ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τσαρλατάνοι στα όνειρά μας

Η Μαριέττα μας το ‘χε πει, εδώ και χρόνια, σ’ εκείνη τη σύναξη στη Χίο: Κάθε
άνθρωπος σού δείχνει τι μπορείς να περιμένεις απ’ αυτόν από την πρώτη στιγμή
που τον γνωρίζεις. Αν εσύ δεν θέλεις να δεις ή να ακούσεις, τότε το πρόβλημα
είναι δικό σου.

Δικό μας πρόβλημα είναι, λοιπόν, οι φίλοι που μας απογοητεύουν, οι αγάπες που
μας προδίδουν, οι σύντροφοι που μας εγκαταλείπουν κι αλλάζουν ζωή, οι «ήρωες»
που ξεφτάνε. Όλοι είναι ένα… λάθος προσοχής, ένα στιγμιαίο (ή και…
διαρκές) έγκλημα κατά του εαυτού μας, που δεν τον προστατεύουμε όσο θα έπρεπε
και όσο του οφείλουμε.

Το παιχνίδι παίζεται τόσο συχνά γύρω μας, δίπλα μας, που κάθε φορά που
επαναλαμβάνω αυτή τη διαπίστωση, όλοι την αναγνωρίζουν σαν δική τους. Όλοι την
αναγνωρίζουμε σαν δική μας, αλλά όλοι είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε το απίθανο,
να ελπίσουμε στο ανέλπιστο, να αφήσουμε τον εαυτό μας να ξεγελαστεί από ένα
«παραμύθι». Καθώς λέει ο Ρίτσαρντ Νας στον «Βροχοποιό», «έρχονται στιγμές που
ο καθένας μπορεί να πιστέψει ακόμη και σε έναν τσαρλατάνο». Και καλά αν είναι
μόνο κάποιες στιγμές. Αλλά αν αυτό το «παραμύθι» διαρκεί πολύ και είναι
περισσότερες οι στιγμές που αφήνουμε τον κάθε «τσαρλατάνο» να εξαργυρώσει τα
συναισθήματά μας, τα όνειρά μας, τις ελπίδες μας;

Πενήντα δύο χαρτιά έχει η τράπουλα. Αυτά είναι όλα. Αν ξέραμε και τα παιχνίδια
της ώστε να μην τα περιμένουμε όλα από τον τζόκερ…