Παρά τις προσπάθειες πνιγόμαστε στα σκουπίδια

Σε… Γεφύρι της Άρτας έχει μετατραπεί η ανακύκλωση στην Ελλαδα. Από
εξαγγελίες προγραμμάτων πάμε καλά, στο μεταξύ, όμως διπλασιάστηκαν τα
απορρίμματα στην Ελλάδα από το 1970 έως σήμερα. Τότε, ήταν δυο εκατομμύρια
τόνοι και τώρα έχουν φτάσει τα τέσσερα εκατομμύρια.

Τα τελευταία έξι χρόνια έχουν δαπανηθεί γύρω στα δύο με δυόμισι δισ. δραχμές
από το ΥΠΕΧΩΔΕ για χρηματοδοτήσεις προγραμμάτων ανακύκλωσης. Όμως πολλά από τα
προγράμματα αυτά, όπως εξηγεί ο χημικός περιβαλλοντολόγος Νίκος Χρυσόγελος,
υπεύθυνος επιστημονικών θεμάτων της Οικολογικης Εταιρείας Ανακύκλωσης, έχουν
πισωγυρίσει εξαιτίας της έλλειψης ολοκληρωμένου σχεδιασμού και νομοθετικής ρύθμισης.

Σε αυτό, που πηγαίνουμε σχετικά καλά, είναι η συγκέντρωση των χαρτοκιβωτίων.
Κι αυτό επειδή υπάρχουν οι… ρακοσυλλέκτες που προμηθεύουν τις βιομηχανίες
που συγκεντρώνουν παλιά χαρτοκιβώτια. Οταν όμως στην Ελλάδα, σε ό,τι αφορά τα
χαρτοκιβώτια ανακυκλώνεται το 40 με 45%, άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα, η
Γερμανία, έχουν φτάσει σε πολύ εντυπωσιακά αποτελέσματα. Εκεί, το αντίστοιχο
ποσοστό ­ με στοιχεία του 1996 ­ φτάνει το 94%. Κι αυτό οφείλεται στο γεγονός
ότι δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη η εθνική και περιφερειακή στρατηγική
διαχείρισης απορριμμάτων.

Διαχείριση

Το 1994 με πρωτοβουλία του ΥΠΕΧΩΔΕ συστήθηκε μια νομοθετική επιτροπή για την
επεξεργασία ενός νομοσχεδίου για την εναλλακτική διαχείριση απορριμμάτων
συσκευασίας κι άλλων προϊόντων. Η επιτροπή ολοκλήρωσε τις εργασίες της τέσσερα
χρόνια αργότερα, τον Μάρτιο του 1998, όμως το νομοσχέδιο δεν έχει κατατεθεί
ακόμη στη Βουλή.

Ομως, όπως λέει ο Νίκος Χρυσόγελος, έπρεπε, σε ό,τι αφορά τη συσκευασία και
απορρίμματα να εναρμονιστούμε με την οδηγία 62/94 της Ε.Ε. από το 1996!
Σύμφωνα με αυτήν την οδηγία έως το 2000 έπρεπε να έχουμε πετύχει την ανάκτηση
του 50 έως 65% των απορριμμάτων συσκευασίας και από αυτά, την ανακύκλωση του
25 έως 45%.

«Εμεις δεν έχουμε ξεκινήσει ακόμη την εφαρμογή της νομοθετικής ρύθμισης, τη
στιγμή που στην Ευρωπαϊκή Ένωση συζητούν τη αναθεώρησή της με βάση την
εμπειρία που απέκτησε κάθε χώρα από το ’94 και μετά» συμπληρώνει.

Από την πλευρά του, ο σύμβουλος του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Κώστας Δοντάς, υποστηρίζει
ότι το νομοσχέδιο πρόκειται να κατατεθεί στη Βουλή έως το τέλος του μήνα, και
έχει διευρυνθεί προκειμενου να περιλαμβάνει κι άλλα προϊόντα, όπως για
παράδειγμα, τα λάστιχα των αυτοκίνητων, τις μπαταρίες και τα ορυκτέλαια.

