«Βalthazar» ανακαινισμένο

Ήθελα πολύ να δοκιμάσω το δοξασμένο Balthazar, αυτό το μυθικό παλάτι πίσω
από το Παναθηναϊκό που άφησε ιστορία στη δεκαετία του ’80 και κατόπιν έχασε
την αίγλη του, καθώς άρχισαν να ανοίγουν όλα τα σημερινά «ιν» στέκια. Τώρα
έφαγε μία γερή δόση αδρεναλίνης στον εξωτερικό του χώρο μαζεύοντας,
ξαναμαζεύοντας τους ξέμπαρκους γιάπηδες για τις καλοκαιρινές νύχτες στην
Αθήνα. Μόνο η αυλή έχει ανοίξει προς το παρόν και λειτουργεί σε δύο τμήματα,
ένα πιο απλό και πιο φθηνό, κάτι σαν μπαρ-εστιατόριο δηλαδή, και ένα γκουρμέ,
με τιμές τουλάχιστον 20% πιο φουσκωμένες. Την κουζίνα κυβερνά ο νεαρός
Χριστόφορος Πεσκιάς.

Είχα δοκιμάσει λίγα από το μενού του κ. Πεσκιά ένα μεσημέρι πριν από δύο μήνες
στο «Rock & Roll», όπου δουλεύει τον χειμώνα. (Οι ίδιοι άνθρωποι έχουν και
τα δύο μαγαζιά). Τα λίγα που είδα τότε ήταν ωραία και νόστιμα. Επρόκειτο για
ένα φιλέτο ταύρου με άγρια μανιτάρια, μια σαλάτα με χαλούμι στη σχάρα και δύο
πρωτότυπα γλυκά ­ ένα New Age Ναπολεόν με κρεμ αγκλέζ και ένα κέικ από
φιστίκια σερβιρισμένο με μους από χαλβά. Ήταν τα προϊόντα ενός μάγειρα με
φαντασία σίγουρα, απλώς τότε δεν ήταν σίγουρο μέχρι πού θα έφτανε. Τώρα,
παρόλο που μόλις άνοιξε, έχω μια καλύτερη εικόνα και του ιδίου αλλά και του μαγαζιού.

Η εμπειρία του «Balthazar» άρχισε λίγο στραβά. Καθώς μπαίναμε κάποιος
προσπάθησε να παρκάρει την μοτοσυκλέτα του παραδίπλα. Οι λακέδες της πόρτας
τον απέπεμψαν και όταν ο φουκαράς προσπάθησε να δικαιολογηθεί ότι ήταν χρόνια
πελάτης, αυτοί τον χλεύασαν λέγοντάς του με ύφος «Ναι, αλλά το μαγαζί είναι
καινούργιο». Το θεώρησα κακό σημάδι.

Εμείς είχαμε κλείσει στο «γκουρμέ» κομμάτι του «Balthazar». Αρχίσαμε τις
δοκιμές μας με διάφορα ορεκτικά. Όλων μας το ενδιαφέρον έπεσε στη
μελιτζανοσαλάτα με σορμπέ από τομάτα, που ακόμα δεν μπορώ να αποφασίσω εάν μου
άρεσε ή όχι. Η μελιτζάνα ήταν ψιλοκομμένη και τραγανή με μια ελαφριά γεύση από
ταχίνι. Μου άρεσε όμως το σορμπέ και το πώς ταίριαζε με τη σάλτσα από
γιαούρτι, απλώς δεν ξέρω εάν πήγαινε με την ίδια τη μελιτζανοσαλάτα. Κατόπιν
ήλθε μια τερίνα από διάφορα καπνιστά ψάρια. Ήταν μια όμορφη παρουσία, αλλά
λίγο αλμυρή και δεν μπορούσες να διακρίνεις την ιδιαίτερη γεύση του κάθε
ψαριού. Μόνο ο σολομός υπερείχε. Οι ταλιατέλες με φακές και με έντονη γεύση
από δυόσμο ήταν λίγο στεγνές. Για μένα, όμως, το πρόβλημα δεν ήταν τόσο με το
ίδιο το πιάτο όσο με τη θέση του στο «γκουρμέ» κομμάτι του εστιατορίου. Ήταν
εκτός θέματος σε σχέση με τα υπόλοιπα και λίγο πεζό. Τέλος, δοκιμάσαμε κάτι
που υποσχόταν πολλά αλλά δεν ήταν παρά μία σκέτη απογοήτευση ­ φάβα με χταπόδι
και λάδι από τρούφα. Το χταπόδι ήταν σκληρό και εκτός αυτού, κατά τη γνώμη
μου, το τρουφέλαιο δεν κολλούσε πουθενά και χάλαγε όλα τα άλλα, αφήνοντας μια
επίγευση σαν φωταέριο στο στόμα.

Τα κυρίως πιάτα που δοκιμάσαμε ήταν γενικώς καλά. Το ριζότο με μελάνι σουπιάς
ήταν νόστιμο. Ο ξιφίας με φρέσκα φασολάκια και μια ελαφρώς γλυκίζουμα σάλτσα
ήταν καλά μαγειρεμένος και μεγάλο κομμάτι. Το μαγιάτικο (τονοειδές) με
πλιγούρι ήταν μια χαρά, αν και μου κάνει εντύπωση πώς μπορούν να έχουν συνεχώς
στο μενού μαγιάτικο το οποίο είναι καθαρά εποχικό και σπάνιο ψάρι.

Δοκιμάσαμε ορισμένα από τα γλυκά και απ’ αυτά μάς άρεσαν περισσότερο απ’ όλα
τα σπιτικά σορμπέ. Το Ναπολεόν ήταν επίσης καλό και καλοπαρουσιασμένο. Όσον
αφορά το μπράουνι, ήταν πλούσιο, αλλά όχι τόσο αυθεντικό.

Το «Balthazar» ανακαινισμένο δεν θυμίζει τίποτε από τα παλιά, αλλά αυτό ήταν
κάτι αναμενόμενο. Είναι ένα ιστορικό μαγαζί με όνομα που «γράφει». Απευθύνεται
όμως σε ανθρώπους που θέλουν να επιδειχθούν παρά να γευθούν και που θέλουν
μάταια να πείσουν τον εαυτό τους φεύγοντας ότι διασκέδασαν (επειδή τα
ακούμπησαν χοντρά). Νευρίασα με το απελπιστικά αργό σέρβις. Όσον αφορά την
κουζίνα, πιστεύω ότι ο κ. Πεσκιάς έχει ιδέες και μια καλή βάση στη μαγειρική
και επιτέλους βρήκε μια βιτρίνα όπου μπορεί να αποδείξει το ταλέντο του.
Ελπίζω απλώς να έχει τη σοφία να μην παρασυρθεί από την ελαφρότητα και τα
φρου-φρου που πουλάει το μαγαζί. Θα δείξει…

«Balthazar», Τσόχα 27 & Βουρνάζου, Αθήνα. Τηλ.: 6441.215.