ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Κράτα… κάβα!»

­ «Επειδή το εκκλησάκι είναι ενορία και όχι παρεκκλήσι, αλλά οι πλούσιοι
κάτοικοι της περιοχής… δεν πληρώνουν, γι’ αυτό κι εμείς αποφασίσαμε να
βάλουμε ταρίφα». Μάλιστα, κύριε κουμπάρε.

­ «Και πόσο είναι;», ψέλλισε ήδη θορυβημένος από την εισαγωγή του
αποφασισμένου ιερέα ο πρωτάρης κουμπάρος και καλός μου φίλος.

­ «50.000 δραχμές, με απόδειξη».

Παρ’ ότι είχε προετοιμαστεί για το χειρότερο, το σφίξιμο των χειλιών και μια
γκριμάτσα αποδοκιμασίας, τον πρόδωσε.

«Και μ’ αυτά είμαστε καλυμμένοι πάτερ;», τον ρώτησε.

«Ναι, ναι βεβαίως, όλα», τον καθησύχασε ο εκπρόσωπος του Θεού σε αυτή τη γωνιά
της Αττικής.

Από τη μια η «πενηντάρα» και από την άλλη… Το δίλημμα που η λογική του
εκείνη τη στιγμή έπρεπε να επεξεργαστεί ήταν εκεί μπροστά του. Και γρήγορα.
Δεν υπήρχε χρόνος. Στο προαυλίου του σεμνού, πάλλευκου και γραφικού ναού οι
καλεσμένοι είχαν από ώρα καταλάβει κάθε τετραγωνάκι σκιάς των φουντωτών
πεύκων. Ο φίλος του, με την ανθοδέσμη στο χέρι, χαμογελούσε σαν αγγελούδι από
ευτυχία και από στιγμή σε στιγμή έφτανε η νύφη! Α, όχι, δεν παίζεις μ’ αυτά τα
πράγματα. Τι να κάνει τώρα; Να τσακωθεί με τον παπά που του ζητάει πενήντα
χιλιάρικα και να πάει με «χαλασμένη» διάθεση να παντρέψει το ζευγάρι; Κι αν το
έκανε, τι θα πετύχαινε; Ε, το πολύ πολύ να γλίτωνε κανένα πεντοχίλιαρο. Και
φαντάσου μετά να τον λοξοκοιτάζει χολωμένος ο παπάς κατά τη διάρκεια του
μυστηρίου (μισή ώρα είναι αυτή, δεν είναι ένα λεπτό)… Αλλά το χειρότερο, ο
εφιάλτης θα ήταν άλλος! Φαντάσου να το «σφύριζε» ο παπάς ή αυτή η κυρία που
κάθεται σιωπηλή και σεμνή δίπλα του και να τον έκαναν «ρόμπα» στους φίλους
του. Ναι, ναι, αυτά τα πράγματα δεν τα ρισκάρει κανείς. Κι έβαλε το χέρι στην τσέπη.

Τριάντα λεπτά μετά ήρθε η χαριστική βολή:

­ «Μα, μάζευα τόση ώρα τα ρύζια στο πάτωμα και άνοιξα κι ένα… μπουκάλι
κρασί, δεν θα με πληρώσετε;», άκουσε την ήσυχη κυρία να λέει στους
εμβρόντητους νεόνυμφους που νωρίτερα είχαν καταπιεί τις τρεις γουλιές, όπως
επιτάσσει το τελετουργικό. Αλλά το άκουσε και κάποιος από τους καλεσμένους, ο
οποίος πέταξε την ατάκα της βραδιάς στη νύφη: «Κράτα… κάβα!».