ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Στρατιές προσφύγων στη Σερβία

Στο Βελιγράδι. Γυναίκα πρόσφυγας ετοιμάζει φαγητό στον δρόμο

Η Σερβία αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζει την εντονότερη κρίση προσφύγων στην
Ευρώπη, αλλά κανένας δεν νοιάζεται γι’ αυτό. Οι Δυτικοί ούτε θέλουν ν’
ακούσουν για το ζήτημα και οι σερβικές αρχές έχουν παραδώσει τους πρόσφυγες
στην τοπική αυτοδιοίκηση, που τους βρήκε πρόχειρα καταλύματα σε σχολεία.

Επειδή, όμως, οι τοπικές αρχές της Σερβίας δεν διαθέτουν τα απαραίτητα μέσα
για να αντιμετωπίσουν τη σίτιση των προσφύγων, την έχουν εγκαταλείψει στον
Ερυθρό Σταυρό.

Μια οργάνωση που είναι ήδη υπερφορτωμένη με τη φροντίδα περίπου 500.000 Σέρβων
προσφύγων από την Κροατία και τη Βοσνία και δεν είναι σε θέση να δώσει τίποτα
περισσότερο για το νέο κύμα προσφύγων από το Κοσσυφοπέδιο.

Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες που εγκατέλειψαν το Κοσσυφοπέδιο, χωρίς οι
περισσότεροι να προλάβουν να πάρουν μαζί τους τα απολύτως απαραίτητα, δεν
έχουν τη βοήθεια από τους διεθνείς οργανισμούς. Ούτε υπάρχει κάποια
κινητοποίηση για την περίθαλψη. Είναι δύσκολες εποχές να είσαι Σέρβος. Έστω
και πρόσφυγας. Όλη εκείνη η προσπάθεια για την περίθαλψη των Αλβανόφωνων
προσφύγων χάνει κάθε ανθρωπισμό και πνίγεται σε σκοπιμότητες, βλέποντας την
κατάσταση των Σέρβων προσφύγων που εκδιώχτηκαν από το Κοσσυφοπέδιο, από τον
υποστηριζόμενο πλέον επισήμως από τη Διεθνή Κοινότητα Απελευθερωτικό Στρατό
Κοσσυφοπεδίου. Η πολυδιαφημισμένη «ανθρωπιστική βοήθεια» (και μόνον αυτή) που
διατίθεται από τη Δύση στη Σερβία αργεί να φτάσει.

Έτσι οι πρόσφυγες είναι τυχεροί αν βρουν μια χούφτα ζάχαρη, αλεύρι, λίγο λάδι.
Με τα εφόδια που φτάνουν – δεν φτάνουν για μία εβδομάδα είναι υποχρεωμένοι να
περάσουν έναν μήνα. Έχουν ακούσει ότι έρχεται βοήθεια σε παιδικά ρούχα,
παπούτσια, αλλά περιμένουν…

Υπάρχουν και πιο τυχεροί. Που φιλοξενούνται σε σπίτια φίλων ή συγγενών. Μια
οικογένεια προσφύγων φιλοξενείται σε ένα μικρό χωριό από συγγενείς της. Εκεί
που ζούσαν τέσσερα άτομα, είναι υποχρεωμένα να στριμωχτούν δέκα. Ανάμεσά τους
τρία ανήλικα παιδιά και μία γιαγιά. Πέντε παιδιά μοιράζονται ένα κρεβάτι. Το
οποίο βρέχεται καθημερινά από την ανησυχία, τον φόβο και την ταλαιπωρία που
έχουν τραβήξει τα παιδιά. Κανένας από την οικογένεια δεν εργάζεται μια και οι
βομβαρδισμοί έχουν καταστήσει πολλούς άνεργους, μια και καταστράφηκαν τα
εργοστάσια της περιοχής.

Το μόνο που ξέρουν πολύ καλά οι πρόσφυγες είναι πως το μέλλον τους είναι
εντελώς άγνωστο. Όσο περισσότερο μείνουν μακριά από τα σπίτια τους στο
Κοσσυφοπέδιο ­ που κανένας δεν ξέρει αν δεν έχουν καταστραφεί ­ τόσο
περισσότερο δύσκολο θα είναι να επιστρέψουν.

Το πιθανότερο είναι πως οι πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο θα παραμείνουν μόνιμα
στη Σερβία, όπως οι πρόσφυγες από την Κράινα, την Ανατολική Σλαβονία και τη
Βοσνία. Ένας μόνιμος πονοκέφαλος για τη σερβική οικονομία.