Ώρα για αυτοσυγκέντρωση

ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΑ άρχισε χθες η προετοιμασία της Εθνικής για το παιχνίδι με τη
Λετονία, το οποίο θα διεξαχθεί μεθαύριο στο Ολυμπιακό Στάδιο. Τα προβλήματα,
όμως, στην ομάδα αυξήθηκαν, αφού είναι τραυματίες οι Νικολαΐδης,
Λυμπερόπουλος, Γιαννακόπουλος, Λάκης, και θα απουσιάσουν οι Πουρσανίδης και
Κωνσταντινίδης επειδή στο παιχνίδι με τη Γεωργία συμπλήρωσαν δύο κάρτες και
δεν μπορούν ν’ αγωνιστούν. Αντιθέτως, στην ομάδα επιστρέφει ο Νίκος Νταμπίζας,
ο οποίος εξέτισε την ποινή του.

Ο ομοσπονδιακός προπονητής ζητεί να σταματήσουν οι πανηγυρισμοί για τη νίκη
επί της Γεωργίας, προκειμένου η ομάδα να συγκεντρωθεί και να καταφέρει να
ξεπεράσει με επιτυχία ακόμη ένα δύσκολο παιχνίδι, καθώς πιστεύει ότι «όλα
πλέον είναι ρευστά και η ομάδα μας έχει τις δυνατότητες να προκριθεί στην
τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος».

Για τον αγώνα με τη Γεωργία ο κ. Δανιήλ δήλωσε μεταξύ άλλων τα εξής: «Οι
ομάδες μπορούσαν να κερδίσουν και να χάσουν το παιχνίδι. Νικήσαμε όμως εμείς,
επειδή σταθήκαμε πιο τυχεροί, και στο τελευταίο τέταρτο δείξαμε ότι έχουμε
περισσότερες δυνάμεις. Ρισκάραμε πολλά, πιέσαμε τον αντίπαλο και τα
καταφέραμε. Ο Κετσπάγια και ο Τζαμαραούλι μάς δημιούργησαν πολλά προβλήματα,
πρέπει όμως να επισημάνω ότι οι παίκτες της Εθνικής πέρασαν έναν κοπιαστικό
μήνα στο πρωτάθλημα. Έπαιξαν, πάντως, με θέληση και απέδειξαν ότι μπορούν να
πετύχουν κάτι καλό για το ελληνικό ποδόσφαιρο». Και κατέληξε τονίζοντας ότι
«από τη νέα ποδοσφαιρική περίοδο θα προχωρήσω σε αλλαγές με καινούργια
πρόσωπα. Αυτό τώρα δεν μπορεί να γίνει, αφού έχουμε μπροστά μας ένα κρίσιμο παιχνίδι».

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑΓΕΣ

Ο Ανδρέας Νινιάδης σε μια προσπάθειά του. Η Εθνική ήταν τυχερή στη Γεωργία, τώρα σειρά έχει η Λετονία

Αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψη τις θέσεις και τις απόψεις που εκφράστηκαν από
τον ομοσπονδιακό προπονητή Βασίλη Δανιήλ μετά τον αγώνα της Εθνικής στην
Τιφλίδα, τότε ας περιμένουμε μερικές μεν, αλλά θεαματικές «εκκαθαρίσεις» στο
Εθνικό μας συγκρότημα. Από το Φθινόπωρο τα… φώτα της Εθνικής σβήνουν για
ορισμένους πολυδιαφημισμένους «σταρ» και ανοίγουν για αρκετούς νέους σε ηλικία
ποδοσφαιριστές, που δεν έχουν φθαρεί ακόμα στο σύστημα της προβολής και της διαφήμισης.

