[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Όλα θυμίζουν, τελικώς, το σκηνικό του 1996. Τότε, δύο εβδομάδες πριν από τις
βουλευτικές εκλογές, ο Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης μετέβαλε την προεκλογική
τακτική του. Εμφανίσθηκε περισσότερο σκληρός στις ομιλίες του απέναντι στην
αξιωματική αντιπολίτευση. Επιστράτευσε το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι
σημαίνει Δεξιά». Μίλησε πολλές φορές για το έργο του «μεγάλου ηγέτη Ανδρέα
Παπανδρέου». Και πολύ συχνά έκανε αναφορά στις «προοδευτικές δυνάμεις» που
παλεύουν με τη συντήρηση της Ν.Δ. Παράλληλα, έκανε λίγες μέρες πριν από τις
εκλογές ­ με αποτέλεσμα να προκαλέσει και την αντίδραση του ΣΥΝ ­ ανοίγματα
στην Αριστερά, αφήνοντας μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποιων συνεργασιών στο μέλλον.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι το τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα, που κατέγραψε μία
ποσοστιαία αλλά και απόλυτη πτώση του ΠΑΣΟΚ, καθώς και η απόσταση των τριών
μονάδων από τη Ν.Δ., οδήγησαν τον Πρωθυπουργό στο συμπέρασμα ότι και η επόμενη
εκλογική μάχη των προσεχών βουλευτικών εκλογών θα πρέπει να δοθεί με τον
απαραίτητο «φωτισμό» των διαχωριστικών γραμμών ανάμεσα στα κόμματα.

Γι’ αυτό και στη Μητρόπολη, στο μνημόσυνο του Ανδρέα Παπανδρέου, εστίασε όλη
την ομιλία του σ’ αυτή τη λογική. Υποστήριξε ότι οι θετικές μεταβολές και οι
αλλαγές στην Ελλάδα έγιναν όταν στην εξουσία ήταν οι προοδευτικές δυνάμεις και
όχι η Δεξιά. Και κυρίως επιχείρησε να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές των
ανθρώπων που έχουν ταλαιπωρηθεί στο παρελθόν από τη Δεξιά.

Ωστόσο, το πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ παραμένει. Δεν αρκεί να τονίζει κανείς
διαχωριστικές γραμμές, που είναι ή ανύπαρκτες ή δεν τις διακρίνει ο πολίτης.
Εκείνο που ίσως προέχει για κάποιον είναι να πείσει με την πολιτική του, μήπως
και επανακάμψουν ψηφοφόροι που… άλλαξαν κάλπη. Αλλά το μήνυμα των
ευρωεκλογών και των δημοτικών εκλογών είναι σαφές: αλλαγή πολιτικής. Και το
ερώτημα που τίθεται είναι: Υπάρχει η θέληση και η δύναμη; Με τον καιρό αυτό θα
φανεί. Κυριακή, κοντή γιορτή…