Αποκαλύψεις για τη φρίκη των τουρκικών βασανιστηρίων

ΤΟΥΡΚΙΑ

Εκατοντάδες άνθρωποι κρατούνται εξαιτίας μη βίαιων πολιτικών δραστηριοτήτων·
οι περισσότεροι απελευθερώθηκαν έπειτα από μια σύντομη περίοδο αστυνομικής
κράτησης, αλλά άλλοι καταδικάσθηκαν σε ποινές φυλάκισης. Τα βασανιστήρια είναι
κάτι συνηθισμένο, μολονότι υπήρξαν ενδείξεις ότι η πάγια πρακτική να
βασανίζονται πρόσωπα που κρατούνται βάσει του αντιτρομοκρατικού νόμου έχει
διακοπεί. Υπήρξαν τουλάχιστον 10 δηλωμένοι θάνατοι προσώπων που βρίσκονταν υπό
κράτηση, προφανώς ως αποτέλεσμα βασανιστηρίων. Πέντε πρόσωπα φέρονται να
«εξαφανίσθηκαν» και τουλάχιστον 15 εκτελέσθηκαν σε συνθήκες που υποδεικνύουν
πως επρόκειτο για εκτελέσεις χωρίς δίκη. Δεν έγιναν επίσημες εκτελέσεις,
μολονότι τα δικαστήρια εξακολούθησαν να επιβάλλουν τη θανατική ποινή. Ένοπλες
αντιπολιτευόμενες οργανώσεις διέπραξαν τουλάχιστον 39 εσκεμμένους και
αυθαίρετους φόνους κρατουμένων και αμάχων.

Η νομοθεσία περί κατάστασης ανάγκης παρέμεινε σε ισχύ σε έξι επαρχίες της
Νοτιοανατολικής Τουρκίας, όπου η 14ετής σύγκρουση μεταξύ κυβερνητικών δυνάμεων
και ενόπλων μελών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ) στοίχισε στη
διάρκεια του χρόνου 2.000 ζωές, των αμάχων περιλαμβανομένων. Ποινές φυλάκισης
επιβλήθηκαν σε πολλούς που επέκριναν με μη βίαιο τρόπο την πολιτική της
κυβέρνησης έναντι της κουρδικής μειονότητας. Οι κατηγορίες διατυπώθηκαν βάσει
του άρθρου 312 της αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας, που απαγορεύει την προτροπή
σε «αποσχιστικές δραστηριότητες» και το άρθρο 312 του Ποινικού Κώδικα, που
αφορά την «εξώθηση σε μίσος». Το άρθρο 312 χρησιμοποιήθηκε επίσης εναντίον
προσώπων που επέκριναν την κυβέρνηση από θρησκευτικής απόψεως.

Η Αμνηστία

Κυβερνήσεις και οργανώσεις της αντιπολίτευσης παραβιάζουν τα ανθρώπινα
δικαιώματα στον κόσμο και οι πιθανότητες να αποδοθεί δικαιοσύνη, παρά τα
«ιστορικά βήματα» που έγιναν πέρυσι, είναι λιγοστές.

Αυτά τονίζει η Διεθνής Αμνηστία στην ετήσια έκθεσή της, που έδωσε χθες στη δημοσιότητα.

«Παρά τα ιστορικά βήματα προς τα εμπρός στον αγώνα κατά της ατιμωρησίας που
έγιναν το 1998, οι δράστες σοβαρών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
εξακολουθούν να διαφεύγουν της δικαιοσύνης», υπογραμμίζει η οργάνωση,
παραθέτοντας περιπτώσεις εκτελέσεων, εξαφανίσεων, βασανιστηρίων,
κακομεταχειρίσεων, άδικων δικών και κρατήσεων χωρίς δίκες σε δεκάδες χώρες.

Ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας Πιέρ Σανέ επεσήμανε δύο γεγονότα –
ορόσημα της περυσινής χρονιάς: την ίδρυση του μόνιμου Διεθνούς Ποινικού
Δικαστηρίου, τον Ιούλιο του 1998, και τη σύλληψη του πρώην δικτάτορα της Χιλής
Αουγκούστο Πινοσέτ, τον περασμένο Οκτώβριο.

Στην έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας περιλαμβάνονται και οι εξής παραβιάσεις των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων:

­ Εκτελέσεις χωρίς δίκη σε 47 χώρες.

­ Εξαφανίσεις σε 37 χώρες.

­ Βασανιστήρια ή κακομεταχείριση από τις δυνάμεις ασφαλείας, την αστυνομία ή
άλλες κρατικές αρχές σε 125 χώρες.

­ Κρατούμενοι συνείδησης σε 78 χώρες.

­ Σύλληψη ή κράτηση χωρίς δίκη σε 66 χώρες.

­ Σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από οργανώσεις της
αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας πολιτών, βασανιστηρίων και
της απαγωγής ομήρων σε 37 χώρες.

Πάντως, η Διεθνής Αμνηστία πιστεύει πως οι πραγματικοί αριθμοί είναι πολύ
υψηλότεροι από όσους αναφέρονται στην έκθεση.