Η Ελλάδα ως ποδόσφαιρο, το Σάββατο 5 Ιουνίου, έπεσε από τον Καύκασο και
στάθηκε όρθια. Και όχι μόνο δεν ράγισε κανένα κοκαλάκι της, αλλά βρήκε ανάμεσα
σε πόδια και σε χέρια χοντρό πορτοφόλι με τρεις χρυσούς ­ πανάκριβους βαθμούς
στον αγώνα της με τη Γεωργία. Η ομάδα μας νίκησε με 2-1. Και όλοι ανεξαιρέτως
απολαύσαμε αυτό το αποτέλεσμα, αφού η «γαλάζια ομάδα» πέτυχε στο στόχο της και
κρατήθηκε ζωντανή στη μάχη της προκριματικής φάσης του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.

Τα συναισθήματα, όμως, απ’ αυτή τη νίκη είναι ανάμεικτα και δεν επιδέχονται
καμία αμφισβήτηση. Επειδή ακριβώς από την εικόνα δεν γλιτώνει κανείς, και η
προχθεσινή γκρίζα εικόνα της Εθνικής αδυνατεί να ισορροπήσει την αλήθεια με το
πραγματικό, ομολογουμένως, γεγονός ότι η ομάδα μας από τη μια στιγμή στην άλλη
βρέθηκε από το έγκατα της γης στους ουράνιους γαλαξίες.

Η ομάδα μας δεν ήταν ομάδα. Και δεν είναι ομάδα από την αφετηρία αυτής της
κούρσας. Όποιος εθελοτυφλεί και δεν παραδέχεται τη σκληρή πραγματικότητα
ζημιώνει κάθε καλοπροαίρετη προσπάθεια. Απ’ όλους. Και από την ομοσπονδία και
από τους προπονητές και από τους διεθνείς ποδοσφαιριστές και από τα ΜΜΕ. Αυτή
η Εθνική έχει αξιόλογο έμψυχο υλικό. Διαθέτει αρκετούς καλούς μπαλαδόρους,
ορισμένοι από τους οποίους είναι υψηλών προδιαγραφών και με έντονη
προσωπικότητα. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι καλοί και σπουδαίοι παίκτες ομάδα δεν
κάνουν. Οι αριθμοί και τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά και αποδεικνύουν
του λόγου το αληθές. Ότι δηλαδή πολλά πράγματα επιβάλλεται να αναθεωρηθούν
προκειμένου το καλό προϊόν να δουλέψει σωστά, για να πουλήσει και να διευρύνει
τους στόχους του.

Υποθέσεις για τη χαμηλή ποιότητα του Εθνικού συγκροτήματος είναι δυνατόν να
γίνουν αμέτρητες, όπως: ότι για τα χάλια που παρουσιάζουμε ευθύνεται η
ομοσπονδία και η ΕΠΑΕ, οι οποίες ταλαιπωρούν τους παίκτες με τις αλλοπρόσαλλες
αποφάσεις τους στη διοργάνωση των πρωταθλημάτων. Ότι έχουμε καλούς παίκτες,
αλλά δεν έχουμε καλούς προπονητές. Ότι έχουμε καλούς προπονητές, άρα δεν
έχουμε καλούς ποδοσφαιριστές. Πολλά. Μία, όμως, είναι η αλήθεια και πονάει.
Ακόμη και οι κηπουροί των ξενοδοχείων, όπου κατά καιρούς καταλύει το Εθνικό
συγκρότημα, γνωρίζουν άριστα ότι στην ομάδα μας δεν υπάρχει η οικογενειακή
θαλπωρή. Το «δέσιμο» εκείνο μεταξύ των ποδοσφαιριστών που χαρακτηρίζει και
διακρίνει τη συνολική προσπάθεια. Υπάρχει εσωστρέφεια, μουρμούρα, γκρίνια.
Παίκτες οι οποίοι ούτε καλημερίζονται. «Παρεούλες» με ύφος χιλίων καρδιναλίων,
που σνομπάρουν προπονητές και συναδέλφους τους. Που αδιαφορούν για τις
συνέπειες και τον αντίκτυπο που έχει η συμπεριφορά τους ως ατόμων και ως
Εθνικό συγκρότημα.

