ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ευγένεια που… σκοτώνει

Σε Αστυνομικό Τμήμα: «Εσείς δεν έχετε χαρτόσημα;» ρωτάω τον αγέλαστο
αστυνομικό (απλώς για να δω αν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι με είχαν στείλει σε
περίπτερο να αγοράσω). «Αφού μου τελείωσαν τι θες να κάνω, να πάω να κόψω τον
λαιμό μου να βρω;» μου ήρθε αποστομωτική η απάντηση του οργάνου και βεβαίως
κόπηκε κάθε περίπτωση συζήτησης. Πήρα το χαρτί με το γνήσιο της υπογραφής και
έφυγα με ένα αναπάντητο ευχαριστώ.

Σε ξενοδοχείο στις Σπέτσες: «Μπορώ να πάρω δύο καφέδες και μία πορτοκαλάδα στο
δωμάτιο;» ρωτάει η αγουροξυπνημένη φίλη (εκτός του ωραρίου του πρωινού). Και
παίρνει την απάντηση που της αξίζει από τη σερβιτόρα: «Αυτή τη δουλειά θα
κάνουμε όλη μέρα;». Η παρέμβαση της υπαλλήλου της ρεσεψιόν, «ξενοδοχείο
είμαστε, αυτή είναι η δουλειά μας», δίνει μια λύση. Οι καφέδες και η
πορτοκαλάδα έρχονται και η φίλη μου αποκτά ικανότητες ζογκλέρ για να τα
ανεβάσει στο δωμάτιο. Γιατί, σιγά μην της έδινε δισκάκι για να τα μεταφέρει.
Για νερό δε, ούτε λόγος.

«Και πού είναι το περίεργο;» θα μου έλεγε κάποιος πιο προσγειωμένος, πριν
αρχίσει να μου αραδιάζει τι του συνέβη όταν πήγε στην Εφορία, όταν ζήτησε
πληροφορίες σε κάποιο νοσοκομείο, όταν μπήκε σε μοδάτο μαγαζί για να ψωνίσει.
Και πάλι όμως. Δύο περιστατικά της περήφανης ελληνικής αγένειας μέσα σε ένα
διήμερο μού πέφτουν πολλά και βαριά.