Η Βοσνία ήταν πρόβα για το Κόσοβο

Κάτι δεν πήγαινε καλά, από τον καιρό του πολέμου στη Βοσνία. Εκείνα που μας
έλεγαν έμοιαζαν πάρα πολύ απλά (ή μήπως ήταν πάρα πολύ πολύπλοκα;). Οι
κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης μας διαβεβαίωναν πως ο πόλεμος στη
Γιουγκοσλαβία ήταν πάρα πολύ απλός. Πως για όλα έφταιγαν οι Σέρβοι εισβολείς
και πως οι μεγάλες δυνάμεις κατελήφθησαν εξαπίνης.

Η Βοσνία έδειξε στους ΝΑΤΟϊκούς τον δρόμο για το Κοσσυφοπέδιο. Στο βιβλίο του «Το παιχνίδι του ψεύδους: Οι μεγάλες δυνάμεις, η Γιουγκοσλαβία και οι προσεχείς πόλεμοι», ο Βέλγος δημοσιογράφος Μισέλ Κολόν προαναγγέλλει τους πολέμους που θα έρθουν

Ακατανόητο; Μόνο αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς την επίσημη εκδοχή των δυτικών
μέσων ενημέρωσης. Γιατί οι πόλεμοι δεν αρχίζουν με τις βόμβες, αλλά με τα
ψέματα. Αυτά τα ψέματα ξεσκεπάζει το βιβλίο του Μισέλ Κολόν «Το παιχνίδι του
ψεύδους: Οι μεγάλες δυνάμεις, η Γιουγκοσλαβία και οι προσεχείς πόλεμοι» (εκδ.
ΕΡΟ) που αποσπάσματά του δημοσιεύουν από σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ».

Δημοσιογράφος στο εβδομαδιαίο βελγικό περιοδικό «Solidaire», ο Κολόν εξηγεί
στο βιβλίο του πώς η Γιουγκοσλαβία χρησιμοποιήθηκε σαν εργαστήριο, όπως
ομολόγησε ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Χαβιέρ Σολάνα: «Η εμπειρία της Βοσνίας
μπορεί να χρησιμεύσει ως μοντέλο για μελλοντικές επιχειρήσεις της Συμμαχίας».

Γι’ αυτό αυτός ο πόλεμος μας αφορά όλους. Κατά κάποιον τρόπο, είμαστε όλοι
Γιουγκοσλάβοι. Και δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να καταλάβουμε, ποτέ πολύ αργά
για να υπερασπίσουμε την ειρήνη.

Η εκστρατεία του ψεύδους

Με τη δαιμονοποίηση των εχθρών και την αγιοποίηση των συμμάχων, τα δυτικά μέσα
ενημέρωσης εμποδίζουν την κοινή γνώμη να κατανοήσει τους αληθινούς
οικονομικούς και στρατηγικούς στόχους του πολέμου.

Η παραπλανητική εκστρατεία τους στη Βοσνία περιλάμβανε έξι στάδια, που τα
ξαναείδαμε στο Κοσσυφοπέδιο:

1) ο μύθος των εισβολέων,

2) τα εγκλήματα των «φίλων» μένουν κρυφά,

3) σκηνικό στο Σαράγεβο,

4) παραποίηση των γεγονότων,

5) δαιμονοποίηση ενός ολόκληρου λαού και

6) σιωπή για ένα καθεστώς που σκότωνε τους υπηκόους του.

Για να επιβάλουν τον μύθο των εισβολέων, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης
χρησιμοποίησαν στη διάρκεια του πολέμου στη Βοσνία μια παραπλανητική γλώσσα.
Μολονότι ζούσαν εκεί από αιώνες Μουσουλμάνοι (43%), Σέρβοι (31%) και Κροάτες
(17%), τα δυτικά μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιούσαν τον όρο «Βόσνιοι» μόνο για
τους Μουσουλμάνους και το καθεστώς του Ιζετμπέκοβιτς.

Αντίθετα, τους Σέρβους της Βοσνίας δεν τους έλεγαν ποτέ «Βόσνιους» αλλά απλώς
Σέρβους.

Έτσι καθοδηγούσαν την κοινή γνώμη να πιστέψει πως επρόκειτο για ένα εξωτερικό,
ξένο στοιχείο, που είχε έρθει από τη Σερβία και που συνεπώς ήταν νόμιμη η
εκδίωξή του.

Τα εγκλήματα των συμμάχων

Το δεύτερο ψέμα ήταν η απόκρυψη των εγκλημάτων των συμμάχων. Παράδειγμα: τον
Ιανουάριο του 1993, δύο υπουργοί της βοσνιακής κυβέρνησης σκοτώθηκαν στο
Σαράγεβο. Ο ένας ήταν Μουσουλμάνος που σκοτώθηκε από Σέρβο. Μπήκε στα
πρωτοσέλιδα. Ο άλλος ήταν Κροάτης και σκοτώθηκε από Μουσουλμάνους.