Ο ίδιος, παραδέχεται πως στην Ελλαδα, υπάρχει μια ιδιομορφία που αφορά τις
χωματερές. Όπως λέει, τα τελευταία 4-5 χρόνια έγινε μεγάλη προσπάθεια για να
λυθεί το πρόβλημα με τις 3.500 ανεξέλεγκτες χωματερές. Πρωτος στόχος είναι η
τελική διάθεση των απορριμμάτων προκείμενου να κλείσουν οι ανεξέλεγκτες
χωματερές και δεύτερος ­ με την κατάλληλη αξιοποίηση των κονδυλιών από το Γ’
ΚΠΣ ­ τα συστήματα ανακύκλωσης και ο περιορισμός των απορριμμάτων τελικής διάθεσης.

Ηδη, όπως εξηγεί, έχει αρχίσει η κατασκευή στα Λιοσια του εργοστάσιου
μηχανικής ανακύκλωσης, ενώ μέσα στο 2.000 θα αρχίσει η κατασκευή και ενός
δεύτερου στον ίδιο χώρο. Τα δυο εργοστάσια θα δέχονται 3.000 τόνους
απορριμμάτων ημερησίως, ενώ το τρίτο εργοστάσιο που θα αρχίσει να
κατασκευάζεται του χρόνου στη Θεσσαλονικη, θα δέχεται 1.000 τόνους
απορριμμάτων ημερησίως.

Η ανακύκλωση

Η ανακύκλωση στην Ελλάδα έκανε τα πρώτα βήματα στα μέσα της δεκαετίας του ’80
με το πιλοτικό πρόγραμμα του Ενιαιου Συνδεσμου Δημων και Κοινοτητων, χωρίς
όμως τα αναμενόμενα αποτελέσματα… Η πρώτη απόπειρα για να αλλάξει η αρνητική
εικόνα έγινε το 1989, με το πρόγραμμα «Πόρτα – Πόρτα» της Οικολογικης
Εταιρείας Ανακυκλωσης. Τα μέλη της μάζευαν χαρτιά και κουτιά αλουμινίου μετά
από τηλεφωνική συνεννόηση με τους ενδιαφερόμενους με ένα μικρό Βαν. Την
τετραετία 90-94 συμμετείχαν στην πρωτοβουλία 100.000 άτομα από την Αττικη.
Παραλληλα εκείνη την περίοδο άρχισαν ξεκίνησαν και προγράμματα στους Δημους,
όπως του Ν. Ψυχικού και σε άλλους με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Στον Πειραιά

Στον Πειραιά. Η ανακύκλωση πρέπει να περιμένει. Η προηγούμενη δημοτική αρχή υποστηρίζει ότι το εργοστάσιο είναι έτοιμο, ενώ η σημερινή έχει αντίθετη άποψη

Στον Πειραιά υπάρχει από το 1998 εργοστάσιο ανακύκλωσης, στην οδό Ρετσίνα. Το
εργοστάσιο όμως δεν λειτούργησε ποτέ… Η προηγούμενη δημοτική αρχή ξόδεψε 170
εκατομμύρια δραχμές από το Ειδικό Αναπτυξιακό Πρόγραμμα για την Τοπική
Αυτοδικοίηση και ισχυρίζεται ότι μπορεί να καλύψει το 40% των αναγκών της
πόλης. Ανακυκλώνει χαρτί, μέταλλο και γυαλί. Το μόνο που χρειάζεται, όπως λέει
ο πρώην δήμαρχος Πειραιά Στελιος Λογοθέτης είναι κάποιος να… ανοίξει το διακόπτη.

Η σημερινή δημοτική αρχή όμως έχει αντίθετη άποψη. Υποστηρίζει, ότι το
εργοστάσιο δεν μπορεί να λειτουργήσει αφού δεν έχει γίνει περιβαλλοντική
μελέτη, ούτε μελέτη για την παραλαβή του έργου, αλλά ούτε οικονομική και
τεχνική που να ανταποκρίνεται στα σημερινά δεδομένα. Ακομη ότι κατασκευάστηκε
χωρίς προηγουμένως ο Δήμος να έχει εξοπλίσει την υπηρεσία καθαριότητας με τον
αναγκαίο εξοπλισμό, όπως είναι για παράδειγμα οι κάδοι.