλάκια στο λαιμό μου και λέξεις μιας γλώσσας
φτιαγμένης για δύο, κομμάτι του κύκλου που δημιούργησε το μωρό μου,
«ολοκλήρωση» το λένε οι έξυπνοι άντρες, αλλά ακόμη κι αυτοί δεν ξέρουν για τι
πράγμα μιλούν…

Και μόλις παγιώθηκε το χαμόγελο στα χείλη μου, εμφανίστηκε ο καθρέπτης,
συμπληρωματικός κι alter ego έλεγα ο Μάγος, ήξερα πως δεν χρειάζεται να μιλήσω
ή να εξηγήσω…

Μονάχα που να, τώρα, που το μωρό μου λείπει στις θάλασσες με τους παππούδες,
εγώ πάλι έγινα η παράταιρη κουκκίδα ­ και πάλι φοβάμαι και κρύβομαι και δεν
έχω καν συμπληρωματικό χαμόγελο, μονάχα μια τεράστια, ανεξήγητη απειλή να με
πλησιάζει στα σκαλιά.

Ξένη ­ ακόμη μια φορά…