Ο θάνατός του τυλίχτηκε από σιωπή. Η «Λε Μοντ» αφιέρωσε ένα μεγάλο άρθρο για
τον έναν, ενώ για τον άλλο δεν έγραψε τίποτα. Το ίδιο και η «Λιμπερασιόν».

Η πολιορκία του Σαράγεβο έπαιξε μεγάλο ρόλο στη δυτική προπαγάνδα, για να
περάσει το στερεότυπο: «Οι κακοί Σέρβοι, οι ξένοι εισβολείς που πολιορκούν και
καταδικάζουν την πόλη στην πείνα».

Έτσι, οι Μουσουλμάνοι πολιτοφύλακες του Ιζετμπέκοβιτς, που τους περισσότερους
τους είχε απελευθερώσει από τις φυλακές, μπορούσαν να δρουν ανενόχλητοι ακόμη
και εναντίον του μουσουλμανικού πληθυσμού.

Στην πραγματικότητα, το Σαράγεβο ήταν μια διαιρεμένη πόλη που είχε και
σερβικές συνοικίες και που βομβαρδίζονταν και αυτές από τους Μουσουλμάνους.

Δαιμονοποίηση

Το τέταρτο εργαλείο των δυτικών μέσων ενημέρωσης ήταν η παραποίηση των
γεγονότων. Με τη συστηματική και αυθαίρετη διόγκωση του αριθμού των θυμάτων
προσπάθησαν να δαιμονοποιήσουν τους Σέρβους.

Ήταν μια τακτική που είχε ξαναδοκιμαστεί στο Βιετνάμ, τη Ρουμανία, το Ιράκ και
που ξαναεφαρμόστηκε τώρα στο Κοσσυφοπέδιο.

Κάθε φορά που διαπράττονται ωμότητες, τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης
κατηγορούν συλλήβδην τους «Σέρβους». Στην πραγματικότητα, δεν πρόκειται για
όλους τους Σέρβους, αλλά για κάποια ακραία εθνικιστικά στοιχεία.

Αντί λοιπόν να χρησιμοποιήσουν τον όρο «εξτρεμιστές Σέρβοι» ή «εθνικιστές»
(τσέτνικ), γενικεύουν μιλώντας για όλους τους Σέρβους. Γιατί; Για να
δικαιώσουν το εμπάργκο και τους βομβαρδισμούς εναντίον ενός λαού που σηκώνει
κεφάλι κατά της νέας παγκόσμιας τάξης.

Μουσουλμάνοι

Τι έκαναν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης όταν ο Ιζετμπέκοβιτς σκότωνε τον ίδιο τον
λαό του; Ο βομβαρδισμός αμάχων σε αρτοποιείο του Σαράγεβο (27 Μαΐου), στη
διάρκεια της επίσκεψης του Ντάγκλας Χερντ (17 Ιουλίου), η έκρηξη στο
νεκροταφείο (4 Αυγούστου) και ο φόνος ενός παραγωγού του καναλιού ABC (13
Αυγούστου) «πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τον ΟΗΕ από τους ίδιους τους
Μουσουλμάνους, για να οξύνουν την κατάσταση», αναφέρεται σε έκθεση της
αμερικανικής Βουλής, την 1η Σεπτεμβρίου 1992.

Καλά και κακά θύματα

Γιατί μια σφαγή μπορεί να χαρακτηρίζεται «γενοκτονία» και μια άλλη να πνίγεται
στη σιωπή;

Επειδή από τη μια μεριά υπάρχουν «καλά» θύματα, για τα οποία όλοι μιλούν και
ξαναμιλούν και στην ανάγκη τα εφευρίσκουν. Και από την άλλη, τα «κακά» θύματα
καταδικάζονται στη σιωπή.

Γιατί, ας πούμε, όταν οι Αρχές της βοσνιακής πόλης Μποζάνσκι Μπροντ κάλεσαν
τους Δυτικούς δημοσιογράφους να επισκεφθούν έναν μαζικό τάφο, δεν φάνηκε
κανείς; Επειδή τα θύματα ήταν Σέρβοι.

Σφαγή

Όταν το βοσνιακό περιοδικό «Ντάνι» έγραφε «φεύγοντας οι Σέρβοι μετά τη λύση
της πολιορκίας του Γκόραζντε, στις 27 Αυγούστου 1994, εκατοντάδες άμαχοι από
αυτούς επιβιβάστηκαν σε λεωφορεία και φορτηγά και κοντά στο χωριό Κουκαβίτσα
300 βρήκαν τον θάνατο, όταν τους επιτέθηκαν Μουσουλμάνοι», τα δυτικά μέσα
ενημέρωσης δεν είπαν ούτε λέξη. Τα θύματα δεν είχαν τη σωστή ταυτότητα.