Βρυξέλλες – Ουάσιγκτον έπεσαν έξω στους υπολογισμούς τους

Άνιση και παράνομη η επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας, ξεκίνησε με την
πεποίθηση του ΝΑΤΟ ότι θα πετύχαινε τη συνθηκολόγησή της ύστερα από
βομβαρδισμούς λίγων ημερών. Ορισμένοι αξιωματούχοι, μάλιστα, όπως η Μαντλίν
Ολμπράιτ, παρασυρμένοι από τον πολεμικό οίστρο, είχαν υποστηρίξει ότι το
καθεστώς του Βελιγραδίου δεν περίμενε παρά τη χρήση των όπλων για να
παραχωρήσει όσα δεν μπόρεσε να δώσει κατά τις διαπραγματεύσεις, από φόβο ότι
θα χάσει την εξουσία.

Μόνο που η γρήγορη συνθηκολόγηση δεν έγινε, παρά τους βομβαρδισμούς δύο και
πλέον μηνών. Οι αξιωματούχοι των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον έπεσαν έξω σε
πολλούς υπολογισμούς τους. Και πάνω απ’ όλα, δεν είχαν προβλέψει το μέγεθος
της καταστροφής στην οποία βύθισαν τον λαό, τον οποίο υποτίθεται ότι θα
προστάτευαν, αν πιστέψει κανείς τις επίσημες διακηρύξεις τους.

Στο κεφάλαιο αυτό δεν πρέπει κανείς να ξεγελαστεί: στην απόδοση μόνον στους
Σέρβους της ευθύνης της εξόδου των Αλβανών, όπως έκαναν συστηματικά οι
Βρυξέλλες από την αρχή του πολέμου, κρύβεται η προφανής επιθυμία να απαλλαγεί
το ΝΑΤΟ από τα λάθη και τα εγκλήματά του, να τροφοδοτηθεί η πολεμική μηχανή
και το πνεύμα του ρεβανσισμού, αν όχι του μίσους, γιατί πρέπει να συνεχίσει το
θανατηφόρο έργο του για μεγαλύτερο από το προβλεπόμενο διάστημα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιολογούνται τα εγκλήματα ή μετριάζονται οι ευθύνες
της σερβικής πλευράς, πρέπει όμως να τεθούν στο πραγματικό τους πλαίσιο, όπου
δεσπόζει αυτή η αλήθεια: χωρίς τους ΝΑΤΟϊκούς βομβαρδισμούς δεν θα είχε
υπάρξει ανθρωπιστική καταστροφή.

Κάποια ημέρα, η Ιστορία θα καταγράψει την ευθύνη εκείνων, οι οποίοι
υποστήριξαν τον ένοπλο αγώνα των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, την εποχή που η
λέξη «ελευθερία» ήταν συνώνυμη με την αναρχία στην Αλβανία. Και θα φανεί ότι
δεν είχαν ως δικαιολογία το πάθος που κινητοποιεί τους αγωνιστές, αλλά την
άγνοια σε συνδυασμό με την αδιαφορία και ακόμα και με την περιφρόνηση για τους
λαούς της περιοχής.

Ακριβώς λόγω αυτής της περιφρόνησης, το ΝΑΤΟ δεν κατόρθωσε να πετύχει αμέσως
τη συνθηκολόγηση της Σερβίας. Καταγγέλλοντας μόνον τον Σέρβο για εθνική
εκκαθάριση και τη Σερβία ως τη μόνη τυραννία που πρέπει να ανατραπεί στον
κόσμο, δεν σκέφτηκε ότι αυτός ο άνθρωπος και αυτή η χώρα θα αντιδρούσαν όπως
όλοι οι άνθρωποι και όλες οι χώρες που δέχονται επίθεση.

Παρά τα όσα υπέστη όλα αυτά τα χρόνια αυτός ο λαός, παρά τις εναντίον του
κυρώσεις που τον οδήγησαν στην απομόνωση ενός παρία, δεν κάμφθηκε στην καρδιά
του η αξιοπρέπεια, η οποία περίμενε να εκφραστεί και δεν διαφέρει από εκείνη
που συνάντησε ο Τζορτζ Όργουελ στους δρόμους της Βαρκελώνης, όταν πλησίαζαν τα
στρατεύματα του Φράνκο.

Είναι καιρός οι ελεύθεροι άνθρωποι της Δύσης να καταλάβουν ότι ο αγώνας για
την ανεξαρτησία στην Ευρώπη δίνεται σήμερα στη Σερβία και ότι πρέπει να
βοηθήσουν αυτή τη χώρα να επιβιώσει, πριν είναι πολύ αργά για όλους.