Η αποχή νικητής έως τώρα των εκλογών στην Ευρώπη

Στις Βρυξέλλες. Το άλλο κτίριο του Ευρωκοινοβουλίου

Η αποχή φαίνεται να είναι ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών. Αν και οι κάλπες
ανοίγουν αύριο το πρωί στις 12 από τις 15 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
στα τρία κράτη όπου οι ψηφοφόροι προσήλθαν στις κάλπες την Πέμπτη η απάθεια
και η αδιαφορία ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της εκλογικής αναμέτρησης.

Αν και οι ψήφοι δεν πρόκειται να καταμετρηθούν έως ότου ολοκληρωθεί η
ψηφοφορία σε όλη την Ευρώπη, το βράδυ της Κυριακής, η συμμετοχή στις
ευρωεκλογές στη Βρετανία, την Ολλανδία και τη Δανία ήταν μικρότερη από κάθε
άλλη φορά.

Ούτε η αλλαγή του εκλογικού συστήματος με την υιοθέτηση τής απλής αναλογικής,
για πρώτη φορά σε ευρωεκλογές, ούτε τα επιχειρήματα για το ενιαίο νόμισμα, που
κυριάρχησαν στην προεκλογική εκστρατεία, κατόρθωσαν να κινητοποιήσουν τους
ψηφοφόρους στη Βρετανία.

Οι εκλογολόγοι εκτιμούν ότι μόνον ένας στους τρεις Βρετανούς εκλογείς προσήλθε
στις κάλπες και η συμμετοχή εκτιμάται γύρω στο 30% ­ κατώτερη ακόμα και του
αρνητικού ρεκόρ τού 32,7%, που είχε σημειωθεί το 1979.

Παρά το γεγονός ότι στη Βρετανία αυτή η εκλογική αναμέτρηση είχε μία επιπλέον
ιδιαιτερότητα, καθώς οι ευρωεκλογές θεωρούνται ως τεστ της κοινής γνώμης για
το αν η χώρα θα πρέπει να ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ, οι ψηφοφόροι αδιαφόρησαν
και προτίμησαν να μείνουν σπίτι τους.

50% στη Β. Ιρλανδία

Από τις μέχρι τώρα εκτιμήσεις, προκύπτει ότι το ποσοστό συμμετοχής στις
ευρωεκλογές κυμαίνεται από 50% στη Βόρεια Ιρλανδία μέχρι μόλις 10% στην
εκλογική περιφέρεια τού Λίβερπουλ.

Η μεγάλη προσέλευση στη Βόρεια Ιρλανδία οφείλεται στο γεγονός ότι πολλά
πολιτικά κόμματα προέβαλαν κατά την προεκλογική εκστρατεία τη θέση ότι αυτή η
εκλογική μάχη θεωρείται ως δεύτερο δημοψήφισμα για τη συμφωνία ειρήνευσης τής
Μεγάλης Παρασκευής.

Στην Αγγλία, το μεγαλύτερο ποσοστό προσέλευσης ­ 32,2% ­ φαίνεται ότι
σημειώθηκε στο Ουίντσεστερ και το Βόρειο Νόρφολκ. Αντίθετα, στο Σέντζφιλντ,
εκλογική περιφέρεια του Βρετανού πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ, η προσέλευση έφτασε
μόλις το 21%, σε σύγκριση με το 36% πριν από πέντε χρόνια.

Αλλά και στην Ολλανδία, η αποχή βγαίνει πρώτο κόμμα. Η συμμετοχή εκτιμάται στο
30%, έναντι 35,6% στις ευρωεκλογές του 1994. Πολύ μεγαλύτερη ήταν η προσέλευση
στη Δανία, που αγγίζει το 50%, από 52,9% πριν από πέντε χρόνια. Από τις
σφυγμομετρήσεις στην έξοδο των εκλογικών κομμάτων (exit polls) φαίνεται ότι
στις δύο αυτές χώρες τα κόμματα της αντιπολίτευσης βγαίνουν κερδισμένα από την
εκλογική μάχη. Στην Ολλανδία εκτιμάται ότι οι Χριστιανοδημοκράτες θα
καταλάβουν τις 9 από τις 31 έδρες της χώρας στο Ευρωκοινοβούλιο και ότι
ενισχύουν τη δύναμή τους οι Πράσινοι και οι Σοσιαλιστές. Στη Δανία το
αντιπολιτευόμενο φιλοευρωπαΐκό Φιλελεύθερο Κόμμα αναμένεται ότι θα κερδίσει 5
από τις 16 έδρες που κατέχει η χώρα στο Στρασβούργο.

Πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι οι κατηγορίες για σκάνδαλο στην Ευρωβουλή
και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι οι πλέον πιθανές αιτίες για τη χαμηλή
προσέλευση στις ευρωεκλογές, καθώς επίσης και η διαπίστωση ότι το Ευρωπαϊκό
Κοινοβούλιο δεν επηρεάζει άμεσα τα εσωτερικά θέματα που απασχολούν τους
πολίτες κάθε χώρας.

Η επίσημη καταμέτρηση για την κατανομή των 627 εδρών του Ευρωπαΐκού
Κοινοβουλίου θα αρχίσει στις 23.00 ώρα Ελλάδας αύριο, όταν θα έχουν κλείσει οι
κάλπες και στις 15 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

ΙΣΠΑΝΙΑ

Οι Ισπανοί διάκεινται πολύ ευνοϊκά στην Ευρώπη, αλλά τα θέματα της εσωτερικής
πολιτικής τους ήταν εκείνα που μονοπώλησαν την προεκλογική εκστρατεία για την
ανάδειξη των νέων μελών του Ευρωκοινοβουλίου.

Σύμφωνα με σφυγμομέτρηση που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην «El Pais», 75% των
Ισπανών ψηφοφόρων σκοπεύουν να ψηφίσουν στις εκλογές της 13ης Ιουνίου. Η
συμμετοχή είχε μόλις φθάσει το 60% στις προηγούμενες ευρωεκλογές του Ιουνίου
του 1994.

Η προσέλευση στις κάλπες, ωστόσο, πρέπει αυτήν τη φορά να είναι ακόμα πιο
μεγάλη, εφόσον θα πραγματοποιηθούν ταυτόχρονα και οι δημοτικές (σε ολόκληρη τη
χώρα) και οι περιφερειακές εκλογές (ανανέωση των Κοινοβουλίων στις 13 από τις
17 αυτόνομες κοινότητες) στη χώρα.

Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι οι Ισπανοί ανήκουν στους πλέον φιλικά
διακείμενους λαούς στους κόλπους της Ε.Ε. προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Η συμμετοχή της Μαδρίτης στο κοινό νόμισμα από την αρχή της κυκλοφορίας του,
γεγονός που φαινόταν σχεδόν απίθανο πριν από λίγο καιρό, χαιρετίστηκε ως
εθνική νίκη. Η αισιοδοξία των Ισπανών για το κοινό νόμισμα οφείλεται όμως και
στον πακτωλό που εξασφάλισαν από τις Βρυξέλλες για να εξισορροπηθεί η σχετική
φτώχεια της χώρας

ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ

Η φινλανδική προεδρία, η οποία αρχίζει την 1η Ιουλίου, έχει επισκιάσει τις
ευρωεκλογές και τα κόμματα τις έχουν υποβαθμίσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε δεν
έγινε ούτε καν μία συζήτηση στην τηλεόραση με εκπροσώπους όλων των κομμάτων.

Στα ευρωπαϊκά θέματα δεν υπάρχει αντιπαράθεση απόψεων μεταξύ των κομμάτων. Σε
αντίθεση με την Σουηδία και τη Δανία, η Φινλανδία θεωρείται «το καλό παιδί της
Ευρώπης». Σπάνια διαμαρτύρεται ή διαχωρίζει τη θέση της.

ΙΤΑΛΙΑ

Οι Ιταλοί μπορεί να χαρακτηριστούν πρωταθλητές της ευρωαισιοδοξίας, επειδή
διαθέτουν πάθος για την Ε.Ε., η οποία στα μάτια τους δεν έχει παρά μόνο
πλεονεκτήματα. Και αυτό παρ’ όλο που η πρόσδεση στο ευρώ συνεπάγεται
επιβράδυνση των οικονομικών μεγεθών της ιταλικής οικονομίας.

