ΔΡΟΜΟΙ

Ο άγνωστος…

… Πίτερ Νόρτον έγινε πασίγνωστος προστατεύοντας την ιδιωτική ζωή ενός
ανθρώπου που δεν γνώριζε καθόλου και που ίσως δεν θα γνωρίσει ποτέ. Λίγα
πράγματα ήταν γνωστά για τον Πίτερ Νόρτον, ίσως γιατί είναι και αυτός ένας από
εκείνους τους ανθρώπους που εκτιμούν την αξία της ιδιωτικής ζωής. Ο κύριος
Νόρτον έγινε ξαφνικά πασίγνωστος, την περασμένη Τρίτη, επειδή θέλησε να
σεβαστεί το δικαίωμα ενός ανθρώπου να ζει απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο.
(Και πλήρωσε γι’ αυτό.) Ο μοναχικός άνθρωπος είναι ο Τζ. Ντ. Σάλινγκερ. Στα
ογδόντα του χρόνια, ο συγγραφέας του «Φύλακα στη σίκαλη» και του «Φράνι και
Ζούι» δεν έχει εκδώσει ούτε λέξη από το 1965 και ζει από τότε μακριά από τον
κόσμο, στο σπίτι του στο Νιου Χαμσάιρ. Δεν βλέπει κανένα, δεν τηλεφωνεί σε
κανένα, δεν μιλάει σε κανένα.

Μαύρη μέρα…

… ξημέρωσε η περασμένη Τρίτη για τον Σάλινγκερ, καθώς συλλέκτες και
δημοσιογράφοι σπρώχνονταν στο δημοπρατήριο του Σόθμπις, στη Νέα Υόρκη, οι μεν
για να αγοράσουν και οι δε για να βεβηλώσουν ένα κομμάτι από τον εαυτό του:
μία από τις συντρόφους της ζωής του, η Τζόις Μέιναρντ, είχε βγάλει στο σφυρί
τις ερωτικές επιστολές που της είχε γράψει το 1972 και το 1973, όταν οι δυο
τους είχαν μια παθιασμένη ερωτική σχέση. Η πρώτη επιστολή γράφτηκε στις 25
Απριλίου 1972, όταν ο Σάλινγκερ απάντησε σε άρθρο που είχε γράψει η Τζόις σε
ένα περιοδικό, στο οποίο σύγκρινε τον εαυτό της με τον Χόλντεν Κόλφιλντ του
«Φύλακα στη σίκαλη». Σε εκείνη την επιστολή εξυμνεί το γράψιμό της και της
εξομολογείται τις σκέψεις του «με άκρα μυστικότητα». Με τον καιρό, η
αλληλογραφία τους έγινε πιο έντονη και πιο προσωπική, ώσπου η Τζόις πήγε και
έζησε κοντά του. Η τελευταία επιστολή γράφτηκε στις 17 Αυγούστου 1973, μετά το
χωρισμό τους. Από τότε, ο Σάλινγκερ έσπασε τη σιωπή του μόνο μια φορά, για να
πει πως «τα γράμματα ήταν για εκείνα τα δυο μάτια και μονάχα γι’ αυτά».

Πριν καλά-καλά…

… αντηχήσει για τρίτη φορά ο κρότος από το σφυρί του δημοπράτη, οι
επιστολές του Σάλινγκερ(φωτ.) είχαν κιόλας αγοραστεί έναντι 156.500 δολαρίων.
Το όνομα του αγοραστή δεν έμεινε για πολύ κρυφό, ούτε και οι προθέσεις του.
Ήταν μια περίπτωση «επιστροφής στον αποστολέα». Ο κύριος Νόρτον θα διαθέσει
τις επιστολές όπως επιθυμεί ο Σάλινγκερ: αν τις ζητήσει, θα του τις
επιστρέψει, αν όχι, θα τις κλειδώσει σε ένα κουτί ή θα τις κάψει. Μα δεν θα
τις παραδώσει ποτέ στη δημοσιότητα. Και ας ξόδεψε για να τις αγοράσει όσα είχε
κερδίσει από την πώληση της επιχείρησής του (κομπιούτερ).

Ο κύριος Νόρτον…

… έκανε μια καλή πράξη και η ιστορία πήρε ένα καλό τέλος: ο
συγγραφέας μπορεί να πάρει τις επιστολές του, η Τζόις τα χρήματα που λέει ότι
χρειάζεται για το σχολείο των παιδιών της. Και ο Σάλινγκερ να συνεχίσει να ζει
τυλιγμένος στη σιωπή του.