ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τίποτα δεν πάει χαμένο

Ο λόγος της είναι εξομολογητικός και ειλικρινής. Την ώρα που μου μιλάει
ψιθυρίζει σα να είναι ένοχη, σα να πρόκειται να τιμωρηθεί γι’ αυτά που λέει,
για τις αποκαλύψεις της. Όμως, από την άλλη, θέλει να μιλήσει κάπου, να βγάλει
τον φόβο από μέσα της, να μπορεί κάποτε να πει, «όταν και αν» έρθει η ώρα της
αποκάλυψης και της τιμωρίας, πως «εκείνη, ναι μίλησε».

Ποια είναι λοιπόν η ιστορία μιας 50χρονης εργάτριας ενός εργοστασίου
επεξεργασίας ντομάτας κάπου στην ελληνική επικράτεια, σε περιοχή που έχει
πληγεί σφόδρα από την ανεργία κι έχει δει αρκετές φορές το κλασικό έργο: «Ο
επιτήδειος επιχειρηματίας κήρυξε πτώχευση κι έφυγε, αφού απομύζησε τους
πάντες, δίνοντας ορισμένα ψίχουλα για να κλείσει τα στόματα, για να απολαύσει
τα κέρδη, βάζοντας λουκέτο στο εργοστάσιο».

«Διοξίνες; Δεν ξέρω τι είναι. Όμως, τι κάνουμε εμείς; Επειδή η παραγωγή δεν
φτάνει και οι ντόπιες ντομάτες είναι ακριβές, παίρνουν και από γειτονικές
χώρες. Φτάνει η ντομάτα σε ξύλινα βαρέλια, τα ανοίγουμε κι έχει μέσα έναν
πολτό με σκουλήκια! Ο πολτός με τα σκουλήκια πηγαίνει ξανά για βράσιμο,
συσκευάζεται με ωραία χρώματα και βγαίνει στην αγορά. Αλλά τι μας νοιάζει;
Πάει για εξαγωγή το μεγαλύτερο κομμάτι. Τι άλλο κάνουμε; “Ξύνουμε” τις
ημερομηνίες λήξης στα ληγμένα και ξαναβγαίνουν στην αγορά. Μην ανησυχείς,
τίποτα δεν πάει χαμένο».

Κανείς δεν μπορεί να καταγγείλει. Γιατί κι αν το κάνει, τι θα αλλάξει; Ίσα ίσα
που θα βρει μεγαλύτερη ανεργία τον τόπο, όπου έχει καταντήσει το μεγαλύτερο
ρουσφέτι να είναι μία θέση εργάτη στο εν λόγω εργοστάσιο. «Τόσοι άνθρωποι
τρώνε ψωμί. Ε… ας είναι και η τομάτα μουχλιασμένη. Έπαθε κανείς τίποτα;».