[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ορισμένοι παρομοίασαν την επιτυχία των τριών μικρότερων κομμάτων ως τη
μεγαλύτερη νίκη της ευρύτερης Αριστεράς, έπειτα από εκείνη της ΕΔΑ το 1958, με
το 24%.

Ωστόσο, ο λεγόμενος «δικομματισμός» αν και έχει περιορισθεί στο 70% του
εκλογικού σώματος, ζει και βασιλεύει. Και, το χειρότερο, επιβιώνει χωρίς
ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, κάτι που δεν συνέβαινε το
1980, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου.

Τότε, οι διαφορές ήταν παραπάνω από ορατές και η νίκη του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ
είχε συμπαρασύρει στα επινίκια το Κομμουνιστικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό
Κόμμα εσωτερικού.

Όλοι θυμούνται να χορεύουν, τότε, στο Σύνταγμα και στην Ομόνοια πράσινες και
κόκκινες σημαίες. Όπως επίσης θυμούνται ότι ο λαός έκανε, τότε, τον διαχωρισμό
με τη Δεξιά, βάζοντας από τη μία πλευρά τις αποκαλούμενες «προοδευτικές
δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ, του ΚΚΕ εσ. και του Κέντρου».

Σήμερα, πολλοί θέτουν στη μία όχθη τα δύο μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη
Ν.Δ., και στην άλλη όχθη το ΚΚΕ, τον ΣΥΝ και το ΔΗΚΚΙ.

Όλες αυτές οι πολιτικές εξελίξεις, που στηρίζονται ασφαλώς σε βαθύτερες
κοινωνικοοικονομικές διεργασίες, δείχνουν ότι ο δρόμος για τη διαμόρφωση μιας
«εναλλακτικής – αριστερής λύσης» δεν είναι απλά δύσκολος, αλλά και μακρύς.
Και, βεβαίως, αυτό θα φανεί κυρίως κατά την περίοδο πριν από τις ερχόμενες
βουλευτικές εκλογές.

Τα τρία μικρότερα κόμματα θα συγκρατήσουν τον κόσμο που τα προσέγγισε; Θα
ανοίξουν έναν περισσότερο αποτελεσματικό διάλογο μεταξύ τους; Θα προχωρήσουν
σε αποτελεσματικές κινήσεις με κοινή δράση σε ορισμένα ζητήματα αιχμής; Θα
πείσουν, για παράδειγμα, ότι η στάση τους κατά του πολέμου και των ΝΑΤΟϊκών
βομβαρδισμών δεν είναι απλά ηθική, αλλά και εθνικά ωφέλιμη;

Το πείραμα είναι ενδιαφέρον για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς αφορά στα
διλήμματα που θα ορθώσουν από εδώ και πέρα το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. και τα οποία
πρέπει να τα αντιμετωπίσουν οι «μικροί».

Αλλά όλα αυτά, και κυρίως η επιτυχία, προϋποθέτουν ότι οι «μικροί» θα
αποδειχθούν… μεγάλοι, με ανοιχτό μυαλό, καρδιά και ψυχή…