«Δεν έγινε ποτέ κουβέντα και η ευρωπαϊκή ενοποίηση παρουσιαζόταν πάντα σαν
κάτι καλό, όπως η μάνα του καθενός μας, γεγονός που εξηγεί γιατί οι Ιταλοί
είναι οι πιο ενθουσιώδεις μεταξύ όλων των μελών της Ε.Ε.», δήλωσε ο
πολιτειολόγος καθηγητής Ρενάτο Μάνχαϊμερ.

Ο «ευρωπαϊσμός» των Ιταλών αυξήθηκε περισσότερο μετά τη φετινή κυκλοφορία του
ευρώ, σύμφωνα με ανάλυση που έγινε από την υπηρεσία ερευνών αγοράς Pragma. Στο
ερώτημα ποια χώρα-μέλος της Ε.Ε. επωφελείται περισσότερο από την Ένωση,
προσωπικότητες που ερωτήθηκαν (σε δείγμα άνω των 300 ατόμων) τοποθέτησαν την
Ιταλία επικεφαλής, πριν από τη Γερμανία, την Ισπανία και τη Γαλλία.

«Οι Ιταλοί σήμερα πιστεύουν στον εαυτό τους και θα ήθελαν να είναι λίγο πιο
Ευρωπαίοι, δηλαδή πιο ικανοί να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους ­ προϋπολογισμός,
δημόσια πολιτική οικονομία της αγοράς ­ χωρίς τεχνάσματα ή κωλυσιεργίες»,
τονίζει ο Ίλβο Ντιαμάντι.

ΛΟΥΞΕΜΒΟΥΡΓΟ

Οι πολίτες του Μεγάλου Δουκάτου ψηφίζουν την Κυριακή όχι μόνο για τους έξι
αντιπροσώπους τους στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλά και για τους 60 αντιπροσώπους
τους στη Βουλή της χώρας. Το αντιπολιτευόμενο Φιλελεύθερο Κόμμα (PDL) ελπίζει
ότι θα καταφέρει να νικήσει τον συνασπισμό των Χριστιανοκοινωνιστών (CSV) και
των Σοσιαλιστών (POSL), που βρίσκεται στην εξουσία από το 1984 και κατέχει 38
από τις 60 έδρες του Κοινοβουλίου.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Τον Μάιο του 1998, 81% των Γερμανών, σε σφυγμομέτρηση του Ινστιτούτου
Αλενσμπάχ, συνέδεσαν την Ευρώπη με τις έννοιες «μέλλον» και «ποικιλία».
Σύμφωνα με το ευρω-βαρόμετρο της Ε.Ε., ωστόσο, μόνο 48% των ερωτηθέντων
εκτίμησαν το 1998 ότι η συμμετοχή της Γερμανίας στην Ε.Ε. συνιστά «κάτι καλό»
­ σε σύγκριση με το ποσοστό 54% των άλλων λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Οι ελαφρώς πτωτικές τάσεις σήμερα εξηγούνται από το γεγονός ότι η Ε.Ε. δεν
αποτελεί πια μόνο μια καλή αφηρημένη ιδέα, αλλά ένα καθημερινό γεγονός»,
εξηγεί η Μπεάτε Κόλερ-Κοχ, καθηγήτρια Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του
Μάνχαϊμ, ενώ οι Γερμανοί έχουν υιοθετήσει την ευρωπαϊκή ιδέα και εμπιστεύονται
την Ε.Ε. σε θέματα ασφαλείας, εξωτερικής πολιτικής και περιβάλλοντος. Ωστόσο
επιθυμούν να διατηρήσουν την αυτονομία τους στην οικονομία και στην κοινωνική πολιτική.

Το Ινστιτούτο Αλενσμπάχ υπογραμμίζει πως η επανένωση της Γερμανίας τροποποίησε
σημαντικά την έννοια της Ευρώπης. Πράγματι, η επανένωση είχε προηγηθεί λίγο
μόνο της κυκλοφορίας του κοινού νομίσματος. Αυτό είχε εμποδίσει για αρκετό
καιρό τις συζητήσεις άλλων ευρωπαϊκών θεμάτων. Η Γερμανία, όμως, είναι χώρα
όπου ο κύκλος όσων απορρίπτουν την Ε.Ε. περιορίζεται σ’ ένα ελάχιστο μόνο
ποσοστό ακροδεξιών. Ο σκεπτικισμός προς την Ε.Ε. σήμαινε τον σκεπτικισμό προς
το ευρώ ως κοινό νόμισμα.

