ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Βοήθεια, οι κόκκινοι!

Ποιο ΚΚΕ, παιδιά; Η πεμπτουσία της ανανέωσης, η μεγαλύτερη ελπίδα για το
μέλλον, φέρει το όνομα Νεολαία του Κομμουνιστικού Κόμματος των Ηνωμένων Πολιτειών.

Κ.Κ. Αμερικής. Τα μέλη του αυξάνονται κατά 150 την εβδομάδα

«Ο κομμουνισμός μπορεί να εγγυηθεί την απόλυτη ισότητα;

Ναι.

Η επικράτησή του είναι αναπόφευκτη;

Αν το ανθρώπινο είδος επιζήσει, ναι.

Είναι δυνατόν να μη λεγόμαστε κομμουνιστές;

Όχι, γιατί ένα τριαντάφυλλο με άλλο όνομα δεν αλλάζει μυρωδιά.

Έχει υπάρξει ποτέ μια κομμουνιστική κοινωνία;

Όχι ακόμα: η ΕΣΣΔ, η Κούβα και το Βιετνάμ υπήρξαν πρότυπα σοσιαλισμού.

Είναι αλήθεια ότι ο Στάλιν σκότωσε εκατομμύρια ανθρώπους;

Ίσως. Μας έχουν πει αυτά που οι καπιταλιστές θέλουν να πιστέψουμε. Σκεφτείτε
όμως: αν πράγματι ο Στάλιν έκανε εκκαθαρίσεις στον στρατό, πώς μπόρεσε να
κερδίσει τον πόλεμο, όπου είχε θύματα 20 φορές περισσότερα από εκείνα της
Αμερικής; Κι αν ο Στάλιν δεν είχε κερδίσει τον πόλεμο, πού θα βρισκόμασταν σήμερα;».

Το site των Αμερικανών κομμουνιστών (www. hartford-hwp. com/cp-usa/index.
html) είναι πολύ οργανωμένο. Όπως και το κόμμα τους. Στις αρχές της δεκαετίας
του ’90, τα μέλη του είχαν περιοριστεί στα 15 χιλιάδες. Μόνο το 1998 απέκτησε
άλλα 10 χιλιάδες και προχωρεί ακάθεκτο με ρυθμό 150 μελών την εβδομάδα. Οι
περισσότεροι από τα καινούργια μέλη είναι νέοι. Όπως η 17χρονη Ρία Πάθερνωντ,
που γράφει ποιήματα: «Στη γη του γάλακτος και του μελιού/ Το δολάριο
βασιλεύει». Ο Ουόλντο Τράμπο, επίσημος κινηματογραφικός κριτικός του κόμματος,
που έχει συντάξει κατάλογο προτεινομένων ταινιών: ανάμεσά τους, το Θωρηκτό
Ποτέμκιν, ο Ταχυδρόμος, ο Τελευταίος Αυτοκράτορας, ο Εξολοθρευτής (για
εκπαιδευτικούς λόγους) και, πάνω απ’ όλα οι ταινίες, Full Monty και Θέλμα και
Λουίζ. Ο 28χρονος Ίσραελ Σμιθ, που υπερασπίζεται τις μειονότητες («Σ’ αυτή τη
χώρα υπάρχουν περισσότεροι μαύροι στη φυλακή απ’ ό,τι στο σχολείο»),
καταγγέλλει τις ανισότητες («Υπάρχουν χίλιοι τύποι που κάνουν τους
καπιταλιστές κι από πίσω ένα εκατομμύριο με κακοπληρωμένες δουλειές») και ήταν
η ψυχή του συνεδρίου της νεολαίας που πραγματοποιήθηκε το περασμένο
Σαββατοκύριακο στο Τσέλση της Νέας Υόρκης.

Η κοινωνιολόγος Λίζα Φέδερστοουν αναλαμβάνει να εξηγήσει το φαινόμενο: «Έχουμε
μπροστά μας τον μύθο της χαμένης υπόθεσης, ένα είδος εφηβικού έρωτα όπως ήταν
εκείνος της Σκάρλετ Ο’ Χάρα για τον παλιό Νότο», λέει στη «Στάμπα». «Πρόκειται
για μια ακραία μορφή αντι-κονφορμισμού: στη σημερινή Αμερική που αλέθει με
φρενήρεις ρυθμούς δολάρια, τι θα μπορούσε να είναι πιο ανατρεπτικό από την
αλληλεγγύη προς μια χαμένη αυτοκρατορία;». Μα οι νεαροί κομμουνιστές της Νέας
Υόρκης δεν κοιτάζουν προς τα πίσω, δεν έχουν καιρό. Στο Σικάγο αγωνίζονται
κατά της εκμετάλλευσης των παιδιών. Στην Καλιφόρνια υπερασπίζονται τα
συνδικάτα. Στη Μαίρυλαντ καταγγέλλουν τις περικοπές των δαπανών για την
παιδεία. Στην τελευταία συναυλία του Ρίκυ Μάρτιν, κάνοντας ένα λογοπαίγνιο με
τη λέξη «party» (γιορτή, αλλά και κόμμα), κρέμασαν ένα πανώ που έγραφε:
«There’s no party like communist party». Στο επόμενο φεστιβάλ της ΚΝΕ, μπορεί
και να τους γνωρίσουμε.