[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αυτό που σε μας, τους απέξω, φαντάζει ιδανικό, για τους δικαστές πρέπει να
είναι μαρτύριο. Εξοικειωμένοι με τα επεισόδια που δημιουργούνται στις αίθουσες
των κακουργιοδικείων ­ όσο κι αν τρομάζουν τους υπόλοιπους ­ δεν μπορεί να μη
νιώθουν αμήχανα, όταν ακούν τους συγγενείς του θύματος να υπερασπίζονται τον
φερόμενο ως δράστη.

Η ησυχία στην αίθουσα βοηθάει στην ήρεμη διεξαγωγή της δίκης, αλλά δεν
ταιριάζει καθόλου στη φύση των εγκλημάτων που εκδικάζονται. Φόνοι, βιασμοί,
βασανιστήρια… Αν δεν ακουστεί μια φωνή, μια κατάρα, αν δεν αποπειραθεί
κάποιος να λιντσάρει τον κατηγορούμενο, κάτι δεν πάει καλά. Αυτό το νιώθουν οι
δικαστές πιο πολύ από τον καθένα. Και υποπτεύονται. Και ψάχνουν να βρουν τι
κρύβεται κάτω από το κατηγορητήριο που καλούνται να τεκμηριώσουν.

Πώς στη δίκη του φοιτητή, που αντιμετώπιζε τη βαριά κατηγορία της δολοφονίας
της αγαπημένης του, δεν κατάλαβαν τίποτε; Η πρωτοφανής στάση των γονιών τής
κοπέλας δεν τους προκάλεσε ανησυχία; Η επιμονή τους να στηρίζουν τον νεαρό, να
αρνούνται να δουν στο πρόσωπό του τον δολοφόνο της κόρης τους, να τον
αποκαλούν παιδί τους, να μην επηρεάζονται καν από τη δικογραφία που είχε
σχηματιστεί εναντίον του, δεν «μίλησε» στο ένστικτό τους; Η, τουλάχιστον, στην
πείρα τους; Πότε ξαναείδαν γονείς να μη θέλουν την τιμωρία του δολοφόνου του
παιδιού τους;

Και όμως… Τίποτε από όλα αυτά δεν τους μετακίνησε από τη θέση που… όφειλαν
να πάρουν, από σεβασμό και μόνο στη δουλειά προανακριτικών και ανακριτικών
οργάνων. Τα οποία αβίαστα κατέληξαν στο συμπέρασμα ­ χωρίς αποτυπώματα, χωρίς
άλλα στοιχεία ­ πως ο δράστης του εγκλήματος ήταν ο άνθρωπος που είχε χρόνια
δεσμό με την κοπέλα. Ο άνθρωπος που είχε μείνει στο σπίτι της το προτελευταίο
βράδυ. Ο άνθρωπος που την αναζήτησε όταν ανησύχησε από την εξαφάνισή της.

Και αν οι πονεμένοι γονείς φώναζαν πως ο θάνατος της κόρης τους μπορεί να
προκλήθηκε από κρίση επιληψίας, κανείς δεν τους άκουγε.

Οι δικαστές όχι μόνο γνώριζαν τον δράστη, ήξεραν κιόλας πως διέπραξε το
έγκλημα σε βρασμό ψυχικής ορμής!