Για τους Γερμανούς, το ευρώ σήμαινε καταρχήν τον θάνατο του γερμανικού μάρκου
και προκάλεσε τον «τραυματισμό» της Γερμανίας λόγω του πληθωρισμού.

Ο πρώην καγκελάριος Χέλμουτ Κολ είχε καταστήσει την ευρωπαϊκή οικοδόμηση
«ζήτημα πολέμου ή ειρήνης». Ακόμα και σήμερα, η γερμανική ιστορική συνείδηση
προκαλεί «μια ανάγκη για αρμονία και για ενσωμάτωση» πολύ πιο έντονη απ’ ό,τι
σε άλλες χώρες, σημειώνει ο κ. Πέτερσεν. Με την άνοδο στην εξουσία τον
Σεπτέμβριο της νέας, μεταπολεμικής γενιάς, με επικεφαλής τον Γκέρχαρντ
Σρέντερ, το ευρωπαϊκό «πιστεύω» διαφοροποιήθηκε αισθητά.

ΣΟΥΗΔΙΑ

Η Σουηδία θεωρεί την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία εντάχθηκε με επιφυλάξεις το
1995, ως θεσμό με έλλειψη διαφάνειας, καθώς οι πολέμιοί της δεν δίστασαν να
καταγγείλουν τη διαφθορά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που παραιτήθηκε προσφάτως.

Καταστροφικά προβλέπεται να είναι τα αποτελέσματα για τους Σουηδούς
Σοσιαλδημοκράτες στις ευρωεκλογές της Κυριακής. Οι σφυγμομετρήσεις τούς δίνουν
μόλις 25% των ψήφων, από 36,4% που είχαν συγκεντρώσει στις προηγούμενες
βουλευτικές εκλογές το 1998.

Σύμφωνα με τους πολιτικούς αναλυτές, ο κυριότερος λόγος αυτής της πτώσης είναι
επειδή δεν έχουν ταχθεί καθαρά υπέρ ή κατά της εισόδου της Σουηδίας στην ΟΝΕ,
αλλά υπόσχονται να παραπέμψουν το θέμα σε δημοψήφισμα.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ

Από τους πλέον ενθουσιώδεις υποστηρικτές της ευρωπαϊκής οικοδόμησης, οι
Ιρλανδοί θεωρούν την Ε.Ε. μία γενναιόδωρη μητέρα και γι’ αυτό το λόγο η
είσοδος του ευρώ στην Ιρλανδία ­ χώρα που εξαρτάται από τις εξαγωγές ­ δεν
συνοδεύτηκε από εκδηλώσεις σοβινισμού, όπως σε άλλες κοινοτικές χώρες.

Η γεωργία, που κυριολεκτικά στηρίζεται στις ευρωπαϊκές αρωγές, εξήλθε χωρίς να
υποστεί ιδιαίτερα πλήγματα από τις διαπραγματεύσεις για την Ατζέντα 2000 στο
Βερολίνο ­ παρά τη μείωση των μεταφορών κεφαλαίων από τα ευρωπαϊκά διαρθρωτικά ταμεία.

Μόνη σημαντική ανησυχία για το μέλλον η διακηρυγμένη πρόθεση των Βρυξελλών να
εναρμονίσει τον εταιρικό φόρο, ο οποίος με ένα ποσοστό που φτάνει μόνο μέχρι
το 10% έφερε στην Ιρλανδία μαζικές επενδύσεις από το εξωτερικό, κυρίως από τις
Ηνωμένες Πολιτείες.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Από τις χώρες που επωφελήθηκαν περισσότερο από τα κονδύλια της Ε.Ε., η
Πορτογαλία έχει μεταβληθεί σ’ ένα απέραντο εργοτάξιο, όπου δεσπόζουν πινακίδες
με την ένδειξη: «Έργα χρηματοδοτούμενα από την Ε.Ε.».

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι Πορτογάλοι, ακόμα και εκείνοι που ήταν
αρχικά δύσπιστοι προς την Ε.Ε., αναγνωρίζουν σήμερα ότι η εξαιρετική
οικονομική ανάπτυξη της χώρας τους οφείλεται στην ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή
Κοινότητα το 1986.