Ο ΝΙΚΟΣ Μαχλάς και ο Ανδρέας Νινιάδης (βεβαίως και οι άλλοι διεθνείς) ήταν
χαρούμενοι από το αποτέλεσμα και ειδικότερα από το γεγονός ότι ήταν
πρωταγωνιστές στο νικητήριο γκολ της ομάδας μας.

Μαχλάς: «Αισθάνομαι πολύ όμορφα για το γκολ που πέτυχα και μ’ αυτό πήραμε τη
νίκη στη Γεωργία. Βέβαια, στο παιχνίδι αυτό είχαμε τύχη, ωστόσο, ατυχήσαμε
πολλές φορές σε προηγούμενους αγώνες. Έχουμε δυνατότητες και μπορούμε να τα
καταφέρουμε αν δουλέψουμε σωστά».

ΝΙΝΙΑΔΗΣ: «Πέρασα δύσκολες στιγμές, αφού βρέθηκα σε φιλικό περιβάλλον.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Τιφλίδα και έπαιξα κόντρα με παλιούς μου φίλους. Η
Εθνική μπορεί να μην έπαιξε τόσο καλά, αλλά σημασία έχει ότι νίκησε κι αυτό
μετράει. Τέλος καλό, όλα καλά, αν προσέξουμε ­ πιστεύω ­ ότι μπορούμε να προκριθούμε».

ΟΙ πιθανότητες για πρόκριση της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου στην τελική
φάση του Ευρω-2000 παραμένουν ακέραιες με την σπουδαία νίκη στην Τιφλίδα επί
της Γεωργίας (2-1), αλλά μέχρι να φτάσει η Εθνική στην πηγή και να δροσιστεί
με το νερό της ελπίδας μάς έκανε καρδιακούς! Ειδικότερα όλους όσους ζήσαμε από
κοντά τη μάχη και παρακολουθήσαμε λεπτό προς λεπτό τη δραματική (και τελικά
ευχάριστη για μας) εξέλιξη του αγώνα.

Η ομάδα μας παρατάχθηκε στο γήπεδο για να τα παίξει όλα για όλα, προκειμένου
να μη χάσει την επαφή της με τον στόχο, που δεν είναι άλλος από την κατάληψη
της δεύτερης θέσης και από κει και πέρα ό,τι προκύψει σε αγώνα μπαράζ, για το
ταξίδι στα γήπεδα της Ολλανδίας και του Βελγίου, το καλοκαίρι του 2000. Διότι
η πρωτιά χάθηκε θεωρητικά νωρίς κι έτσι όλο το βάρος έπεσε στην προνομιούχο
δεύτερη θέση.

Στο στάδιο «Μπορίς Παϊσάτζε», παρουσία του προέδρου της Γεωργίας Εντουάρντ
Σεβαρντνάτζε, η εικόνα της Εθνικής ήταν άκρως διαφορετική από τη φιλοσοφία και
την επιθυμία της, εκτός από τα τελευταία δέκα λεπτά, όταν πραγματικά κατάφερε
να κάνει άνω-κάτω την παρέα του εκπληκτικού Τιμούρ Κετσπάγια. Στο διάστημα
αυτό, ναι, τα έδωσε όλα, για ν’ αποδειχθεί περίτρανα ότι η τύχη είναι με τους τολμηρούς.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΑΡΤΙ

Ο ομοσπονδιακός προπονητής και οι παίκτες δήλωναν ότι έπαιζαν το τελευταίο
τους χαρτί. Αλήθεια ήταν. Ωστόσο ως τακτική αγώνα και παρουσία ομάδας που
διεκδικεί τη νίκη και μόνο τη νίκη, δεν πρέπει να κολακεύονται. Ο
ομοσπονδιακός τεχνικός, από την τοποθέτηση της ομάδας, έδωσε το στίγμα της
συντήρησης και την αίσθηση πως φοβάται το παιχνίδι. Στρίμωξε πέντε παίκτες στο
κέντρο και άφησε τον Μαχλά να δίνει και να τρώει ξύλο με τρεις αμυντικούς. Τον
Κιτσιτισβίλι (μετά τον Ντίταβα), τον Κιτσαναϊσβίλι και τον Τσερετέλι. Μόνος
του ανάμεσα σε τρεις ψηλούς και δίχως καμία συμπαράσταση από τους Γεωργάτο,
Κωνσταντινίδη, που επελέγησαν για τον ρόλο του παρτενέρ του, δεν προλάβαινε
ούτε να κοντρολάρει την μπάλα.

Η ομάδα δεν είχε ηθικό. Οι μέσοι Ζαγοράκης, Κωνσταντινίδης, Γεωργάτος είτε
μόνοι τους, είτε και οι τρεις μαζί, έχαναν εύκολα την μπάλα, καθώς οι
ενθουσιώδεις Γεωργιανοί πήγαιναν πιο γρήγορα σ’ αυτή, ο Πουρσανίδης δεν ήξερε
ποιον να πρωτοφυλάξει, πίσω γινόταν χαμός, αφού χωρίς βοήθεια έμεναν συνεχώς
ακάλυπτοι (όταν αποφάσιζαν να επιτεθούν) οι Μαυρογενίδης, Κασάπης, και ΜΟΝΟΝ ο
φοβερός σε πάθος Νινιάδης προσπαθούσε να βάλει κάποια τάξη στην αταξία. Να
ηρεμήσει την ομάδα, να «τρυπήσει» με κάποια πάσα την αντίπαλη άμυνα, ασχέτως
αν του είχαν ανατεθεί καθήκοντα μπαλαντέρ, ενώ είναι αριστερός μεσοκυνηγός. Ο
θαυμάσιος Ατματσίδης κρατούσε γερά και ήταν πάντα η μεγάλη σιγουριά για την
εστία μας.

Η Γεωργία μάς είχε τρελάνει στο πρώτο μέρος. Οι αδυναμίες που της είχε
εντοπίσει ο κ. Δανιήλ στους επιθετικούς αιφνιδιασμούς και στο παράλληλο
ποδόσφαιρο που παίζει δεν αποδείχθηκαν στην πράξη.

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων ο Νίκος Μαχλάς έδωσε το σύνθημα των πανηγυρισμών στην Εθνική

Στην επανάληψη ο κ. Δανιήλ, βλέποντας ότι με τις ατομικές προσπάθειες και την
τακτική που ακολούθησε στο πρώτο μέρος η ομάδα μας δεν έχει καμία τύχη, άλλαξε
το σύστημα δυο φορές. Απο 4-5-1, το έκανε 3-5-2 και μετά το 60′ έπαιξε
κορώνα-γράμματα, 3-4-3 για να γυρίσει το παιχνίδι. Η αντίληψη ότι ο πρωτάρης
Φρούσσος μπορεί να δώσει κάποιες αναπνοές στην επίθεση (κυρίως) δεν του βγήκε.
Και πώς να του βγει με ένα παιδί στρεσαρισμένο, που καλείται να δώσει την
πρώτη φορά και χωρίς εμπειρίες τη μάχη του σε μια κόλαση. Τα χάλια μας
συνεχίστηκαν. Οι αντίπαλοι συνέχισαν να οργιάζουν, παρά το γεγονός ότι δυο
φορές, μια με τον Μαχλά (47′) και μια με τον Μαυρογενίδη (50′), ένιωσαν έντονη ανησυχία.

