ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η κάλπη των διακοπών

«Πού θα πάμε;».

«Όπου θες».

«Τι θα πει όπου θέλω; έτσι θ’ αποφασίσουμε;».

«Άσε με τώρα, δεν μπορώ να σκεφτώ».

«Ούτ’ εγώ! Οπότε ας κατέβουμε το πρωί στο λιμάνι κι ας πάρουμε όποιο καράβι
φεύγει εκείνη τη στιγμή».

«Ξέ-χνα-το! Αποκλείεται! Τι, δηλαδή, να μην ξέρουμε πού θα πάμε; Οι διακοπές
είναι σοβαρή υπόθεση».

«Ωραιιιίαααα. Οπότε από την αρχή: πού θα πάμε;».

«Δηλαδή, πρέπει να πω συγκεκριμένα; Πες εσύ!».

«Σύμη. Είναι καταπληκτική, με φοβερά νεοκλασικά και αν πετύχουμε και το
φεστιβάλ θ’ ακούσουμε και μουσική».

«Σύμη; Πού είναι αυτό; Διακοπές είπαμε να κάνουμε όχι μετανάστευση…».

«Γκρρρρρ. Τέλος πάντων. Ανάφη; Κίμωλο; Γαύδο; Κάτω Κουφονήσι;».

«Τι είν’ αυτά; Ερημίτες θα γίνουμε;».

«Αααα, τέρμα. Πάμε όπου θες, αλλά επιτέλους διάλεξε! Πώς σου φαίνεται να
προτείνεις εσύ τρία νησιά, εγώ άλλα τόσα και να αποφασίσουμε;».

«Τρία νησιά; Μα πρέπει να σκεφτώ! Τι σ’ αρέσει;».

«Να σου πω τι δεν μ’ αρέσει: να κάνω σλάλομ ανάμεσα στις ξαπλώστρες για να
φτάσω στη θάλασσα. Να έχω θέα τον απέναντι τοίχο από το δωμάτιο. Να πρέπει να
ξυπνήσω το πρωί για να φτιάξω καφέ στις διακοπές (άσχετο!). Να τρώω πλαστική
ντομάτα με ταγγισμένο σπορέλαιο για “χωριάτικη”. Να περπατώ μ’ ένα πλήθος στα
γραφικά δρομάκια του νησιού. Να περιμένω μισή ώρα μέχρι να προσεγγίσω το μπαρ. Αυτά…».

Ύστερα από δέκα λεπτά.

«Αποφάσισα! Πάρος ή Σαντορίνη;».

Σκέφτομαι πόσο δίκιο είχε ο Γκρέι, όταν έβαζε για τίτλο στο βιβλίο του «Άνδρες
από τον Άρη – Γυναίκες από την Αφροδίτη», αλλά δεν το εκφράζω. Ακούω τον εαυτό
μου να λέει.

«Ότι θες, ειδικά για Σαντορίνη κόβω φλέβες. Αλλά πολύ κόσμο δεν έχει, βρε
παιδί μου;».

Ύστερα από πέντε λεπτά.

«Όχι Σαντορίνη, θα γίνεται κόλαση τέλος Ιουλίου» (ουφφφ, επιτέλους, το
κατάλαβε!). «Πάρος, εντάξει;».

(Με την εικόνα της Πούντας να βουλιάζει υπό το βάρος των λουομένων). «Εντάξει».

Ύστερα από πέντε λεπτά.

«Ξέχνα την Πάρο. Διάλεξε Αμοργό ή Φολέγανδρο…».

Και μετά σού λένε οι πολιτικοί για διλήμματα!..