Φράνκο Τζεφιρέλι

Καμία εκλογική αναμέτρηση που σέβεται τον εαυτό της δεν μπορεί να είναι
ολοκληρωμένη χωρίς τη συμμετοχή διασημοτήτων, που δανείζουν λίγη από τη λάμψη
τους στα πολιτικά κόμματα. Και οι ευρωεκλογές του 1999 δεν θα μπορούσαν να
αποτελέσουν εξαίρεση.

Στη Βρετανία, οι σόου μπίζνες εκπροσωπούνται στις ευρωεκλογές από τον Μάικλ
Κάσμαν, γνωστότερο σε εκατομμύρια τηλεθεατές ως Κόλιν ­ ο γκέι αναγνώστης της
«Γκάρντιαν» στη σαπουνόπερα «Eastnders».

Είναι δεύτερος στη λίστα του Εργατικού Κόμματος στο Ουέστ Μίντλαντς και
επομένως έχει μεγάλες πιθανότητες να εκλεγεί.

Ένα διάσημο όνομα από τον χώρο του κινηματογράφου που αποφάσισε να
ασχοληθεί με την πολιτική είναι ο Φράνκο Τζεφιρέλι, ο σκηνοθέτης του «Ρωμαίου
και της Ιουλιέττας» και της «Τες». Διεκδικεί μια θέση στο Ευρωκοινοβούλιο με
το ψηφοδέλτιο της Φόρτσα Ιτάλια, του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Στην Ιταλία, το «παρών» στη μάχη των ευρωεκλογών δίνει και ο αθλητικός
κόσμος, στο πρόσωπο του παλιού ποδοσφαιριστή Πάολο Ρόσι, ο οποίος κατεβαίνει
στον εκλογικό αγώνα με την Εθνική Συμμαχία του Τζανφράνκο Φίνι.

Μια έδρα του Ευρωκοινοβουλίου διεκδικεί και ο διάσημος Γερμανός ορειβάτης
Ράινχολντ Μέσνερ, το όνομα του οποίου βρίσκεται στο ψηφοδέλτιο των Ιταλών
Πρασίνων.

Στο Βέλγιο, μια πρώην καλλονή ενισχύει με τη συμμετοχή της στις ευρωεκλογές
το Φλαμανδικό Φιλελεύθερο Κόμμα. Είναι η Άνκε βαν Ντέρμεερς, που είχε στεφθεί
στο παρελθόν βασίλισσα της ομορφιάς στο Βέλγιο και είναι σήμερα δικηγόρος.
Υποσχέθηκε, μεταξύ άλλων, ότι αν οι ψηφοφόροι τη στείλουν στο Ευρωκοινοβούλιο,
θα ποζάρει γυμνή.

Στη Φινλανδία, ο πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής αγώνων ράλι Άρι Βατάνεν
κατεβαίνει με το ψηφοδέλτιο του κεντροδεξιού κόμματος ΚΟΚ .

Υποφήφιος των Φινλανδών Πρασίνων είναι ο τραγουδιστής και τηλεπαρουσιαστής
Τίνο Σινγκ, ινδικής καταγωγής. Τη φήμη που απέκτησε κάποτε χάρη στη νίκη της
στον διαγωνισμό τραγουδιού της Γιουροβίζιον επιδιώκει να εξαργυρώσει με μια
έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο η «Ντάνα», κατά κόσμον Ρόζμαρι Σκάλον Μπράουν, η
οποία κατεβαίνει ως ανεξάρτητη στην Ιρλανδία, παρά το γεγονός ότι ζει τον
περισσότερο καιρό στην Αλαμπάμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Στις ευρωεκλογές, όμως, παίρνουν μέρος και γαλαζοαίματοι. Στην Αυστρία, ο
Κάρολος των Αψβούργων, γιος του Ότο των Αψβούργων (κληρονόμου του θρόνου της
αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας) τίθεται στην κρίση του λαού. Δεύτερος στη
γραμμή διαδοχής, είναι επίσης δεύτερος στο ψηφοδέλτιο της Συμμαχίας Χριστιανών Σοσιαλιστών.