Η ομάδα μας έμπαζε από παντού και το γκολ δεν άργησε να έρθει στο 54′ όταν ο
σπουδαίος Τιμούρ σμπαράλιασε την άμυνα μας και από πλάγια θέση, με
σουτ-δυναμίτη, έστειλε την μπάλα στα δίχτυα της Ελλάδας (1-0). Αγχωθήκαμε,
εκνευριστήκαμε, πανικοβληθήκαμε από τους συνεχείς βομβαρδισμούς των
Γεωργιανών, χάρις όμως στον τερματοφύλακά μας, άλλο γκολ δεν δεχθήκαμε. Ο
ομοσπονδιακός μετά το γκολ πραγματικά ρίσκαρε τα πάντα. Επιλογές δεν είχε,
καθώς η ομάδα από στιγμή σε στιγμή κινδύνευε να διασυρθεί. Η καταστροφή ήταν
πολύ κοντά και τη νιώσαμε όταν πάλι η μπάλα χτύπησε στο δοκάρι μας, ύστερα από
εκείνη την εκπληκτική απόκρουση του Ατματσίδη σε σουτ του Τζαμαραούλι, ενώ στο
77’και 81′ πάλι ο Ηλίας απογειώθηκε για να υπερασπίσει την εστία του σε
βολίδες από κοντά του Τζαμαραούλι και του Ασβέτια.

Η ομάδα εν τω μεταξύ είχε ενισχυθεί καθυστερημένα με τον Αναστασίου, και τόσο
αυτός όσο κι ο Μαχλάς άρχισαν να «σκοτώνονται» με τους προσωπικούς φρουρούς
τους. Η Γεωργία κάπως άρχισε να μας… νιώθει και να ζορίζεται μετά το 75′,
παρουσιάζοντας σημάδια κόπωσης. Τότε ο Δανιήλ αποφάσισε να κάνει τη μεγάλη
κίνηση. Ο Φραντζέσκος, παίκτης που μπορεί να δώσει μια καλή πάσα και καλός
σουτέρ, παραδόξως ζέσταινε τον πάγκο επί 80 λεπτά. Τον έριξε στη μάχη ο
Μακεδόνας προπονητής, μήπως και αναρρώσει η ομάδα. Ο Νινιάδης πέρασε αριστερά,
πήραν εντολή και ο Μαυρογενίδης να παίξουν εντελώς ελεύθερα από τα πλάγια,
βοήθησε και η τύχη στο 85′ όταν σε δυνατό σουτ του Φραντζέσκου η μπάλα βρήκε
πρώτα στο πόδι του Αλεξίτζε και μετά στην πλάτη του Τζαμαραούλι και κατέληξε
στα δίχτυα (1-1)· δεν γυρίσαμε για να κρατήσουμε την ισοπαλία, φουλάραμε και
τελικά χτυπήσαμε στις καθυστερήσεις (91′) με κεφαλιά του Μαχλά, έπειτα από
εντυπωσιακή προσπάθεια και σέντρα του Νινιάδη. Μεγάλη νίκη με σημασία, αλλά
μάς βγήκε η ψυχή.

Τον αγώνα διαιτήτευσε με επιτυχία ο Γουίλι Γιανγκ (Σκωτία). Έδειξε κίτρινη
κάρτα στους Τσερετέλι, Ντίταβα, Κασάπη, Κωνσταντινίδη, Νεμτσάτζε, Φρούσσο, Πουρσανίδη.

ΕΛΛΑΔΑ: Ατματσίδης, Μαυρογενίδης, Κασάπης, Ουζουνίδης, Ανατολάκης,
Πουρσανίδης, Κωνσταντινίδης (46′ Φρούσσος), Ζαγοράκης (80′ Φραντζέσκος),
Μαχλάς, Νινιάδης, Γεωργάτος (60′ Αναστασίου).

ΓΕΩΡΓΙΑ: Γκβαραμάτζε, Κιτσιτισβίλι (10′ Ντίταβα), Κιτσαναϊσβίλι,
Ανβλετιάνι (64′ Κμισασβίλι), Τσερετέλι, Τσικιτβίλι (56′ Αλεξίτζε), Νεμτσάτζε,
Ταμαραούλι, Κετσπάγια, Ασβέτια, Κομπιασβίλι.