ΔΡΟΜΟΙ

… μια αυτοκρατορία του Κακού. Ο πόλεμός μας στο Κοσσυφοπέδιο είναι το
τελευταίο κεφάλαιο σε έναν αιώνα αμερικανικού ιμπεριαλισμού, που περιλαμβάνει
το Βιετνάμ, τον πόλεμο στον Περσικό και τους επαίσχυντους κρυφούς πολέμους μας
στην Κεντρική Αμερική». Δεν είναι λόγια του Τομ Χέιντεν, ούτε κανενός άλλου
ειρηνιστή. Τα είπε ο Τόμας Φλέμινγκ, διευθυντής του συντηρητικού ­ για την
ακρίβεια, παλαιοσυντηρητικού ­ αμερικανικού περιοδικού «Κρόνικλς». Ένα
αταίριαστο ζευγάρι της αμερικανικής πολιτικής «πάντρεψε» ο πόλεμος στη
Γιουγκοσλαβία, σχολίαζαν πρόσφατα οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

… που ασκούν στην εξωτερική πολιτική της χώρας τους, οι Αμερικανοί αριστεροί
ανακαλύπτουν πως έχουν περισσότερα κοινά σημεία με τους δεξιούς, παρά με τους
«προοδευτικούς» που κρατούν το τιμόνι της αμερικανικής διπλωματίας. «Η Παλιά
Δεξιά και η Νέα Αριστερά είναι ηθικά και πολιτικά ταυτόσημες», είχε πει στη
διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ ο Καρλ Όγκλσμπι, πρόεδρος των Σπουδαστών για
μια Δημοκρατική Κοινωνία (SDS).

… σήμερα μοιάζουν να έχουν αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις του ΝΑΤΟ και μόνο
οι αριστεροί και οι δεξιοί που είναι κατά των αμερικανικών επεμβάσεων στο
εξωτερικό θέτουν σοβαρά ερωτήματα, όχι μόνο για τον πόλεμο στα Βαλκάνια, αλλά
για ολόκληρη την αμερικανική εξωτερική πολιτική: γιατί, ας πούμε, δέκα χρόνια
μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου οι Αμερικανοί πολιτικοί επιμένουν
ακόμη στην «παγκόσμια ηγεμονία» και στις ψυχροπολεμικές συμμαχίες τους; Ο
πόλεμος του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία δίνει στους αντιιμπεριαλιστές αριστερούς
και συντηρητικούς την καλύτερη ευκαιρία μετά το Βιετνάμ για μια ουσιαστική
συζήτηση, όχι για το πώς θα εφαρμοστεί αλλά για το αν πρέπει να υπάρχει μια
pax americana. Προσωπικότητες όπως ο Γιουτζίν Ντεμπς και ο Γκορ Βιντάλ
επισήμαιναν πάντα τα όρια της αμερικανικής ισχύος, πίστευαν πως η δημοκρατία
δεν μπορεί να επιβάλλεται με τη βία, τόνιζαν πως η Αμερική δεν μπορεί και δεν
πρέπει να πλάθει τον κόσμο κατ’ εικόνα και ομοίωσή της, προειδοποιούσαν για
τις προεδρικές υπερεξουσίες και τις αυταπάτες στην εξωτερική πολιτική.

… ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Ταφτ, είναι αυτός έχει δώσει ίσως την πιο
«μαρξιστική» ερμηνεία για την προέλευση της ιμπεριαλιστικής εξωτερικής
πολιτικής των ΗΠΑ: έχει τις απαρχές της, είχε πει ο Ταφτ, στην καπιταλιστική
συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στην αμερικανική οικονομία στα τέλη του 19ου
και στις αρχές του 20ού αιώνα και στην εμφάνιση μεγάλων εταιρειών προηγμένης
τεχνολογίας και εντατικής χρήσης κεφαλαίου, επενδυτικών και εμπορικών τραπεζών
με διεθνή προσανατολισμό και βλέψεις στις παγκόσμιες αγορές. Αργά ή γρήγορα,
οι αριστεροί και οι δεξιοί που είναι κατά του αμερικανικού επεκτατισμού
αναπόφευκτα θα βάλουν στο στόχαστρό τους και την οικονομική παγκοσμιοποίηση
που προωθεί η αμερικανική ελίτ, καθώς και την ελεύθερη αγορά, θεωρώντας την
απειλή για τις «οικογενειακές αξίες» και την κοινωνική συνοχή, προβλέπει το
αμερικανικό περιοδικό «Νέισον». Θα τους πουν νεοαπομονωτιστές (τους έχει πει ο
σύμβουλος εθνικής ασφαλείας Άντονι Λέικ), όπως τους είχαν πει και στον πόλεμο
στο Βιετνάμ. Οι ίδιοι προτιμούν να λέγονται αντιιμπεριαλιστές. Θα μπορούσαν
ίσως να επηρεάσουν προς αυτή την κατεύθυνση την αμερικανική εξωτερική
πολιτική. Αν δεν υπήρχε εκείνη η ανάλυση του Ταφτ…